Zmęczona teściową, która nie akceptuje, że jej syn założył własną rodzinę.

Zmęczona teściową, która nie może pogodzić się z tym, że jej syn założył własną rodzinę

Jestem na skraju załamania nerwowego. Z mężem jesteśmy małżeństwem już od czterech lat, ale jego matka wciąż ma nadzieję, że jej „chłopiec” mnie zostawi i wróci pod jej skrzydła. Jej zachowanie przekracza granice rozsądku. Próbowałam nawiązać z nią normalne relacje, przymykałam oko na jej wybryki, ale wszystko na próżno. Czuję, że jestem w kropce i nie wiem, co robić.

Wszystko zaczęło się siedem lat temu, gdy z przyszłym mężem dopiero zaczynaliśmy się spotykać. Oboje byliśmy studentami i mieszkaliśmy z rodzicami. Dwa miesiące po naszym poznaniu przedstawiłam go swojej rodzinie, ale on zwlekał z tym, by mnie poznać ze swoimi bliskimi. Nasze spotkanie z jego matką odbyło się dopiero po roku.

Przez ten czas były różne wymówki: „Mama zajęta”, „Teraz nie jest najlepszy czas”. Nie naciskałam. Ale gdy wreszcie doszło do spotkania, od razu odczułam z jej strony negatywne nastawienie. Próbowałam się przekonać, że to tylko zdenerwowanie, ale jej zachowanie mówiło co innego.

Podczas obiadu przyglądała mi się uważnie, niemal nie uczestnicząc w rozmowie. Kiedy mój chłopak oznajmił, że zdecydowaliśmy się zamieszkać razem, dosłownie się zakrztusiła. Zaczęła nas odciągać od tego, twierdząc, że jej syn jest jeszcze zbyt młody i niegotowy na samodzielne życie (chociaż miał już 24 lata).

Pomimo jej sprzeciwu, zaczęliśmy razem mieszkać. I wtedy rozpoczął się prawdziwy koszmar. Codziennie wysyłała mi długie wiadomości z instrukcjami, jak dbać o jej syna. Na przykład nalegała, żebym codziennie obierała mu pomarańczę, bo inaczej jej nie zje. Odpowiedziałam, że świetnie sobie z tym radzi sam. W odpowiedzi usłyszałam, że jestem kiepską gospodynią.

Pewnego razu poszliśmy do niej w dresach. Po wizycie dostałam od niej wiadomość, że wyglądaliśmy żałośnie i porządni ludzie tak się nie ubierają.

Kiedy ogłosiliśmy, że zamierzamy się pobrać, zorganizowała prawdziwy spektakl. Zapraszała syna do siebie i jednocześnie zapraszała swoje przyjaciółki z córkami, próbując go z nimi swatać. Mąż zdecydowanie oznajmił, że sam zajmie się swoim życiem osobistym i przestał ją odwiedzać. Wtedy zaczęła przychodzić do nas prawie codziennie, krytykując mnie za wszystko: od porządków po umiejętności kulinarne.

Przed ślubem doprowadziła mnie do histerii, twierdząc, że wybrałam złe menu, a suknia jest okropna. W końcu nie wytrzymałam i poprosiłam ją, by odeszła. W odpowiedzi zadzwoniła do syna płacząc, twierdząc, że ma zawał serca. Z mężem pojechaliśmy do niej, ale okazało się, że to było kłamstwo.

Mąż postawił jej ultimatum: albo przyjdzie na ślub z dobrym nastawieniem, albo nie przyjdzie wcale. Wybrała to drugie.

Po narodzinach naszego synka zobaczyła wnuka po raz pierwszy dopiero po roku. Wcześniej twierdziła, że to nie jej wnuk i „podsunęłam” jej cudze dziecko. Teraz staram się minimalizować kontakty z nią, ponieważ wytrącają mnie z równowagi i długo dochodzę do siebie po każdej rozmowie.