Złota Rybka i Skarb Mądrości

**Pasierbica**

W życiu bywa różnie, zwłaszcza w relacjach między swoimi a obcymi. Czasem rodziny pokłócą się i zostają wrogami na zawsze, a innym razem obcy stają się bliscy jak rodzina.

Egorzysz ma teraz siedemdziesiąt pięć lat, czuje się starzej, ale nie samotnie. W młodości wołali na niego Tymoteusz, a na starość przezwali go Egorzyszem — krócej, grzeczniej i jakby cieplej. On sam się nie sprzeciwiał.

Ożenił się późno, bo dopiero w dwudziestym szóstym roku życia. Chociaż na wsi chłopcy wtedy żenili się wcześnie, on się wciąż rozglądał. Żadna dziewczyna z jego wsi mu nie przypadła do gustu.

— Tymek, długo jeszcze będziesz się w kawalerii bawić? — pytała matka, krewni i nawet żonaci przyjaciele.

— A co, dobrze mi tak — śmiał się. — Jeszcze zdążę włożyć chomąto na szyję. Nie widzę, żeby moi kumple byli tacy szczęśliwi — żony i dzieci ciągle czegoś chcą. A ja sobie żyję po swojemu! — mruczał pod nosem.

Dziewczęta jednak spoglądały na Tymoteusza z nadzieją. Był przystojnym chłopakiem, pracowitym i zaradnym. Już wtedy widać było w nim gospodarność, a do tego nie pił i nie palił. Wiele matek szeptało córkom, by go sobie ujęły.

— Z Tymka będzie dobry mąż — mówiły wiejskie kumoszki, ale on się nie spieszył. Widocznie inna była mu pisana dola.

Choć często chodził do klubu na wieczorne potańcówki — młodzieży wtedy na wsi nie brakowało, a muzyka grzmiała — jakoś miejscowe dziewczęta go nie interesowały. Pracował w „Rolniczaku” jako kierowca ciężarówki. Często jeździł po okolicy. Pewnego dnia powiedział matce:

— Jutro rano jadę do Łąkocina, prezes wysyła po części. Spakuj mi coś do jedzenia, bo daleko, cały dzień mi zejdzie. Wrócę wieczorem.

— Oj, Tymku, akurat trafiło się! Twoja ciotka Zofia od dawna chce do nas przyjechać, ale nie ma okazji. Wstąp po nią, zabierz i przywieź. Tylko nie zapomnij…

— Dobrze, wstąpię — obiecał.

Zofia była starszą siostrą matki. I to właśnie ta ciotka odegrała kluczową rolę w życiu Tymoteusza. Choć nie wiedziała, że akurat tego dnia przyjedzie siostrzeniec, od dawna knuła swój plan.

— Tymek, jak będziesz w tych stronach, to wpadaj — mówiła. — Albo sama z tobą przyjadę w odwiedziny.

Ciotka była sprytna — cały czas myślała, jakby go ożenić.

Gdy Tymoteusz zajechał po nią, rzuciła tylko:

— Ciotko Zosiu, pakuj się, jak będę wracał, zabiorę cię do nas.

— Och, ty mój złoty! — ucieszyła się. — Będę gotowa w mig!

Na powrotnej drodze zajechał po ciotkę, a ta nagle oznajmiła:

— Tymek, podrzucimy po drodze worek ziemniaków Wandzi. Akurat nam po drodze.

— No dobrze, podrzucimy — zgodził się. — Miejsce w ciężarówce jest.

Kilometr od Łąkocina mieszkała Wanda. Wysypali ziemniaki, a przy okazji Tymoteusz poznał sympatyczną kobietę — młodą wdowę z pięcioletnią córeczką, Elżunią. Gdy tylko spojrzał na Wandę, coś między nimi przeskoczyło. Ciotka Zofia od razu to zauważyła.

— No, to już lepiej — pomyślała. — Będzie sprawa…

Tymoteusz stracił spokój — bardzo mu się spodobała Wanda. Drugi raz ją zobaczył, gdy odwoził ciotkę do domu.

— Tymek, skręćmy do Wandzi, mam jej coś do przekazania.

Ucieszył się — sam głowił się, jakby ją znowu zobaczyć. Gdy ciotka z Wandą szeptały w kącie, on tylko rzucał na nią ukradkowe spojrzenia. Gdy odwiózł ciotkę, ta znowu powiedziała:

— Wandzia prosiła, żebym jej pożyczyła druty do robienia na drutach. Chce córce skarpetki zrobić, a swoje gdzieś zgubiła. A ja mam zapasowe…

Tymoteusz zajechał do Wandy, a ta tym razem poczęstowała go herbatą. Rozmawiali długo, znaleźli wiele wspólnych tematów. Czas było wracać — zmierzchało, a droga daleka.

— Wando, mogę jeszcze do ciebie przyjechać? — spytał na pożegnanie.

— Jasne, wujku Tymku! — nagle odezwała się Elżunia. — Koniecznie przyjedź! Podobałeś się nam! — dodała szczerze. — Prawda, mamo?

Tymoteusz i Wanda wybuchnęli śmiechem.

— No to czekajcie, przyjadę.

Tak po trzech spotkaniach, za czwartym razem Wanda z Elżunią spakowały się i pojechały z Tymoteuszem.

Zrozumiał wtedy, że ciotka Zofia nie bez powodu kazała mu zawieźć ziemniaki. Wandzi one wcale nie były potrzebne — miała pełną piwnicę. To był tylko pretekst, żeby ich poznać. Od dawna knuła ten plan w głowie.

Żyli dobrze. Elżunia poszła do szkoły i bardzo go pokochała. Wszędzie za nim chodziła, nazywała go tatą. Wanda pracowała we wsi, ale z czasem w ich małżeństwie zaczęły się kłótnie. Charaktery im nie pasowały. Tymoteusz był porządnym człowiekiem, ale miał jedną wadę — niektórym kobietom się nie podobała. Zbyt lubił porządek we wszystkim.

Wanda zaś była prostą kobietą, ale sprzątać nie lubiła. Rzucała rzeczy, gdzie popadnie, a to męża irytowało. Z początku sam je sprzątał, potem zaczął robić uwagi, a jej się to nie podobało.

— Co ty za chłop jesteś, że baby szmaty po domu zbierasz? — krzyczała. — Taki już jestem, nie przerobisz mnie!

Tymoteusz próbował to ignorować, ale trudno, gdy jeden w domu lubi porządek, a drugi bałagan. Za to Elżunia we wszystkim go naśladowała — uczyła się od niego ładu. W swoim pokoju utrzymywała wzorową czystość.

— Mamo, jakaś ty nieporządna — czasem nawet strofowała matkę, ale ta szybko ją uciszała.

Tak mijały dni, lata, aż pewnego dnia wybuchła burza.

— Mam dość twoich porządków! — wrzeszczała Wanda. — Wynoszę się! Elżuniu, pakuj się!

— Mamo, ja nie chcę od taty odchodzić! — próbowała protestować córka.

— Jaki on ci tata? Nie masz taty i nie będziesz miała! — krzyczała już bez opamiętania.

Tymoteuszowi było żal Elż