Zadziwiające życie – niezwykłe losy, które inspirują

NIESAMOWITE ŻYCIE

Na weselu mojej przyjaciółki Justynki świętowaliśmy aż dwa dni było hucznie, syto i wesoło. Pan młody był niczym polski aktor z dawnych lat powiedzmy Michał Żebrowski w najlepszym wydaniu a przy tym zaskakująco skromny jak na swoje rewelacyjne warunki fizyczne. Wszyscy goście po cichu podziwiali Adama niebieskie oczy jak len, absurdalnie długie i gęste czarne rzęsy (na Boga, czemu facetom tak sprzyja natura?!), silny podbródek, prosty nos i idealnie gładką skórę o lekkim zabarwieniu. A do tego niemal dwa metry wzrostu i szerokie bary. Gdybyśmy nie lubili Justynki, to może i doszłoby do bójki na weselu o takiego przystojniaka. Adam to był naprawdę kawał fajnego faceta.

No nie mów, gdzie takiego ciacha znalazłaś?! nagabywaliśmy Justynę. Każda próbowała wyglądać na bardziej nieszczęśliwą i samotną, licząc, że Adam ma równie przystojnych, wolnych krewnych.

Dziewczyny, dajcie spokój! Zakochałam się w Adamie za jego prostotę. Adam ze wsi, wychowywała go babcia, chłopak potrafi wszystko gospodarstwo prowadził, złota rączka. Poznaliśmy się, bo rodzice kupili działkę w jego wiosce. Jest czuły, pomocny i solidny. Gościnność? Prowadził dom jak mistrz. Prawdziwy mężczyzna! Ledwo go uprosiłam, by przeprowadziliśmy się do miasta. Namawiałam go, śmieję się, chyba z dziesięć nocy

Adam świetnie odnalazł się w pracy i rodzinnych relacjach, a także na polu edukacji: w dwa lata nauczył się rozpoznawać dobre alkohole i perfumy, podłapał trochę polityki, kultury, podróże czy indeksy WIG, wyzbył się znajomości gwary spod Zakopanego. Zasiadł za kierownicą wygodnego auta od teścia i dostał przyzwoitą posadę u niego w firmie. Mieszkanie młodym podarował któż, nie powiem, sami się domyślcie.

W drugim roku małżeństwa Adam odkrył słabość do białych skarpetek. Tylko biel jak śnieg i w domu boso, tylko w skarpetkach, i na gościnnych imprezach też, i do kaloszy wkładał białe. Nawet po brudnej podłodze chodził.

Justynka nie podzielała tej miłości do tego białego kawałka garderoby, ale pokornie myła podłogi dwa razy dziennie i kupowała wybielacze. Tak Adam doczekał się przezwiska Skarpetka.

Że Adam ma kochankę, Justynka dowiedziała się w ósmym miesiącu ciąży. U kochanki termin podobny. Skarpetka został wyrzucony z domu, zwolniony z pracy, przeklęty i wypłakany w jeden dzień. Potem przyszły długie, lepkie dni szarej jesieni. Justynka ciągle leżała na teraz zbyt dużym łóżku i patrzyła w sufit bez łez:

Popłaczę później. Teraz dziecku szkodzi.

Justynka leżała nieruchomo jak Lenin w mauzoleum, a my, jak warta, zmieniałyśmy się przy niej, wspierając milczeniem.

Chciałoby się wyć, wydzierać kartki z księgi losu, ale trzeba było milczeć i czekać.

Przy wyjściu ze szpitala rozrabialiśmy, trzepaliśmy balonami, błagaliśmy pielęgniarki, by pozwoliły na kieliszek herbaty i poszły z nami świętować do niedźwiedzi i Cyganów (takie polskie szaleństwa na żarty oczywiście), życząc każdemu zdrowia i szczęścia. Świeżo upieczony dziadek szalał najbardziej dzień wcześniej, wzruszony i po negocjacjach z salowymi, kredą namalował pod oknem naprzeciwko: Dziękuję za wnuka! krzywo, ale z serca. Potem próbował śpiewać, ale ochrona mu przerwała. Ochroniarz zaprosił go do kantorka, napili się po malutkim kieliszku koniaku bez szkody dla porządku publicznego.

W dniu wypisu dziadek był rześki, zarumieniony, a nawet się śmiał. Płakał ze szczęścia. My wszyscy płakaliśmy, śmialiśmy się, całowaliśmy Justynkę, zaglądaliśmy odważnie do niebieskiej koperty i uparcie nie rozmawialiśmy o greckim nosku u maluszka Igorka. Tylko Justynka nie płakała nawet w tej radości:

Później. Jeszcze się mleko popsuje!

Justynka milczała z nami jeszcze dwa miesiące. A potem wstała i poszła do Adama. Bez zapałek i kwasu, ale z ogromną ochotą, by wykrzyczeć ból, płakać, bić pięściami w ściany, upomnieć, zawstydzić i uleczyć się z tej męki, w którą ją rzucił. Wylać cały ciężar na zdrajcę tego, przez którego runął jej świat i marzenia o szczęśliwej rodzinie, wieczorami dziergającej skarpetki dla synka i męża.

