Zdrada po raz drugi

Zdrada, część druga

Weronika i Taja jeździły razem do pracy. Taja za kierownicą, obowiązkowa i poważna, urodziwa, Weronika – weselsza, trochę lekkomyślna, lecz piękna. Zaprzyjaźniły się w biurze, pracując tam od prawie dziesięciu lat, w tym samym pokoju, gdzie oprócz nich były jeszcze dwie koleżanki.

Obie nie były zamężne, ich dzieci dorosły i żyły swoim życiem. Taja pochowała ukochanego męża siedem lat temu – zginął w wypadku. O kolejnym małżeństwie nawet nie myślała.

— Taju, musisz znaleźć kogoś dla duszy – nie mówię o mężu, ale choćby kogoś do spotkań – powtarzała często Weronika, która nigdy nie traciła nadziei na nową miłość.

— Nawet nie chcę o tym myśleć. Byliśmy z mężem jak dwie połówki jednego serca. Teraz go straciłam i nie ma dla mnie nikogo innego. Moja druga połówka odeszła na zawsze – odpowiadała smutno przyjaciółka.

Weronika była urodziwa, szczupła, wykształcona i wolna. Osiem lat temu rozstała się z mężem, gdy wróciwszy wcześniej ze wsi od matki, zastała go w ich mieszkaniu w nieprzyjemnej sytuacji. Nie było kłótni – po prostu wyrzuciła jego rzeczy za drzwi. Mieszkanie było jej, więc od razu złożyła pozew o rozwód. Miewała potem mężczyzn, ale wciąż miała nadzieję, że trafi się ten jedyny, za którym pójdzie na koniec świata. Lecz czas mijał, a taki mężczyzna się nie pojawiał.

Niedawno Weronika obchodziła swój „jagodowy jubileusz” – czterdzieści pięć lat. Była dwa lata starsza od Taji. Świętowały w restauracji, wszystko było wspaniałe.

Czterdzieste urodziny też obchodziła w restauracji, choć Taja odradzała.

— Weru, nie boisz się? W ludziach mówią, że czterdziestki się nie świętuje. A ty wydajesz przyjęcie!

— Oj, Taju, nie wierzę w zabobony. Jeśli na wszystko będziemy uważać, życie będzie mdłe – śmiała się Weronika.

Tego wieczoru po drugiej stronie sali siedziało kilku gości. Wśród nich przystojny mężczyzna, podobny do jakiegoś aktora. Taja nie widziała, kiedy Weronika przyprowadziła go do ich stolika.

— Wer, skąd go wzięłaś? – spytała przy pierwszej okazji.

— Sam zaprosił mnie do tańca, a ja mu powiedziałam, że mam jubileusz. Obiecał jutro przynieść prezent – uśmiechnęła się przyjaciółka.

Po urodzinach Weronika zaczęła spotykać się z Dariuszem. Już na drugiej randce dowiedziała się, że jest żonaty.

— Z żoną się rozstajemy, nie wyszło – przekonywał. – Dzieci dorosłe, nic nas już nie łączy.

Dariusz dbał o nią – kwiaty, restauracje, wyjazdy za miasto. Często zostawał u niej na noc. Taja nie poznawała przyjaciółki.

— Weru, fruwasz jak motyl, beztrosko i bez zastanowienia – mówiła.

— Nie wyobrażasz sobie, Taju, jaki on wspaniały! Chyba straciłam głowę – śmiała się Weronika.

— Wer, nie daj się tak ponieść – Taja próbowała ją ostrzec. – Widzę po jego oczach, że to jeszcze jeden kobieciarz. Ale przyjaciółka tylko się śmiała.

— Taju, zazdrość to brzydka rzecz.

— Co ma zazdrość do tego? Po prostu chcę uchronić cię przed rozczarowaniem. Wiem, jaka jesteś emocjonalna.

Minął czas. Romans Weroniki z Dariuszem trwał około półtora roku. Przestał wspominać o rozwodzie. Co więcej, znalazł kolejną piękność – młodszą od Weroniki o dziesięć lat. Równie wolną i energiczną. Zaczął rzadziej się spotykać z Weroniką.

— Daru, co się dzieje? Pogodziłeś się z żoną czy znalazłeś kogoś innego? – spytała.

— Wybacz, ale zakochałem się. Chciałem ci powiedzieć, ale mnie uprzedziłaś. Kobieca intuicja… Żegnaj, nie miej do mnie żalu. Tak bywa…

Weronika płakała na ramieniu Taji. Tylko przyjaciółka wiedziała, ile łez wylała.

— Weru, nie warto tak się przejmować zdrajcą. Po prostu znudziłaś mu się i znalazł nową zabawkę. Zobacz w lustro – schudłaś, zmizerniałaś, nie uśmiechasz się. On nie jest wart twoich łez.

— Taju, rozumiem to głową, ale serce nie słucha.

Aby oderwać przyjaciółkę od myśli o nim, Taja zabierała ją do kina, na spotkania, wywiozła nawet na swoją działkę do matki, zapraszając przyjaciół. Grilowali, bawili się.

— Taju, jesteś prawdziwą przyjaciółką – dziękowała Weronika, gdy już doszła do siebie.

— No, dzięki Bogu – cieszyła się Taja.

Widziała, jak Weronika znów zaczęła się stroić, uśmiechać. O Dariuszu nie wspominała – rana się zabliźniła. Pewnego weekendu Taja zaproponowała wyjazd na działkę, ale Weronika odmówiła.

— Nie mogę dziś, mam sprawy.

Taja zdziwiła się, ale uznała, że każdy ma swoje obowiązki. Wróciła w niedzielę wieczorem, a rano, wychodząc z klatki, oniemiała. Pod sąsiednim blokiem, gdzie mieszkała Weronika, stał samochód, a obok… sam Dariusz.

Taja pomyślała, że się pomyliła, ale nie – to na pewno był on. Stał tyłem, nie widział jej. Ona wsiadła do auta i szybko odjechała.

— Tyle tych spraw – myślała. – Weru, on cię zdradził, a ty znów na te same grabie…

Weronika wpadła do biura uśmiechnięta, niemal się spóźniając. Zobaczywszy Taję, nieco się speszyła.

— Cześć wszystkim – powiedziała i usiadła na miejsce.

— Cześć. Przywiózł cię twój „pan żuk”? Widziałam go pod twoim blokiem.

— Taju, nie gniewaj się. Wiem, co powiesz – znów na te same grabie. Ale Dariusz wrócił. Spotkaliśmy się przypadkiem.

— I znów mu uwierzyłaś?

— Tym razem zaproponował wyjazd do Hiszpanii. Tęsknił, mówił, że tam życie wre, a ja przyćmię wszystkie piękności.

— I ty w to wierzysz?

— Przeprosił, powiedział, że to był tylko epizod, ale kocha tylko mnie. Że to była przerwa, by teraz odnowić nasz związek.

Taja widziała, że nie przekona przyjaciółki, ale spróbowała:

— Weru, masz już nie piętnaście lat. Zapomniałaś, jak cierpiałaś? Myślałam, że posłałaś go daleko.

— Taju, nie gniewaj się. Nie potrafTaja westchnęła ciężko, wiedząc, że to tylko kolejna lekcja, którą Weronika będzie musiała przeżyć sama.