Zdradliwe serce kobiety

Kobieca zdrada

Do dziś Damian pozostaje wolnym człowiekiem. Choć planował ślub na poważnie, nigdy nie zrozumiał logiki swojej narzeczonej.

Gdy oświadczył się Julii, byli razem około roku. Pierwsze emocje już opadły, i Damian w końcu zrozumiał, że to właśnie ona jest tą osobą, z którą chce przejść przez życie – chciał ją widzieć i słyszeć każdego dnia.

— Julia, wyjdź za mnie — powiedział stanowczo, klękając na jedno kolano z otwartym pudełkiem, w którym lśnił pierścionek, w drugiej ręce trzymając ogromny bukiet róż.

Julia nie była zaskoczona, przeczuwała, że to nastąpi, ale i tak poczuła falę radości.

— Oczywiście, kochanie — odparła bez wahania.

Była piękną dziewczyną, ale i Damian jej dorównywał — wysoki, przystojny, o sportowej sylwetce, z krótką fryzurą, zawsze ubrany w dres.

— Chcę, żebyś urodziła córeczkę, taką jak ty — uśmiechnął się.

— Zawsze proszę — zaśmiała się Julia.

Rozpoczęły się przygotowania do ślubu. Damian nawet nie przypuszczał, jak wiele jest do zorganizowania.

— Julia, to jakiś weselny szał — mówił, gdy ciągnęła go po sklepach. — Nie miałem pojęcia, że to takie skomplikowane.

Fata, buty, suknia, wstążki, pończochy… bez tego wszystkiego nie da się zorganizować ślubu. A on myślał, że to proste: oświadczyny, pierścionek, urząd stanu cywilnego i po sprawie.

W końcu Julia się uspokoiła, do ślubu zostało trochę czasu, Damian odetchnął z ulgą. Ale wtedy wróciła z pracy i rzuciła:

— Dam, szef wysyła mnie na tygodniowy staż, i to do województwa. Będziemy musieli się rozstać na chwilę. Może i lepiej — sprawdzimy nasze uczucia przed ślubem.

— Świetny moment wybrał twój szef. Nie wie, że mamy ślub? — burknął Damian.

— Wie, ale to nie jest w dniu ślubu, zostały jeszcze trzy tygodnie. Poza tym, staż to szansa na awans i lepszą pensję. Przydadzą nam się pieniądze — przekonywała.

— A kiedy będę wyjeżdżać, za tobą będzie patrzeć Kinga — dodała po chwili milczenia.

— Tylko mi jeszcze twojej Kingi brakowało — zdenerwował się Damian. — Wątpisz we mnie?

— Wątpię czy nie, to moja sprawa, ale nie zostawię cię bez opieki. Kinga będzie na ciebie patrzeć.

Kinga, przyjaciółka Julii od podstawówki, miała być jej świadkową. Damian jej nie znosił. Nie dlatego, że nie była ładna — wręcz przeciwnie, blondynka o świetnej figurze — ale była wszędzie razem z nimi. Julia zabierała ją na każdy wieczór, co go irytowało. Kinga często przychodziła na kolację, a czasem zostawała na noc w sąsiednim pokoju.

Damian czasem żartował:

— Mam nadzieję, że Kinga nie będzie z nami spać w noc poślubną?

Odprowadził Julię na lotnisko, oczywiście z Kingą u boku. Pożegnali się, Julia odeszła, a Damian i Kinga wrócili do samochodu. Po drodze wysadził ją pod domem.

Minęły trzy dni. Damian miał wolny czas, więc postanowił zorganizować sobie rozrywkę. Zadzwonił do kumpli, a ci zaprosili go na ryby. Ucieszył się — dawno nie spędzał czasu z chłopakami przy piwie i wędce.

— Kiedy indziej nie będę miał takiej okazji — pomyślał i zasnął.

Ale w czwartek wieczorem zadzwoniła Kinga. Już wcześniej go kontrolowała, a teraz spytała:

— Dam, wszystko w porządku?

— Jasne, lepiej być nie może — odparł.

— Może potrzebujesz pomocy? Mogę…

— Nie, dziękuję, wszystko gra. Jestem dorosłym facetem.

— No dobra, nie gniewaj się. Ale mam do ciebie prośbę.

— Jaką? — zaniepokoił się.

— Musisz mi towarzyszyć. Nasza wspólna przyjaciółka z Julką, Ola, obchodzi urodziny w knajpie za miastem. A moje auto akurat padło. Podwieziesz mnie? Julia już dała zgodę, żebyś ze mną pojechał.

— No proszę — westchnął. Wolałby pojechać z kumplami na ryby.

— Damciu, no proszę — błagała. — Wszyscy będą w parach, a ja sama… Poza tym Julce spodoba się, że jesteś pod moją opieką.

Nie chciało mu się jechać w obce towarzystwo, ale nie potrafił odmówić.

— Dobrze, zadzwonię później — zgodził się.

Miał ochotę poskarżyć się Julii, ale zrezygnował. W końcu to ona poprosiła Kingę o nadzór.

Impreza była w piątek o szóstej. O piątej Kinga, wystrojona, pachnąca obłędnymi perfumami, wsiad