Zawsze mówiła, co myśli – nie bała się twardego języka w pracy.

Weronika zawsze mówiła prosto z mostu. Koledzy z pracy wiedzieli, że nie owija w bawełnę. Nie miało znaczenia, czy ktoś chciał to usłyszeć, czy nie.

Na przykład – Ola spędziła cały ranek, flirtując z nowym informatykiem. Przy okazji sprawnie ogarniała zlecenia, krążąc po biurze jak wiatr. „Mam nadzieję, że wiesz, że jego żona właśnie rodzi?” – rzuciła Weronika. I już. Magia prysnęła, flirt poszedł w diabły.

Albo Marta, która od miesięcy bezskutecznie próbowała rzucić papierosy. Naklejała plastry, jadła cukierki, w końcu kupiła „cudowną” e-fajkę. Co pół godziny biegła „na dymka”. Wtedy Weronika przecięła powietrze: „A widziałaś skład tej magicznej fajki? Ja też nie. I nikt inny. Zawracające, prawda?”.

Wszyscy omijali Weronikę szerokim łukiem. Nikt nie miał ochoty trafić pod jej cięty język. A jej? W sumie było wszystko jedno. Prawda przecież nie znika tylko dlatego, że ktoś woli jej nie słuchać. Tylko komu właściwie była potrzebna ta cała prawda?

Kiedy Weronika wyjechała na staż za granicę, w biurze odetchnięto z ulgłą. Palili za rogiem, flirtowali z klientami, urządzali szalone piątki i całowali się w ciemnych kątach biura. Żonaci i kawalerowie.

Po trzech tygodniach wróciła. Zawsze w eleganckich sukienkach, szpilkach, z ciężkim szlakiem perfum i pełnym makijażem. Tym razem weszła w wyciągniętych jeansach i swetrze o dwa numery za dużym. Zero szminki, włosy zebrane w niedbały koczek. W okularach przeciwsłonecznych, które zdjęła dopiero w gabinecie. Zamiast intensywnego zapachu – ledwo wyczuwalna woń „Prawdy” Calvina Kleina.

I co ważne – nie zrugała sekretarki za niedokończone papiery. Nie skarciła informatyka za wieczne rozmowy z żoną. Minęła stosy dokumentów, w których grzebał prawnik. Jakby nic jej nie obchodziło.

„Nie zaliczyła stażu” – wytknął prawnik.
„Zachorowała” – zasugerowała recepcjonistka.
„Zakochała się!” – zaśmiała się Ola.

„I dlatego w swetrze jak namiot?” – prychnęła tłumaczka.
„Mniejsza z tym – za godzinę narada. Lepiej się przygotować, niż plotkować.”

Tyle że godzinę później Weroniki wciąż nie było. Wszyscy siedzieli w sali konferencyjnej. Czekali. Nerwowo stukali palcami.

Wtedy informatyk, który wybrał miejsce u okna, wykrzyknął:
„Patrzcie! Tam jest!”

Rzucili się do szyby.

Po drugiej stronie ulicy, w przytulnej kawiarence, przy stoliku siedziała ich Weronika. Ale jakaś… inna. Nie dlatego, że bez makijażu i z kucykiem zamiast fryzury. Nie. Po prostu naprzeciw niej mężczyzna coś opowiadał, a ona się śmiała.

**Ich** Weronika. **Śmiała się**.

Wszyscy wpatrywali się w okno, jakby nie wierząc własnym oczom. Ostra, wiecznie wkurzona, zirytowana – teraz wyglądała na zupełnie inną osobę.

„Nie mogłam rano znaleźć bluzki” – powiedziała Weronika do Jakuba i uśmiechnęła się. „Więc wciągnęłam twój sweter.”

„Wolę, jak go nie nosisz” – odparł.
Weronika poczerwieniała i szturchnęła go pięścią w ramię.
„Przestań.”

„Nie mogę” – nachylił się. „Musimy kończyć robotę i jechać do mnie. Albo do ciebie. Jak wolisz. Od czasu lotniska wszystko się zmieniło.”

„Zgoda.”
„A tak w ogóle…” – szepnął – „masz sweter na lewą stronę.”
„No nie!”

„Więc zdecydowanie do mnie. Żeby go zdjąć.”
Wybuchnęła śmiechem. Siegnęła po telefon, wybrała numer.
W sali konferencyjnej rozległ się dźwięk telefonu na recepcji.

„Firma XYZ, dzień dobry! Pani Weroniko? Dobrze. A czekają tu na panią na naradzie. Jak to, nie przyjdzie? A chora? Ooo… No to zdrowiej!”

Sekretarka wpadła do sali:
„Nasza Weroniczka zachorowała!”
„Widzimy” – mruknął informatyk. Wszyscy wpatrywali się w Weronikę, która całkiem zdrowa wsiadała do auta z nieznajomym. „Zniknie na dobre kilka dni. I nie próbujcie dzwonić.”

„Dlaczego?” – zdziwiła się recepcjonistka.

„Kiedykolwiek przyszłaś do pracy w swetrze na lewą stronę?” – uśmiechnęła się Ola. „Albo w okularach, żeby nikt nie zobaczył, jak świetnie spędziłaś noc? Kiedy masz wywalone na makijaż, bo myślami jesteś cały czas przy nim?”

Recepcjonistka przetrawiała te słowa. Reszta też.
Ola wzruszyła ramionami i wyszła.

„Chora”, „nie zaliczyła stażu”. A todosię mówiłam, że wpadła. I teraz nasza Weronika już nie jest taka sama.
„Na długo?” – burknął informatyk.

Ola zmierzyła go spojrzeniem.
„To już zależy od was, chłopaki” – rzuciła i opuściła salę.