Za mąż przez Staszka

**Ślub przez Krzysia**

Szczęśliwe dzieciństwo Krzysia skończyło się, gdy miał pięć lat. Pewnego dnia rodzice nie przyszli po niego do przedszkola. Wszystkie dzieci już zostały odebrane, a on siedział przy stoliku i rysował siebie, mamę i tatę. Wychowawczyni spoglądała na niego i cały czas wycierała policzki. W końcu podeszła, złapała go w ramiona, mocno przytuliła i powiedziała:

Cokolwiek się stanie, nie możesz się bać, Krzysiu. Musisz teraz być dzielny. Rozumiesz mnie? Rozumiesz, maluszku?

Chcę do mamy wyszeptał w odpowiedzi.

Zaraz przyjdą ciocia i wujek. Pójdziesz z nimi, Krzysiu. Tam będzie dużo innych dzieci, tylko nie płacz.

I przytuliła go mokrą od łez twarzą.

Potem wzięli go za rękę i zaprowadzili do samochodu. Na pytanie, kiedy zobaczy mamę, odpowiedzieli, że rodzice są daleko i dziś nie mogą po niego przyjść. Krzyś trafił do wspólnej sali z chłopcami takimi jak on. Ale rodzice nie przyszli ani następnego dnia, ani później. Chłopiec bardzo przeżywał i płakał w nocy, aż dostał gorączki.

Dopiero pani w białym kitlu poważnie z nim porozmawiała po chorobie. Powiedziała, że rodzice są teraz bardzo daleko na niebie. Nie mogą stamtąd zejść, ale zawsze są blisko, patrzą na niego i wszystko o nim wiedzą. Dlatego musi dobrze się zachowywać i nie chorować, żeby nie byli smutni.

Ale Krzyś nie uwierzył. Patrzył w niebo i widział tylko ptaki i chmury. Postanowił za wszelką cenę ich odnaleźć.

Najpierw dokładnie przeszukał przedszkolny plac zabaw. W końcu znalazł dziurę za krzakiem, gdzie pręty w ogrodzeniu były wygięte. Nie mógł się tam przecisnąć, więc zaczął kopać tunel. Ziemia była miękka, z piaskiem, i wkrótce w najszerszym miejscu między prętami powstała szczelina.

Krzyś przecisnął się na drugą stronę. Biegł, ile sił w nogach, znienawidzonego domu dziecka (tak chyba mówili inni chłopcy). Nie znał miasta, więc szybko się zgubił. Szukał swojego domu, ale wszystkie wyglądały tak samo.

Wtedy zobaczył na przejściu kobietę bardzo podobną do mamy. Ta sama sukienka w groszki, ten sam jasny kok.

Mamo! krzyknął, rzucając się za nią.

Nie odwróciła się.

Mamo! złapał ją za rękaw.

Kobieta spojrzała na niego i przykucnęła.

Nie, to nie była jego mama.

**

Ewa zakochała się na zawsze, gdy miała dwadzieścia lat. Z Jackiem tworzyli idealną parę. Poznali się przypadkiem na letniej potańcówce. Podszedł do niej, zawstydzony, i zaprosił do walca. Rozmawiali jak starzy znajomi, a potem już się nie rozstawali.

Spotykali się krótko, po trzech miesiącach wzięli ślub. Żyli jak dwie połówki jednego jabłka. Ale po trzech lata