Zadziwiające życie — niezwykłe historie z polskiego podwórka

NIEZWYKŁE ŻYCIE

Na weselu mojej przyjaciółki Emilii bawiliśmy się przez dwa dni: było pijano, smacznie i wesoło. Pan młody był piękny jak Zbigniew Cybulski i zaskakująco skromny jak na tak zadbaną, szlachetnie przystojną twarz. Wszyscy goście ukradkiem podziwiali Wojtka: błękitne, jak niezapominajki, oczy, niemoralnie długie i gęste czarne rzęsy (no przecież, dlaczego facetom natura daje takie skarby?!, pytam), silny podbródek, grecki nos i idealnie gładką, aksamitną skórę z lekko opalonym odcieniem. Wisienką na torcie były prawie dwa metry wzrostu i szerokie ramiona. Gdybyśmy nie kochały Emilki, pokłóciłybyśmy się przy stole o tego cudownego egzemplarza. Wojtek był zachwycający, tak.

No, kogo sobie zdobyłaś! rzuciłyśmy się na Emilię, każda starając się zrobić możliwie najbardziej żałosną i samotną minę, w razie gdyby Wojtek miał równie pięknych kawalerów w rodzinie.

Dziewczyny, no dajcie spokój! Ja zakochałam się w Wojtku za jego prostotę. Wojtek jest ze wsi, wychowywał się z babcią, prowadzi gospodarstwo, jest bardzo zaradny. Rodzice kupili działkę w jego miejscowości, tak się poznaliśmy. Jest wrażliwy, dobry i solidny. Gospodarstwo, jakie trzymał mama, kochana! Prawdziwy facet, dziewczyny! Ledwo przekonałam go do przeprowadzki do miasta, dziesiątki nocy poświęciłam na negocjacje, hehe.

Wojtek szybko odnalazł się zarówno w pracy, jak i w kontaktach z nowo poznaną rodziną, a także w nauce: w ciągu paru lat nauczył się rozpoznawać dobry alkohol, perfumy, politykę, sztukę, podróże, indeks WIG20, sport, pozbył się charakterystycznego, lokalnego akcentu mazowieckiego.
Pierwszy raz wsiadł za kierownicę wygodnego auta, które teść podarował młodej parze, i znalazł bardzo dobrą pracę u tego samego teścia. Dom podarowany młodym? Domyślcie się sami.
W drugim roku małżeństwa u Wojtka objawiła się słabość do białych skarpetek. Tylko w śnieżnobiałych skarpetkach chodził po domu i w gościach bez kapci, zakładał białe skarpetki nawet do kaloszy i stał na brudnej podłodze bez obuwia w przymierzalniach.

Emilia nie dzieliła miłości do tego białego elementu garderoby, ale pokornie myła podłogi dwa razy dziennie i kupowała wybielacze. Tak Wojtek dostał ksywkę Skarpetka.

O tym, że Wojtek ma kochankę, Emilia dowiedziała się w ósmym miesiącu ciąży. Kochanka, zresztą, była w podobnej sytuacji.
Skarpetka został wygnany z domu, zwolniony z pracy, przeklęty i wypłakany w ciągu doby. A potem nastały mliste, lepkie dni szarej jesieni. Emilia nieustannie leżała na teraz strasznie ogromnym łóżku, patrząc w sufit suchymi oczami.

Popłaczę się później. Teraz dziecku nie wolno.

Emilia jak Lenin spoczywała w bezruchu na swoim głupim łóżku, a my, jak wartownicy, zmieniałyśmy się przy niej, by wspierać przyjaciółkę milczeniem.

Chciało się płakać na cały głos, przewracać księgę losu i wyrywać zdradzieckie strony. Ale trzeba było milczeć i czekać.

Na wyjściu ze szpitala robiłyśmy harmider, wstrząsałyśmy balonami, błagałyśmy personel medyczny o kieliszek herbaty i sugerowałyśmy wyjście do niedźwiedzi i Romów, życząc wszystkim zdrowia i szczęścia. Świeżo upieczony dziadek starał się bardziej niż wszyscy dzień wcześniej, wzruszony i obiecując sprzątać po sobie, namalował kredą ogromny krzywy napis pod oknem sali Emilii: Dziękuję za wnuka!, a potem próbował coś zanucić, ale został zatrzymany przez ochronę. Ochroniarz uprzejmie zgodził się zaznajomić z repertuarem szczęśliwego dziadka w swojej dyżurce przy koniaczku, bez szkody dla społecznego porządku.

W dniu wypisu dziadek był rześki, świeży i, pamiętam, nawet błyszczał. I płakał ze szczęścia i dumy. Płakał z uczuciem.
My też płakałyśmy całą grupą, śmiałyśmy się, całowałyśmy Emilię, nieśmiało zerkając do niebieskiego kokonu i pilnie milcząc o tatowym greckim nosku u malutkiego Igorka. Tylko Emilka nawet w radości nie płakała.

Później. Bo może mleko uszkodzi.

