Zdrada po raz drugi

Zdrada, runda druga

Weronika i Taja jeździły do pracy razem. Taja za kierownicą – odpowiedzialna, poważna i sympatyczna, Weronika – wesoła, trochę roztrzepana, ale piękna. Zaprzyjaźniły się w biurze, pracując razem przez prawie dziesięć lat, w tym samym pokoju, gdzie oprócz nich były jeszcze dwie koleżanki.

Żadna z nich nie była zamężna, dzieci dorosły i żyły własnym życiem. Taja straciła ukochanego męża siedem lat temu – zginął w wypadku. O kolejnym zamążpójściu nawet nie myślała.

— Taju, musisz znaleźć sobie jakiegoś mężczyznę dla duszy. Nie mówię, że od razu do ślubu, ale choćby na randki – powtarzała jej ciągle Weronika, która nigdy nie traciła nadziei na spotkanie kogoś wyjątkowego.

— Nawet mi się o tym nie chce myśleć. Byliśmy z mężem jak dwie połówki jednego jabłka. Teraz go już nie ma i nikt go nie zastąpi – odpowiadała smutno przyjaciółka.

Weronika była atrakcyjna, szczupła, wykształcona i wolna. Osiem lat temu rozstała się z mężem, gdy wróciła niespodziewnie wcześniej z wizyty u matki na wsi i zastała go w… niezbyt odpowiedniej sytuacji.

Nie było awantur – po prostu wyrzuciła jego rzeczy za drzwi. Mieszkanie było jej, więc szybko załatwiła rozwód. Miała potem różnych mężczyzn, ale żaden nie był tym wymarzonym. Czas mijał, a ten jedyny wciąż się nie pojawiał.

Niedawno Weronika obchodziła jej „jagodową rocznicę” – czterdzieści pięć lat. Była dwa lata starsza od Taji. Świętowały w restauracji, wszystko poszło wspaniale.

Czterdziestkę też obchodziła w restauracji, mimo że Taja odradzała.

— Weru, nie boisz się? W końcu ludzie mówią, że czterdziestki się nie świętuje. A ty chcesz imprezę urządzić?

— Oj, Taju, nie wierzę w te babskie zabobony. Jeśli na wszystko będziemy patrzeć przez palce, to życie będzie jak niesolona zupa – śmiała się Weronika.

Tego dnia po drugiej stronie sali siedziało kilku gości. Wśród nich był przystojny mężczyzna, który wyglądał jak jakiś aktor z filmu. Taja nie zauważyła momentu, gdy Weronika przyprowadziła go do ich stolika i posadTaja tylko westchnęła, wiedząc, że historia się powtórzy, ale tym razem postanowiła już nic nie mówić – niech życie samo nauczy Weronikę, że niektórzy mężczyźni są jak jesienne liście, piękne, ale w końcu i tak opadną.