Zawsze jest czas na nowy początek

— Mamo, zupełnie ci odbiło?

Słowa córki ugodziły Ludmiłę jak nóż w serce. Bolało. W milczeniu obierała ziemniaki, ściskając nóż mocniej.

— Wszyscy się z nas śmieją! Ojciec to jeszcze pół biedy, ale matka?! Kobieta! Opiekunka domowego ogniska! Nie wstyd ci?

Łza spłynęła po policzku Ludmiły, potem druga… Wkrótce płynęły już strumieniem, a córka nie ustawała.

Kazimierz, jej mąż, siedział na krześle, z opuszczonymi ramionami i dolną wargą wysuniętą do przodu.

— Ojciec ledwo zipie, jak ty możesz?! Powinien mieć opiekę! — Kazik łkał. — Tak się nie postępuje! Mamo? Oddał ci całe życie, razem wychowaliście dziecko, a teraz co? Zachorował — i już szukasz sobie kogoś innego? Nie, moja droga, tak się nie robi…

— A jak się robi? — cicho zapytała Ludmiła.

— Co?! Ty sobie kpisz?! Tato, słyszysz, ona sobie kpi!

— Wandziu, traktujesz mnie jak najgorszego wroga… Ach, jakże przejmujesz się ojcem…

— Mamo! Co ty wygadujesz?! Dość tego! Dzwonię do babć, niech się z tobą rozmówią! Wstyd!

— Wyobraź sobie — prychnęła Wanda, zwracając się do ojca — idę z uczelni, a oni… spacerują alejką, pod rękę! On jej pewnie wiersze czyta, sam je ułożył, co, mamo? O miłości, prawda?

— Jesteś złośliwa, Wanda. Złośliwa i głupia. Młoda jeszcze…

— Zero skruchy! Koniec, dzwonię do babć, niech przychodzą!

Ludmiła milcząc wyprostowała się, wygładziła fałdy na sukience, strzepnęła niewidzialne pyłki. Wstała.

— Dobrze, moje drogie. Wychodzę.

— Gdzie, Ludka?

— Odchodzę od ciebie, Kaziu.

— Jak odchodzisz?! Dokąd?! A ja?!

Córka w tym momencie wrzeszczała coś wściekle do telefonu.

— Wa-a-andziu! — zawodził Kazimierz, jak nad trumną. — Wanda-a!

— Co, tato?! Plecy bolą?! Gdzie?!

— Oj, oj… Wandziu… ona… matka… odchodzi powiedziała…

— Jak odchodzi?! Dokąd?! Mamo, co ty wymyśliłaś na stare lata?!

Ludmiła uśmiechnęła się ironicznie. Spokojnie układała rzeczy w walizkę.

Już miała odejść, ale Kazimierz zachorował — rwa kulszowa się odezwała. Jak jęczał, jak marudził…

— Ludź… chyba mam przepuklinę…

— Na rezonansie nic nie wyszło.

— Co oni tam widzą, ci lekarze?! Najpierw specjalnie nie mówią!

— Tak? A po co?

— Pieniądze wyciągają! U Wojtka w pracy tak samo było… maści, tabletki, a potem — bach! Przepuklina! I to jakaś rzadka, nawet nazwy nie ma…

Wtedy nie odeszła. Nie mogła porzucić „biedaka”.

A teraz…

— Ile ty jeszcze masz żyć, Ludź? — mówiła przyjaciółka Irena. — Harujesz na nich jak niewolnica. Co dobrego Kazimierz ci dał? Ni-c! — uderzyła dłonią w stół.

— Całą młodość się włóczył! Jak pies! Tę fryzjerkę — jak ją…

— Grażyna.

— Właśnie! Ciągał ją jak reklamę czekolady! A ty — na dwóch etatach, jeszcze dorabiasz, a on na kanapie!

— Irenko, ty jakbyś Kazia nienawidziła… — nieśmiało zajrzała Ludmiła w oczy przyjaciółki.

— Powiem.

Ludka zastygła.

— Nie mam powodu, żeby lubić twojego „kochanego”. Pamiętam, jak się do mnie dobierał. Obchodziliśmy jego urodziny na działce, przesadziłam z alkoholem, zasnęłam… Obudziłam się — on mi ręką usta zatkał, drugą pod bluzkę się wpychał.

Najgorsze? Jego matula leżała na sąsiednim łóżku — i patrzyła. Potem mi powiedziała: „Sama sobie winna, kusiłaś Kazika”. Groziła, że jeśli tobie powiem — rozpuści plotkę, że to ja się do niego rzucałam.

Otóż to.

Ludmiła milczała.

Jak mogła tego nie widzieć?

Przypomniała sobie, jak inne żony chwaliły się prezentami, wspólnymi wyjazdami… A u niej? Odkurzacz. Parowar, bo Kazimierz lubi pierogi. Perfumy — które teściowa trzymała w witrynce.

Irena miała rację. Przespała całe życie.

— Dlaczego za niego wyszłaś?

— Żal mi go było… Taki nieporadny. Okulary wielkie, nic nie umiał… A matka powiedziała: „Skoro chodzi — wyjdź, nie kompromituj się”.

Przyjaciółki płakały, śmiały się, wspominały.

— Gdybym wtedy się od ciebie nie odcięła…

— Wmówili mi, że mężatce przyjaciółki niepotrzebne.

Ludmiła rozejrzała się po pokoju.

Strasznie odejść, ale można. Wynajmie mieszkanie. Rozwód. Podział majątku… Wszystko to jej praca.

Córka stanie po stronie ojca? Niech będzie.

Nie odchodzi do innego mężczyzny. Z Piotrem to tylko przyjaźń.

Tęskni za ciszą.

***

Och, jak ją „obrabiali” krewni!

— Wracaj do męża! Padnij mu do nóg! — darła się matka.

Teściowa odegrała „atak serca”, ale Ludmiła przeszła obok i poszła dalej.

A potem…

Wanda przyszła z przeprosinami.

Uczą się na nowo budować relacje.

A Kazimierz? Miesiąc po rozwodzie już spacerował z Grażyną pod rękę. Plecy przestały boleć.

Mówią, że z Grażyną nie ma żartów…

Ale Ludmiłę to już nie obchodzi.

Uczy się żyć.

Wanda zapisała ją do salonu kosmetycznego.

Piotr zaprosił w góry — jak za młodu.

Nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa.

Najpierw trudno, potem — jak z płatka.