Zmęczona teściową, która nie akceptuje nowej rodziny syna.

Zmęczona teściową, która nie może pogodzić się z tym, że jej syn założył własną rodzinę

Jestem na skraju załamania nerwowego. Jesteśmy z mężem małżeństwem od czterech lat, ale jego matka wciąż ma nadzieję, że jej „chłopiec” zostawi mnie i wróci pod jej opiekę. Jej zachowanie przekracza granice rozsądku. Próbowałam nawiązać z nią normalne relacje, przymykałam oko na jej wybryki, ale to na nic się zdało. Znajduję się w martwym punkcie i nie wiem, co robić.

Wszystko zaczęło się siedem lat temu, kiedy dopiero zaczęliśmy się spotykać z moim przyszłym mężem. Oboje byliśmy studentami i mieszkaliśmy z rodzicami. Dwa miesiące po poznaniu przedstawiłam go mojej rodzinie, a on nie spieszył się, by przedstawić mnie swoim bliskim. Nasze spotkanie z jego matką odbyło się dopiero po roku.

Przez ten czas znajdowały się jakieś wymówki: „Mama jest zajęta”, „To nie jest dobry moment”. Nie naciskałam. Ale gdy w końcu doszło do spotkania, od razu poczułam od niej niechęć. Próbowałam przekonywać siebie, że to tylko stres, ale jej zachowanie mówiło coś innego.

Podczas obiadu bacznie mnie obserwowała, prawie nie biorąc udziału w rozmowie. Gdy mój chłopak poinformował, że postanowiliśmy razem zamieszkać, aż się zakrztusiła. Zaczęła nas odwodzić od tego pomysłu, twierdząc, że jej syn jest jeszcze zbyt młody i niegotowy do samodzielnego życia (choć miał już 24 lata).

Pomimo jej protestów, zaczęliśmy razem mieszkać. I wtedy zaczął się prawdziwy koszmar. Codziennie wysyłała mi długie wiadomości z instrukcjami, jak opiekować się jej synem. Na przykład, nalegała, żebym codziennie obierała mu pomarańczę, bo inaczej jej nie zje. Odpisałam, że świetnie sobie z tym radzi sam. W odpowiedzi usłyszałam oskarżenia, że jestem złą gospodynią.

Pewnego razu przyszliśmy do niej w sportowych bluzach. Po wizycie dostałam od niej wiadomość, że wyglądaliśmy niechlujnie i przyzwoici ludzie tak się nie ubierają.

Gdy ogłosiliśmy zamiar wzięcia ślubu, urządziła prawdziwy spektakl. Zapraszała syna do siebie i wtedy wzywała swoje koleżanki z córkami, próbując go z nimi zeswatać. Mąż stanowczo oświadczył, że sam zdecyduje o swoim życiu prywatnym i przestał ją odwiedzać. Wówczas zaczęła przychodzić do nas prawie codziennie, krytykując mnie za wszystko: od sprzątania po umiejętności kulinarne.

Przed ślubem doprowadziła mnie do histerii, twierdząc, że wybrałam złe menu i okropną suknię. W końcu nie wytrzymałam i poprosiłam ją, by wyszła. W odpowiedzi zadzwoniła do syna w łzach, twierdząc, że ma zawał serca. Pognaliśmy z mężem do niej, ale okazało się, że to było kłamstwo.

Mąż postawił jej ultimatum: albo przyjdzie na ślub w dobrym humorze, albo nie przyjdzie wcale. Wybrała to drugie.

Po narodzinach naszego syna po raz pierwszy zobaczyła wnuka dopiero po roku. Wcześniej twierdziła, że to nie jej wnuk i że podrzuciliśmy jej cudze dziecko. Teraz staram się minimalizować kontakt z nią, ponieważ wytrąca mnie z równowagi i długo dochodzę do siebie po każdym spotkaniu.