ZAGINIĘCIE KOBIETY – PILNE POSZUKIWANIA

Kazimierz wrócił właśnie do swojej wioski po trzech tygodniach podróży ciężarówką przez kraj. Jak zwykle, najpierw zajrzał do karczmy, by porozmawiać z parafianami i dowiedzieć się, co słychać, zanim wstąpi do domu do żony. Zaparkował pojazd przy drodze i, otulony futrzaną kurtką, by uchronić się przed deszczem, ruszył w stronę drzwi.

— Dobry wieczór! — krzyknął, wchodząc.

Ponieważ był piątkowy wieczór w październiku, spodziewał się zastać karczmę pełną mężczyzn grających w karty, witających go głośnymi żartami o jego matce lub męskości. Tym razem jednak tylko dwóch ludzi skinęło mu głową: karczmarz i starszy mężczyzna grzejący się przy piecu. Zdziwiony Kazimierz podszedł do stojącego za barem.

— Co się dzieje, Wojtku? Gdzie wszyscy? Ktoś umarł?

Mężczyzna nalał Kazimierzowi kieliszek żytniej i odparł:

— Gorzej, Kaziu, gorzej… Znikają młode kobiety.

— Co ty mówisz? Miejscowe dziewczyny? — ciężarówkarz nie mógł uwierzyć w to, co słyszy.

— Były już trzy — karczmarz uniósł palec — najpierw Zosia, córka aptekarza, potem Kinga, siostrzenica wójta — podniósł drugi palec — a na końcu… Jadzia, nauczycielka — dodał, pokazując trzeci.

— Co za koszmar! — wykrzyknął Kazimierz. — I wszystkie zniknęły naraz?

— Nie, po kolei — odparł karczmarz po chwili milczenia — odkąd wyjechałeś, znikały co piątek… Ludzie myślą, że grasuje seryjny morderca. Wszystkie miały między 20 a 30 lat i… były w ciąży. Wyobrażasz sobie? Chory psychol… — dodał, kręcąc głową z rozpaczą. — A ponieważ dziś znów piątek, niektórzy zorganizowali uzbrojone patrole, żeby go schwytać… Reszta zamknęła się w domach, tuląc córki albo żony.

Po tych słowach mężczyzna pognał do domu. To uczucie, które towarzyszyło mu w drodze, nagle nabrało kształtu. Musiał jak najszybciej sprawdzić, czy z jego młodą żoną wszystko w porządku. Kazimierz skrócił sobie drogę przez ciemny las, czując, jak adrenalina buzuje mu w żyłach. Wiedział, że tak dotrze szybciej niż ciężarówką, a jeśli jego przeczucia były słuszne, każda minuta miała znaczenie. Biegł w ciemności, a jego myśli zamieniły się w burzę niepokoju. Wyobrażał sobie najgorsze rzeczy, które mogły spotkać żonę, i ogarnęła go rozpacz.

W głowie miał obraz żony, krwawiącej, wijącej się w agonii. Koszmary rodziły się w jego wyobraźni, każdy straszniejszy od poprzedniego. Bał się najgorszego, a z każdym krokiem jego serce biło mocniej.

Biegł bez wytchnienia, aż nogi zaczęły go boleć, a płuca palić. Wreszcie dostrzegł swój dom… pogrążony w ciemności. Prawie nieżywy z wysiłku, przyspieszył i wydał z siebie cichy okrzyk, gdy zobaczył postać w czerni, która zdawała się wychodzić z jego domu.

Bez zastanowienia rzucił się na nią. Szarpał się w ciemnościach, chwytając, co się da, aż w końcu wciągnął ją do środka. Sekundy wydawały się wiecznością, zanim udało mu się zapalić światło.

W mdłym świetle żarówki wiszącej w kuchni z ulgą stwierdził, że to jego żona, Elżbieta.

Puścił ją, a wtedy Elżbieta rzuciła mu się na szyję i namiętnie pocałowała w usta. Był to pocałunek pełen emocji i ulgi, że znów są razem.

Jednak Kazimierz szybko przeszedł od ulgi do niepokoju. — Elżbieto, musisz uważać na to, co robisz. Gdybym dziś nie zdążył, mogłabyś już nie żyć. Wiesz, jak się bałem? Co ci strzeliło do głowy, żeby wychodzić dzisiaj?… Wojtek mówił, że pół wioski szuka mordercy… A poza tym, czy nie uważasz, że trzy kobiety to wystarczająco mięsa na całą zimę?

Słowa Kazimierza zawisły w powietrzu jak klątwa, a między nimi zapadła cisza. Uśmiech Elżbiety zgasł w jednej chwili, a jej wargi zadrżały. Odskoczyła, chwytając się za brzuch obiema rękami.

— Co ty właśnie powiedziałeś? — jej głos był ledwo słyszalnym szeptem.

Kazimierz mrugnął, zbyt późno zdając sobie sprawę, że powiedział za dużo. — Ja… nie miałem nic na myśli. To tylko strach mówi — bąknął, ale w oczach żony widział już podejrzliwość i coś gorszego — rozpoznanie.

Powoli odsłoniła rękaw. Na jej przedramieniu widniały słabe, ledwo zagojone zadrapania, jak od gałęzi… albo od czyichś paznokci.

— Kazimierzu… gdzie ty byłeś w każdy piątkowy wieczór, kiedy „pracowałeś”?

Kierowca zamarł. Myśli poniosły go z powrotem do karczmy, do drżących palców Wojtka liczących: jedna, druga, trzecia… kobiety w ciąży. I przypomniał sobie. Trasy. Postoje. Kłamstwa, które wmawiał sobie o „samotnym towarzystwie” i „chwilach słabości”.

Serce mu się ścisnęło, gdy w oczach Elżbiety pojawiły się łzy — nie ze strachu, lecz zrozumienia.

Na zewnątrz wciąż lał deszcz, zagłuszając ciszę w domu. Słowa z karczmy wróciły jak nóż: *„Gorzej, Kaziu, gorzej…”*

I w tej chwili Elżbieta pojęła: zaginione kobiety nigdy nie były ofiarami bezimiennego zabójcy. Potwór wszedł właśnie do jej domu, zmęczony drogą, wciąż śmierdzący benzyną i kłamstwami.

Wyszeptała, niemal do siebie, ale na tyle głośno, by on usłyszał:

— A dziś byłby czwarty piątek.

*Zawsze uważaj na słowa — mogą zdradzić więcej, niż chcesz.*