Zaginione Kobiety: Tajemnicze Zaginięcia w Polsce

Kazimierz wrócił właśnie do swojej wioski po trzech tygodniach podróży ciężarówką przez kraj. Jak zwykle, najpierw zajrzał do karczmy, by pogadać z parafianami i posłuchać nowin, zanim odwiedzi żonę. Zaparkował na poboczu, otulił się kożuchem, by uchronić się przed deszczem, i ruszył ku drzwiom.

Dobry wieczór! krzyknął, wchodząc.

Był piątkowy wieczór w październiku, spodziewał się więc zastać karczmę pełną mężczyzn grających w karty, witających go rubasznymi żartami o jego matce lub męskości. Tym razem jednak przywitały go tylko dwie osoby: karczmarz i starzec grzejący się przy piecu. Zdziwiony Kazimierz podszedł do bufetu.

Co się stało, Wojtku? Gdzie wszyscy? Ktoś umarł?

Mężczyzna nalał mu kieliszek starki i odparł:

Gorzej, Kaziu, gorzej Znikają młode kobiety.

Co?! Miejscowe dziewczyny? Kazimierz nie wierzył własnym uszom.

Trzy już się nie pojawiły karczmarz uniósł palec najpierw Zosia, córka aptekarza, potem Jadzia, siostrzenica wójta dodał drugi palec a na końcu Hanka, nauczycielka. Pokazał trzeci.

Jezu! Kazimierz aż się zachwiał. I wszystkie naraz?

Nie, po kolei karczmarz zamilkł na chwilę znikają co piątek od twojego wyjazdu. Ludzie myślą, że grasuje seryjny morderca. Wszystkie miały między 20 a 30 lat i były w ciąży. Wyobrażasz sobie? Chory skurwiel Potrząsnął głową. A dziś znów piątek, więc jedni zorganizowali patrole z widłami, a drudzy pozamykali się w domach, tuląc córki i żony

Kazimierz nie czekał na więcej. Rzucił się w ciemność górskiego szlaku, adrenalina paląc żyły. Wiedział, że tak dotrze szybciej niż ciężarówką, a jeśli jego przeczucia były słuszne, każda minuta miała znaczenie. W ciemności myśli wirowały jak burza. Wyobrażał sobie najgorsze żonę z poderżniętym gardłem, porzuconą w rowie, zeszpeconą

Wreszcie ujrzał dom pogrążony w mroku. Zamarł, gdy tuż przed drzwiami dostrzegł czarną postać, która zdawała się właśnie wychodzić. Rzucił się na nią, chwycił, wciągnął do środka. Światło zapalił z trzaskiem.

Pod żółtą poświatą wiszącej żarówki ujrzał swoją żonę, Elżbietę.

Puścił ją, a wtedy ona rzuciła mu się na szyję, całując namiętnie.

Lęk jednak szybko wrócił. Ela, co ty wyprawiasz? Gdybym się spóźnił, mogłabyś dziś zginąć. Wiesz, jaki strach mnie obleciał? Po co w ogóle wychodziłaś? Wojtek mówił, że pół wioski szuka mordercy Zniżył głos. No i trzy kobiety to i tak dość mięsa na całą zimę, nie sądzisz?

Słowa zawisły w powietrzu jak klątwa. Uśmiech Elżbiety zgasł. Odsunęła się, obejmując brzuch.

Co co ty powiedziałeś? Jej głos był ledwie szeptem.

Kazimierz zrozumiał, że przesadził. To to tylko strach gada.

Ale ona już podniosła rękaw. Na przedramieniu miała zadrapania, ledwie zagojone jak od gałęzi albo paznokci.

Kaziu gdzie ty byłeś w te piątkowe noce, kiedy pracowałeś?

Zamarł. Przypomniał sobie trzęsące się palce Wojtka: jedna, druga, trzecia ciężarne. I swoje trasy. Postoje. Kłamstwa o samotności i chwilach słabości.

Na zewnątrz deszcz wciąż tłukł w szyby. Słowa karczmarza wróciły jak nóż:

*Gorzej, Kaziu, gorzej*

Elżbieta spojrzała na niego łzami, ale nie ze strachu ze zrozumienia.

A dziś szepnęła byłby czwarty piątek.