Emilia milczała z nami jeszcze dwa miesiące, a potem wzięła i poszła odwiedzić Wojtka. Bez zapałek i żrących środków, tylko z ogromną potrzebą płaczu i zniszczenia. Chciała zarzucać oskarżenia, walić pięściami w ściany, zawstydzać, upokarzać i wylać całą skumulowaną bolesną energię na zdrajcę. Na niszczyciela jej nadziei i ich wspólnego świata z malutkim synkiem, w którym ona Emilia wyobrażała sobie siebie, dziergającą skarpetki swoim ukochanym mężczyznom wieczorami, śmiejącego się Igorka trzymającego ją i Wojtka za ręce na spacerze, i samego Wojtka tak potrzebnego jej, jej synowi, człowieka.

A Emilka bardzo chciała również spojrzeć prosto w oczy tej bezwstydnej babie, która spała z cudzym mężem. Oczy będą pewnie bezczelne i zapewne piękne. W te oczy Emilia zamierzała splunąć. Postanowiła splunie, a jak będzie trzeba, nawet podrapie.

Gdzie iść, by awanturować się, Emilia dowiedziała się przypadkiem od inicjatywnych babć z klatki schodowej podczas spaceru z dzieckiem. Babcie zatrzymały Emilię, przypomniały, że Wojtek wiadomo, drań, opisały szczegółowo trasę do miejsca gniazdowania kochanków i możliwe scenariusze zemsty. Emilia wpadła w stupor, płacząc w duszy, chciała odejść, nawet nie dosłyszała numeru domu, ale z jakiegoś powodu nie odeszła.

I tak stoi Emilia przed właściwą klatką starego bloku, trzeba tylko wejść na piąte piętro, a tam czy pluj, czy krzycz.

Na pierwszym piętrze Emilia pomyślała, że z jej obecnym szczęściem, pewnie nikogo nie będzie w domu i traci czas. Na drugim piętrze uznała, że nawet dobrze by było, gdyby nikogo nie było. Na trzecim piętrze Emilia usłyszała rozpaczliwy dziecięcy płacz docierający z piątego piętra.

Drzwi otworzyła chuda i zapłakana dziewczyna, której wygląd absolutnie nie pasował Emilii do obrazu uwodzicielki, która podbiła męża-owieczkę.
Gdy Emilia zaskoczona patrzyła na smutną konkurencję ważącą czterdzieści kilo, dziecko płakało w głębi mieszkania.

Dzień dobry, Emilio. Wojtka tu nie ma, odszedł od nas dwa tygodnie temu. Gdzie jest nie wiem wyszeptała dziewczyna i usiadła na podłodze, zapłakała.

Emilii nagle przeszła ochota na awanturę. Chciała wejść do pokoju i uspokoić dziecko tej niezaradnej matki. A potem wbić zdanie: Jak chcesz jeździć, to umiesz ciągnąć saneczki, suko! Tak, trzeba koniecznie powiedzieć suko. I spojrzeć tak pogardliwie, poniżająco. Ma prawo, jako oszukana strona.

Niemowlę było suche. Powieki napuchnięte, na czole żyłka, głos ochrypły. Zdecydowanie, dziecko było głodne. Chłopiec krzyczał z głodu, na granicy swoich malutkich możliwości, a jego dziwna, nieodpowiedzialna matka leżała na podłodze w przedpokoju i wyła.

Jak otwierała puste kuchenne szafki z nadzieją na resztkę mleka, jak gorączkowo szukała czegoś w pustej lodówce, Emilia później ledwo pamiętała.
Jak znalazła na kuchennym stole karteczkę z strasznym, niedokończonym zdaniem Proszę w mojej sm. z przerażeniem.

Dziewczyna na podłodze szlochała, opowiadając Emilii, jak bliskiej przyjaciółce, że nie ma gdzie iść z tą wynajętą kawalerką, a wyprowadzić się będzie musiała dosłownie za kilka dni. Mleko zniknęło, Wojtek zniknął, a pieniędzy nie było. Że jej bardzo przykro. Że wstyd. Że za późno. Ale nie wiedziała. Przeprasza. I można uderzyć, nawet trzeba. Syn ma na imię Pawełek i niech Emilia to zapamięta, tak na wszelki wypadek. Pawełek okazał się starszy od Igorka o zaledwie 9 dni.

Emilia wracała do domu w te pędy za 20 minut Igorek będzie żądał piersi. Biec nie było łatwo: dwie wielkie torby Oksany ciążyły, sama ociężała Oksana biegła obok, trzymając najedzonego Pawełka. Emilia biegła i myślała, gdzie postawi jeszcze dwa łóżka.

Po trzech latach bawiłyśmy się na weselu Oksany, po czterech u Emilii. Mąż Emilii nienawidzi białych skarpet, uważa, że trzeba czynić życie bardziej kolorowym, uwielbia żonę, syna i dwie córki. Oksana mama czterech chłopców, jej mąż nie traci nadziei na córeczkę…