Zażartowali sobie

Przez całe życie moja babcia była osobą o bardzo trudnym charakterze, zwykle chodziła zła i niezadowolona. Uważała się też za wybitną gospodynię domową i doskonałą ogrodniczkę.

Prenumerowała wszelkiego rodzaju tanie czasopisma i gazety. Coś w rodzaju „Królowa jednego hektara” lub „Idealna gospodyni: Ogród sensem naszego życia”.

W tego typu prasie publikowano przeróżne bzdury o ogrodnictwie. Z tego wszystkiego najrozsądniejszy wydawał się tylko kalendarz prac w zgodzie z fazami Księżyca.

Wszystko inne to był kompletny nonsens. Na przykład „Jak zachować witaminy – uprawa ogórków na parapecie”, „Najlepsza dekoracja twojego ogrodu – figurki ze starych opon”, „Co jest lepsze – ptasie czy kozie odchody? Zalety i wady”. Albo: „Pięć kropli jodyny na wiadro wody, a twoje warzywa będą błyszczące i soczyste”.

Babcia codziennie czytała te bzdury, brała je sobie do serca, i realizowała nowe pomysły. A potem jeszcze dzieliła się tymi mądrościami z innymi. Jeżeli ktoś próbował jej wytłumaczyć, że to tylko wytwór czyjejś chorej wyobraźni, od razu zaczynała krzyczeć i wpadała w złość. Zwłaszcza, jeżeli emerytura akurat się spóźniała.

Ogólnie rzecz biorąc, przed rozpoczęciem każdego sezonu babcia wpadała na wiele nowych pomysłów i natychmiast postanawiała je wdrożyć. Jak zapewne się domyślacie, jej zbiory były w większości złe, ale czasami zdarzały się dobre. Ale nie dzięki babcinym eksperymentom, tylko mimo nich.

Tuż przed rozpoczęciem sezonu na przetwory w którejś gazecie ukazał się nowy, wspaniały przepis na marynowane pomidory na zimę. Najlepsze i najsmaczniejsze spośród wszystkich. Ze starożytnych receptur rodów królewskich, które przez stulecia były utrzymywane w tajemnicy. Babcia zapłonęła chęcią wypróbowania receptury i chwaliła się wszystkim wokół, że w tym roku będzie miała pomidory według tego przepisu.

Ściślej rzecz biorąc, całą pracę wykonywała moja mama, a babcia tylko mówiła jej, co i jak ma robić.

Oczywiście ten przepis był całkowicie bez sensu. Pomidory w wiadrze albo dużym naczyniu należało zalać osoloną wodą i zostawić na 4 dni. Następnie dokładnie wypłukać i włożyć do słoików. Wlać ciepłą wodę i zakręcić. Po co takie eksperymenty? Szczerze, nie rozumiem. Zawsze marynujemy pomidory według doskonałej receptury naszego pradziadka – z liśćmi chrzanu, papryką i czosnkiem.

Ale babcia tak długo marudziła mamie, żeby wypróbować nowy przepis, że nie będzie chciała jej znać, jeżeli tak ich nie zrobi, że ​​mama się poddała. Zrobiła babci jakieś 15 litrów takich pomidorów, żeby na pewno wystarczyło.

W paździeniku ukazało się nowe wydanie tej „niezwykle inteligentnej” gazety, w której znalazł się artykuł o tych właśnie pomidorach. Redakcja przepraszają wszystkich, którzy uwierzyli w ten żart.

Nie spodziewali się, że któraś z gospodyń uwierzy i spróbuje powtórzyć ten przepis. Może do redakcji dotarło do tego czasu wiele listów od wdzięcznych czytelników.

Zobaczylibyście reakcję mojej mamy. Przeklinała wtedy i te nieszczęsne pomidory, i redaktorów gazety, a przede wszystkim babcię. Mama próbowała podawać te świeżo marynowane pomidory babci, ale ona z kolei uparła się i odmówiła ich jedzenia. W końcu babcia w tajemnicy otworzyła wszystkie te słoiki i wyrzuciła pomidory do szamba. Już do końca sezonu nie podrzucała żadnych nowych pomysłów na ogród i warzywa.

Nadszedł koniec sezonu. Do naszego domu wciąż napływały nowe wydania gazet. Babcia znów zaczęła się nimi zaczytywać i wypełniać głowę nowymi pomysłami. Jednak teraz mama miała w zanadrzu silny argument przeciwko całej tej „tajemnej mądrości mistrzów”. Mama odpowiadała sarkastycznie następującym zdaniem:

– Zrobię ci, mamo, twoje “królewskie” pomidory , a nie to nowe arcydzieło!