Za trzecim podejściem

Dopiero za trzecim razem

Ile goryczy trzeba poznać, ile strat bliskich przeżyć, by w końcu spotkać prawdziwe szczęście?

Często zadaje sobie to pytanie Anna, która ma już czterdzieści osiem lat, a wciąż czeka na coś dobrego i nie traci nadziei. Jej życie nie było usłane różami, lecz nigdy się nie poddawała. Teraz jednak spotkało ją nieszczęście – stała i, powstrzymując mrugnięcie, wpatrywała się w płomienie pożerające ich dom. Iskry strzelały wysoko w nocne niebo, a światło ognia oświetlało zebranych ludzi. W końcu podjechała woz strażacki.

**Strata wszystkiego**

Strażacy w pośpiechu rozwijali węże, aż w końcu potężny strumień wody wmieszał się w walkę z ogniem. Zrobiło się duszno od dymu, Anna zakryła nos chusteczką i z przerażeniem patrzyła na swoją spaloną przeszłość. Spłonęło wszystko: ubrania, szafa, kuchnia, cały dobytek. Nie zdążyli nic uratować. Dom, w którym Anna mieszkała ponad dwadzieścia pięć lat, stał się pogorzeliskiem.

— Aniu, chodź do mnie, twój Szymon już siedzi u nas na podwórku z moim mężem — ciągnęła ją za rękaw Weronika, sąsiadka, z którą od lat żyły w przyjaźni.

— Siedzi i nawet mu się nie śni, że przez niego straciliśmy wszystko. Ledwo go obudziłam, inaczej zostałby tam… — mówiła cicho Anna, a łzy spływały jej po policzkach. — Och, Wera, dopiero teraz zrozumiałam, jak bardzo przywiązałam się do tych rzeczy, które tam zostały — machnęła ręką w stronę zgliszcz. — Do wszystkiego, co mnie otaczało każdego dnia, do zdjęć, wspomnień…

— Nie martw się, Aniu, wszystko się jeszcze ułoży. Nie masz nawet pięćdziesiątki, jesteś jeszcze młoda — próbowała ją pocieszyć sąsiadka.

Weszły na podwórko Weroniki, gdzie siedział Szymon, mąż Anny, oraz Mieczysław, gospodarz. Szymon już doszedł do siebie po wczorajszym pijaństwie – widocznie pożar nim wstrząsnął.

— A co się stało? — zapytał żonę. — Od czego się zapaliliśmy?

— Od czego? Od tego, że zasnąłeś z papierosem, który wpadł pod łóżko. Kiedy cię budziłam, ogień już się rozprzestrzeniał — mówiła przez łzy. — Ile razy cię ostrzegałam… A teraz zostaliśmy z niczym.

Szymon siedział ze zwieszoną głową, po jego twarzy też płynęły łzy. Patrzył zamglonymi oczyma w stronę swojego dawnego domu, który kiedyś własnoręcznie budował.

— Aniu, wybacz mi, na litość boską. Nie będę więcej pił, obiecuję tu, przed sąsiadami. Na Boga, nie będę — przeżegnał się. — Będziemy musieli zamieszkać w domu moich rodziców. To ruina, ale jakoś to naprawimy. Obiecuję, Aniu.

Jego rodzice dawno odeszli, jeden po drugim, a dom stał opustoszały. Anna i Szymon przeszukiwali pogorzelisko, ale nic nie znaleźli. Szymon dotrzymał słowa. Od tego dnia nie pił — stres chyba go przemienił.

**Zostały tylko wspomnienia**

Anna szła ze sklepu i zatrzymała się przed zgliszczami swojego domu. Wróciły wspomnienia, usiadła na ocalałej ławce przy furtce. Jak tu żyli z Szymonem przez dwadzieścia pięć lat. Przypomniała sobie radość, gdy wprowadzili się do nowego domu, wybierali tapety, farby, meble. Co roku przed świętami Szymon przynosił ogromną choinkę pod sufit, wszyscy się cieszyli, ozdabiali ją. Ach, jakże radowały się córki! A pierwszego stycznia biegły sprawdzić, co przyniósł św. Mikołaj.

— Ile dziecięcych sekretów i śmiechu pamiętają te ściany — myślała Anna. — A moich tajemnic i zmartwień? Stąd córki biegały do szkoły, a potem odleciały w dorosłość.

**Nie potrafili ułożyć sobie życia**

Anna miała dwie córki z pierwszego małżeństwa. Wyszła za mąż za Grzesia, gdy jeszcze nie poznała życia. Okazali się zupełnie różni i nie potrafili się dogadać nawet w codziennych sprawach. Grześ był niezaradny, a do tego nie nacieszył się wolnością. Anna szybko zaszła w ciążę, siedziała w domu, a on hulał dniami i nocami. Urodziła dwie córeczki, wciąż wierząc, że się ustatkuje. Mieszkali wtedy w małym miasteczku, gdzie Grześ się urządzał, a ona nikogo nie znała.

— Gdzie tam, żeby się ustatkował — powiedziała głośno Anna, nawet nie zauważając, że mówi sama do siebie. — Nie posłuchałam matki, a ona miała rację.

Grześ miał motocykl. Pewnego dnia wracali z rodzicami Anny ze wsi, córki były u teściowej. Wpadli w wypadek, Grześ zginął na miejscu, a ona długo leżała w szpitalu. Widocznie miała potężnego anioła stróża — wyzdrowiała, dzieci nie zostały sierotami.

Były to lata dziewięćdziesiąte, Anna straciła pracę i postanowiła wrócić z córkami na wieś, do matki. W pobliżu mieszkał Szymon, który żył z rodzicami – pijakami, czasem i on z nimi.

Pewnego dnia zobaczył Annę z córkami i od razu się zakochał. Była zgrabna, ładna. Podeszedł i zaproponował spacer.

— Aniu, chodź, pogadamy. Mam ci wiele do powiedzenia — spotkał ją kiedyś po pracy.

Poszli, rozmawiali, choć niezbyt długo.

— Wyjdź za mnie. Bardzo cię kocham, twoje córki też będę kochał jak swoje — oświadczył się. — Buduję dla nas dom.

Anna się zgodziła. Wiedziała, że go nie kocha, ale chciała domu i stabilności dla córek. Szymon był pracowity, kochał Annę i dziewczynki. Niestety, jego rodzice często go wciągali w picie, a on nie potrafił odmówić. Z czasem sam się uzależnił. To przynosiło Annie wiele smutku, może zagłuszał w ten sposób świadomość, że ona go nie kocha.

— Dlaczego mnie tak życie kopie? — myślała Anna, siedząc na ławce. — Kiedy w końcu będę szczęśliwa? Jedno pocieszenie – córki wyrosły na dobre ludzi i sobie poradziły.

**I znowu nieszczęście**

Ale to nie był koniec jej nieszczęść. Szymon wyremontował dom rodziców, nie pił – jakby olśniło go światło. Życie z mężem powoli się układało, cieszyła się, że jest trzeźwy. Ale potem coś w nim pękło po tym tragicznym doświadczeniu. Dostał udaru, a wkrótce Anna pochowała męża.

I nastały szare, smutne dni – praca, dom. Radość przychodziW końcu, po latach samotności i trudów, Anna zrozumiała, że prawdziwe szczęście nie przychodzi od razu, ale cierpliwie czeka, aż będzie gotowa je przyjąć.