Zakochana pasierbica

**Macocha**

Życie bywa skomplikowane, szczególnie relacje między bliskimi a obcymi. Czasem krewni pokłócą się i zostają wrogami na zawsze. A czasem ludzie zupełnie sobie obcy stają się rodziną.

Jegorycz ma siedemdziesiąt pięć lat. Teraz czuje się starszy, ale nie samotny. W młodości wołano na niego Tymoteusz, a na starość mówią Jegorycz – krócej, grzeczniej i jakoś cieplej. A on nie ma nic przeciwko.

Ożenił się późno, dopiero w dwudziestym szóstym roku życia. Choć na wsi chłopcy żenili się wcześniej, on się ociągał. Żadna z miejscowych dziewcząt mu nie przypadła do gustu.

– Tymek, długo jeszcze będziesz się wylegiwał w kawalerce? – pytali go matka, krewni i żonaci przyjaciele.

— A co, dobrze mi tak — śmiał się. — Jeszcze zdążę założyć chomąto. Nie widzę, żeby moi koledzy byli tacy szczęśliwi — żony i dzieci ciągle czegoś chcą. A ja sam sobie pan! — rechotał.

Młode dziewczyny patrzyły na Tymoteusza z nadzieją. Przystojny, pracowity i zaradny. Już wtedy widać było w nim gospodarską żyłkę, a do tego nie pił i nie palił. Wiele matek szeptało córkom, by go ujęły.

— Z Tymka będzie dobry mąż — mówiły wiejskie kobiety. Ale on się nie spieszył — widocznie los miał dla niego inne plany.

Choć często chodził do klubu, gdzie wówczas roiło się od młodzieży, muzyka grzmiała, a tańce trwały do późna, nie szukał żony. Dziewczyny ze wsi go nie pociągały. Pracował jako kierowca ciężarówki w spółdzielni rolniczej, często jeździł po okolicznych wsiach. Pewnego dnia powiedział matce:

— Jutro rano jadę do Lipinek, prezes wysyła mnie po części. Spakuj mi coś do jedzenia, bo daleko, cały dzień zajmie. Wrócę wieczorem.

— O, Tymciu, ale masz szczęście! Twoja ciotka Zofia od dawna chce nas odwiedzić, ale nie ma jak. Wstąp po nią i przywieź ją. Tylko nie zapomnij…

— Dobrze, wstąpię — obiecał.

Zofia była starszą siostrą matki. To ta ciotka odegrała kluczową rolę w życiu Tymoteusza. Choć nie wiedziała, że akurat tego dnia przyjedzie siostrzeniec, od dawna miała plan.

— Tymek, jak będziesz w tych stronach, wpadaj. Zawsze cię przyjmę. Albo sama przyjadę do was — mrugała chytrze. Ciotka kombinowała, jakby go ożenić.

Gdy Tymoteusz zajechał przed jej dom, tylko się zatrzymał:

— Ciotko Zosiu, póki ja się tam załaduję, ty się pakuj. Zabiorę cię na powrotnej drodze.

— Oj, ty mój złoty! — zawołała. — Nie martw się, będę gotowa jak strzał — ucieszyła się i zaczęła krzątać.

Na powrotnej drodze zajechał po ciotkę, a ta mówi:

— Tymek, podrzućmy worek ziemniaków Wandzie po drodze. Akurat nam po trasie.

— No podrzućmy, ciężarówka duża, miejsca starczy — zgodził się.

Kilometr od Lipinek mieszkała ta Wanda. Zajechali, Tymoteusz wyładował worek i przy okazji poznał sympatyczną kobietę — młodą wdowę z pięcioletnią córeczką, Hanią. Gdy tylko spojrzał na Wandę, przeskoczyła między nimi iskra. Zofia w mig to wychwyciła.

— No, tak to już lepiej — pomyślała. — Będzie sprawa…

Tymoteusz stracił spokój. Bardzo mu się spodobała Wanda. Po raz drugi zobaczył ją, gdy odwoził ciotkę z powrotem.

— Tymek, zajedźmy do Wandy, muszę jej coś przekazać.

Ucieszył się, bo sam głowił się, jak ją znowu zobaczyć. Gdy Zofia z Wandą szeptały, on tylko rzucał w jej stronę spojrzenia. Gdy odwiózł ciotkę, ta znowu mówi:

— Wanda prosiła, żebym jej pożyczyła druty do robienia na drutach. Chce córce skarpetki zrobić, a swoje gdzieś zawieruszyła. A ja mam zapasowe…

Tymoteusz zajechał do Wandy, tym razem poczęstowała go herbatą. Rozmawiali długo, znaleźli wiele wspólnych tematów. Musiał jechać, bo się ściemniało, a droga daleka.

— Wanda, czy mogę jeszcze do ciebie przyjechać? — spytał na podwórku, gdy wychodziła z Hanią.

— A jakże, wujku Tymoteuszu! — nagle odezwała się Hania. — Koniecznie przyjedź. Bardzo nam się podobałeś — powiedziała szczerze dziewczynka. — Prawda, mamo?

Tymoteusz i Wanda roześmiali się.

— No to czekajcie, przyjadę.

Po trzech takich spotkaniach, za czwartym razem Wanda z Hanią spakowały się i wyjechały z Tymoteuszem.

Zrozumiał, że ciotka Zofia nie bez powodu kazała mu zawieźć ziemniaki. Wandzie one nie były potrzebne — miała pełną piwnicę. To była tylko sztuczka, by ich ze sobą zaznajomić. Od dawna knuła ten plan, szukając sposobu, by ożenić siostrzeńca.

Żyli dobrze, Hania poszła do szkoły i bardzo go polubiła. Chodziła za nim wszędzie, nazywała tatą. Wanda pracowała we wsi i wszystko byłoby dobrze, gdyby nie jedno — nie układało im się małżeństwo. Z czasem zaczęli się kłócić, jak to mówią, charaktery im nie pasowały. Tymoteusz był porządnym człowiekiem, ale miał jedną wadę — niektórym kobietom się nie podobała. Zbyt lubił porządek we wszystkim.

Wanda zaś była prostą kobietą, ale sprzątać nie lubiła. Rzucała rzeczy, gdzie popadnie, a to męża irytowało. Z początku sprzątał za nią, potem zaczął zwracać uwagę, a jej się to nie podobało. Obrażała go:

— Co ty za chłop jesteś, że babskie szmaty zbierasz? Jesteś małostkowy. Ja tak żyję i nie zmienię się.

Tymoteusz próbował to ignorować, ale trudno, gdy jedna strona chce porządku, a druga bałaganu. Hania jednak naśladowała „tatę” — uczyła się od niego porządku. W swoim pokoju utrzymywała idealną czystość.

— Mamo, ty jesteś jakaś nieogarnięta — nawet próbowała matkę pouczać, ale ta szybko ją uciszała.

Tak mijały dni, lata, aż w końcu nastąpił wybuch.

— Męczysz mnie tym swoim porządkiem! Żyję, jak chcę! — wrzeszczała Wanda. — Wychodzę od ciebie, żyj sobie sam. Hania, pakuj się!

— Mamo, ja nie chcę zostawiać taty — broniła się dziewczynka.

— Jaki