Żadne święta dla niego. Trzy dni spędził przy łóżku ukochanej w szpitalu.

Grzegorz nie miał głowy do świąt. Trzy dni spędził w szpitalnej sali przy swojej Ani. Nie jadł, prawie nie spał, tylko nasłuchiwał jej urywanego oddechu. Jeszcze tydzień temu jego ukochana żona była zdrowa i szykowała się do Bożego Narodzenia. Sprzątała ich dom, układała świąteczne menu, choć oczywiście z dwóch emerytur nie uzbiera się na wykwintne potrawy. I po co im tyle jedzenia? Najważniejsze, przekonywał Anię Grzegorz, żeby w mieszkaniu unosił się zapach kutii i kompotu z suszu. Nie wiedział, że w jednej chwili żona, jak podcięta trawka, osunie się nieprzytomna, a w szpitalu lekarze zaszokują go skomplikowaną diagnozą. I nie będzie w ich domu pachniało ani świętami, ani ciepłem…

Przez te straszne dni włosy mężczyzny zupełnie zbielały. Najbardziej ścisnęło mu się serce, gdy lekarz oznajmił, że Ania koniecznie potrzebuje operacji. I podał jej koszt — astronomiczną dla nich sumę.

— Ale ja nie mam takich pieniędzy — wyszeptał ledwo słyszalnie Grzegorz. — Ja i żona jesteśmy emerytami. Żyjemy skromnie, we dwoje. Czasem pomaga bratanek, ale on ma swoją rodzinę, swoje obowiązki.

Lekarz tylko współczująco pokiwał głową i powtórzył, że szpital nie pokryje kosztów zabiegu. Od tej wiadomości Grzegorz chciał umrzeć. Bo po co mu życie bez Ani?

Pobrali się bardzo młodzi. Zaraz po szkole. Przeżyli razem wiele lat. Dobre lata. Kłócili się rzadko, i to tylko o drobiazgi. Do wieczora już sobie wybaczali. Bóg nie dał im dzieci, więc całe swoje ciepło oddawali bratankowi Ani. Mieszka w Warszawie, ale od czasu do czasu przyjeżdża z żoną i córkami w odwiedziny. Nie zapominają o starych. Ale i oni nie pomogą, jeśli na ratunek Ani potrzeba tyle pieniędzy…

Kolejna noc w męczących rozmyślaniach ciągnęła się niemiłosiernie. Rano pielęgniarki ledwo namówiły Grzegorza, żeby na kilka godzin wrócił do domu — odpocząć, coś zjeść. Długo szukał klucza w kieszeniach kurtki. Gdy w końcu go znalazł, na progu stanęła sąsiadka, Krysia:

— No i jak tam Ania, Grzesiu?

Mężczyzna westchnął, opowiedział smutne wieści. Krysia złapała się za serce:

— O rety, jaka bieda! I gdzie tu znaleźć te pieniądze? Może ogłosimy zbiórkę w naszej wsi? Dzisiaj obiegnę sąsiadów — może choć na leki dla Ani wystarczy.

Pogrążony w żałobie Grzegorz tylko machnął ręką z irytacją. Krysia zrozumiała, że słowa są tu niepotrzebne. Nic więcej nie powiedziała, tylko przyniosła sąsiadowi gorącego, świeżo ugotowanego barszczu.

Wkrótce Grzegorz znów był w szpitalu. Stan Ani się pogorszył, a on zaciskał tylko pięści z bezsilności.

*„Boże, uratuj ją albo zabierz mnie razem z nią”* — powtarzał w myślach, rozpaczliwie wpatrując się w skrawek nieba przez okno sali. Zmierzchało. Siwe zimowe chmury zasypywały świat śniegiem, i Grzegorzowi wydawało się, że jest sam jeden we wszechświecie. Sam na sam ze swoim bólem.

— Do Anny Piotrownej przyszli goście — przerwała ciszę i jego myśli pielęgniarka, cicho uchylając drzwi.

Grzegorz spojrzał na nią zdziwiony. Kto mógł przyjść do Ani? Bratanek? Przecież jest w służbowej podróży, obiecał przyjechać jutro. Chyba że Krysia?

Ale za plecami pielęgniarki stała młoda, nieznajoma kobieta. Zrobiła kilka kroków w stronę mężczyzny i zapytała:

— Nie poznaje mnie pan? Jestem Dagmara, kiedyś mieszkałam niedaleko was.

Grzegorz wpatrywał się w jej twarz i nie miał pojęcia, kim jest.

— Nie pamięta mnie pan… — ciągnęła Dagmara. — A powinien. Nasza rodzina była bardzo biedna, a państwo nam często pomagali. Czasem głodowaliGrzegorz nagle przypomniał sobie tamte trudne czasy i łzy napłynęły mu do oczu, gdy zrozumiał, że to ta sama mała dziewczynka, której niegdyś kupował buty na zimę.