Jeszcze miała ochotę spojrzeć w oczy tej bezczelnej, która sypiała z cudzym mężem. Oczy pewnie będą bezczelne i ładne. I w te oczy Justynka zamierzała splunąć. Zdecydowana, splunie! A jak trzeba, to i podrapie.

Gdzie dokładnie się udać, podpowiedziały jej aktywne klatkowe babcie podczas spaceru z dzieckiem. Miłosierne staruszki zatrzymały Justynkę, przypomniały jej, że Adam to drań, wyrysowały trasę marszu do gniazdka kochanków i parę scenariuszy odwetu. Justynka ogłupiała, łzy w gardle, chciała odejść, nie słysząc numeru domu ale dziwnie, nie odeszła.

I tak stoi Justynka przed wyjściem do walącej się kamienicy, wystarczy wejść na piąte piętro i już może pluć albo krzyczeć.

Na pierwszym piętrze uznała, że z jej szczęściem pewnie i tak nikogo nie będzie, więc czeka ją strata czasu. Na drugim pomyślała, że to by nawet lepiej. Na trzecim usłyszała desperacki płacz dziecka, gdzieś wyżej.

Drzwi otworzyła jej wychudzona, zapłakana dziewczyna, nie pasująca wcale do obrazu tej, która uwiodła Adama. Podczas gdy Justynka rozkojarzona oglądała konkurentkę, z mieszkania dobiegał krzyk malucha.

Dzień dobry pani Justyno. Adama tu nie ma, odszedł od nas dwa tygodnie temu. Gdzie jest nie wiem, wyrzuciła przez zęby dziewczyna i osunęła się na podłogę, szlochając.

Justynce minęła ochota na awantury. Chciała wejść do pokoju i uspokoić dziecko tej nierozgarniętej matki. A potem powiedzieć: Chciałaś mieć mężczyznę, to noś teraz ten krzyż!. Tak, obowiązkowo dodać głupia. Spojrzeć z pogardą w końcu miała do tego prawo jako oszukana żona.

Dziecko było suche, oczy nabrzmiałe, na czole żyłka, głos zachrypnięty. Ewidentnie głodne. Chłopczyk płakał z głodu, a matka leżała na przedpokoju i wyła.

Jak otwierała puste szafki kuchenne w poszukiwaniu mleka, a potem macała pustą lodówkę, Justynka pamiętała z trudem. Jak znalazła na stole kartkę z ledwo zapisaną frazą Proszę w mojej sm. z dreszczem.

Dziewczyna na podłodze, trzęsąc się, opowiadała Justynce jak przyjaciółce, że nie ma dokąd iść z wynajętego mieszkania, a powinna wkrótce odejść; że mleka nie ma, Adam zniknął, pieniędzy zresztą nigdy nie było. Że jej bardzo żal. Wstyd. I za późno na wszystko. Ale ona nie wiedziała. I przeprasza. Może uderzyć, nawet powinna. Chłopczyka ma na imię Pawełek, niech Justynka zapamięta. Pawełek był starszy od Igorka o 9 dni.

Do domu Justynka pędziła w pośpiechu w dwadzieścia minut Igorek domagał się piersi. Ucieczka nie była łatwa dwie wielkie torby Oksany w rękach, sama Oksana dyszy tuż obok, niesie śpiącego już najedzonego Pawełka. Justynka biegnie i myśli, gdzie postawi kolejne dwa łóżka.

Trzy lata później bawiliśmy się na weselu Oksany, cztery lata później na ślubie Justyny. Mąż Justynki nie znosi białych skarpet, uważa, że życie trzeba mieć w kolorze, i kocha żonę, syna i dwie córeczki. Oksana wychowuje czterech synów, a jej mąż nadal marzy o córeczceNikt już nie wspominał o Adamie był jak sen, który bladł z każdą poranną kawą, aż w końcu nie został po nim żaden ślad poza pudłem białych skarpet, które Justynka podarowała kiedyś schronisku dla bezdomnych. Czasami, gdy biegaliśmy z dzieciakami między blokami albo jechaliśmy pod miasto na lody, patrzyłyśmy z Oksaną na siebie i unosiłyśmy brwi bez słowa, solidarne i wolne. Często wieczorami spotykałyśmy się na herbatę i śmiałyśmy: z przypadkowych wpadek, z za krótkich przedszkolnych wierszyków, z dziecięcych przemówień przy urodzinowych tortach. Często ktoś z rodziny łapał nas za rękę i pytał, jak można być tak szczęśliwym po czymś takim.

A Justynka odpowiadała wtedy: Bo życie jest jak skarpetki czasami się gubią, parują z niewłaściwą sztuką, czasem trzeba poszukać od nowa. Ale zawsze można znaleźć kolorową parę, nawet jeśli wcale nie jest do kompletu. Bo najważniejsze to nie bać się żyć, nawet wtedy, gdy myślałaś, że już nie znajdziesz swojej drugiej połówki.

I kiedyś, podczas wspólnej wycieczki, Igorek, ze śmiechem, założył dwie różne skarpetki jedną żółtą w grochy, drugą niebieską w pasy i zawołał: Tak jest najlepiej! Bo w tym naszym domu wszystko jest możliwe.

I wtedy Justynka zrozumiała, że naprawdę jest szczęśliwa. Tak jak nigdy wcześniej nie była.