Znajomi poprosili, żeby pojechać z nami naszym samochodem, obiecali dorzucić się do kosztów. Po powrocie usłyszeliśmy: „Przecież i tak byście jechali”

Wyobraź sobie, że opowiadam Ci to przy kawie, bo historia jest tak typowo nasza, że bardziej się nie da.

Wszystko zaczęło się od planowania letnich wakacjiwiesz, klasyk: ja z żoną, nasz leciwy, ale sprawdzony SUV, ponad tysiąc kilometrów drogi w jedną stronę, wolność wyboru przystanków i ta ekscytacja, że gdzie skręcisz, tam jedziesz. To uwielbiam w samochodowych podróżachnikt Ci nie wisi nad głową, nie musisz tłuc się pociągiem, znosić rozwrzeszczanych dzieci ani denerwować się przez opóźnienia na lotnisku.

No ale w tym roku, zamiast siedzieć cicho, popełniłem głupi błąd i podczas spotkania u znajomych, przy schabowym i kuflu piwa rzuciłem od niechcenia, że niedługo ruszamy naszą furą na południe.

Po drugiej stronie stołu siedzieli Tomek i Basia. Nie byliśmy z nimi bliskoot, kojarzyliśmy się z imienin i domówek u wspólnych znajomych.

A w ogóle kiedy wy ruszacie? Basia od razu się ożywiła.

Piętnastego lipca startujemy rzuciłem, zupełnie niczego nie podejrzewając.

Super, bo my jedziemy prawie w tym samym terminie! wtrącił Tomek, odkładając sztućce. Chcieliśmy jechać pociągiem, ale zostały tylko miejsca koło kibla. Może zabierzecie nas ze sobą? Dorzucimy się do benzyny, w kilka osób weselej, nie jesteśmy konfliktowi.

Zerknąłem na Agnieszkę, bo miałem przeczucie, że będzie średnio zadowolonai miałem rację. Zacząłem coś bąkać o braku miejsca i o tym, że długo jedziemy, a często się zatrzymujemy.

Daj spokój, mamy ledwie jedną walizkę we dwoje! uśmiechnął się Tomek. A finansowo, no super oszczędność, bo paliwo to teraz przecież majątek. Fajnie by było, no pomóżcie!

No i się zgodziliśmy. Dałem się przekonać argumentem o kosztach, poza tym głupio było im odmówić wprost. Wyszło jak zawsze: przez własne miękkie serce czekały nas dwa tygodnie bólu.

Mówi się: Chcesz mieć spokój, nie rób przysług.
Umówiliśmy się na wyjazd spod naszego bloku na piątą rano. Z żoną byliśmy oczywiście na czas, samochód załadowany: nasze torby, woda, narzędzia, śpiwory. Tomek i Basia przyszli spóźnieni prawie czterdzieści minut.

Taksówka się wlokła rzuciła Basia, wciągając walizę wielkości lodówki plus torby, reklamówki i przekąski.

Mieliśmy się umawiać na minimum rzeczy… nie wytrzymałem.

Daj spokój, kobieta musi mieć się w co przebrać śmiał się Tomek.

Przez dziesięć minut graliśmy w Tetrisa, bo nie mogliśmy tego zmieścić do bagażnika, ale jakoś upchnęliśmy.

Minęła godzina jazdy i zaczęły się schody. Basia stwierdziła, że jej dusznoklima na full; po dziesięciu minutach Tomkowi zimno. Mojej muzyki nie chcieli słuchać, po chwili zaczęły się żądania przystanków: do toalety, po kawę, bo nogi zesztywniały, papieroska zapalić.

Mój perfekcyjnie wyliczony plan podróży kompletnie poległmiały być przystanki tylko w strategicznych miejscach, a jechaliśmy jak PKS.

Najlepsze było przy tankowaniu.

Zatankowałem do pełnawyszło 350 złotych, wracam, a Tomek wcina hot-doga.

To co, wrzucamy się na paliwo? pytam.

Zróbmy to na końcu, podsumujemy wydatki, żeby się nie bawić w drobniaki machnął ręką.

Nie podobało mi się to, ale żona szepnęła: Daj spokój, po powrocie rozliczą się, więc machnąłem ręką. O płatnych odcinkach autostrad nawet nie wspomnieli, wszystko opłaciłem ja.

W drodze zajadali swoje kanapki, rozsypując wszędzie okruchy. Moje uwagi ignorowali:

No weź, przepłuczesz sobie później auto Tomkowi było wszystko jedno.

Dotarliśmy na miejsce późną nocą, nie wykończeni drogą, tylko towarzystwem.

My tylko jechaliśmy z wami, nie?
Rano spotkaliśmy się na wspólnej kuchni, tam gdzie wynajmowaliśmy pokoje. Wyciągnąłem swój notes, spisałem wszystkie wydatki.

Słuchajcie mówię paliwo 1 200, autostrady 250. Razem 1 450 złotych. Dzielimy na pół, od was 725.

Tomek zakrztusił się herbatą, Basia zrobiła wielkie oczy.

Ale jak to siedemset dwadzieścia pięć? zdziwiła się.

Normalnie. Umawialiśmy się, że dzielimy koszty po połowie odpowiedziałem.

Tomek odstawił kubek.

No ale stary, ty byś i tak jechał. I tak byś tyle zapłaciłsam, z nami czy bez nas. Po prostu zabraliśmy wolne miejsca.

Halo, przecież sami ustalaliśmy warunki na początku. Męczyłem się z waszymi torbami, zatrzymywałem się kiedy chcieliście itd. To nie było za darmo.

Ale jakie męczenie, przecież było wesoło. Myśleliśmy, że to tak, po koleżeńsku. Byś powiedział od razu, to szukalibyśmy bla bla caru Basia wzruszyła ramionami.

Inny kierowca już dawno by was wyrzucił za taki bajzel i marudzenie nie wytrzymała Agnieszka.

Dobra, możemy dorzucić z tysiąc czy półtora, symbolicznie, ale połowy wydatków nie damy. Mamy wszystko policzone na styk.

Wstałem.

Dajcie spokój z pieniędzmi. Możecie uznać, że was zaprosiłem. Ale wracacie sami.

Jak to?! Tomek zerwał się z krzesła. Przecież chcieliśmy też wracać z wami!

Umawialiśmy się na podział kosztów. Nie dotrzymaliście słowa, więc radźcie sobie. Miłych wakacji.

Odpuściliśmy znajomość i skupiliśmy się na swoim urlopie. Przez resztę pobytu mijaliśmy się tylko z daleka, na plaży udawali, że nas nie widzą.

Dzień przed powrotem przyszedł sms od Tomka: No dobra, damy po trzy stówki za podróż w obie strony, zabierzcie nas, nie ma już biletów, a Basia źle znosi autobus.

Nie odpisałem.

Wyjechaliśmy spokojnie o świcie. Przez całą drogę własna muzyka, zero zbędnych postojów i upragniona cisza.

Później doszły mnie plotki od wspólnych znajomych, że ponoć rzuciliśmy ich w potrzebie, bo nie dorzucili kilku stówek; musieli wracać autobusami, nadkładając drogi i wydając więcej niż zakładali. Teraz opowiadają ludziom, jaki to ze mnie typ.

Ale, powiem Ci szczerze, nauczyło mnie to dużo. Teraz, jak ktoś pyta: O, jedziecie za miasto, możecie podrzucić?, odpowiadam miło, ale stanowczo: Wiesz co, wolimy jeździć tylko we dwoje. I mam święty spokój!