Za Mamę i Syneczka

Znalazł go za rogiem jednej z kamienic. Biegał od jednego śmietnika do drugiego, szukając czegoś do zjedzenia. Tam natknął się na malutkiego, szarego kociaka.

Malec wił się po bruku i rozpaczliwie miauczał. Obok niego stał duży, brudny i wychudzony rudawy pies a właściwie Właściwie trudno było określić jego kolor. Warstwa kurzu i błota pokrywała go tak grubo, że nie sposób było odgadnąć, jaki miał sierść pierwotnie. Zatrzymał się, a kociak

Kociak, zobaczywszy go, pisnął i podczołgał się bliżej. Pies warknął, ale malec się nie przestraszył.

Co za diabeł? pomyślał pies. Tylko tego mi brakowało. Hej, hej! Zaraz twoja mama wróci. Nie przyczepiaj się do mnie.

Próbował odsunąć natrętnego malca łapą, ale ten w ogóle nie zwracał na to uwagi. Przytulił się do wielkiej, brudnej łapy psa, wczepił w nią małymi pazurkami i ucichł.

No dobrze pomyślał pies. Poczekam, aż jego matka wróci, a potem pójdę sobie.

Kociak ułożył się wygodnie i zasnął. Było mu spokojnie i bezpiecznie. A wielki pies o nieokreślonym kolorze też się położył i czekał.

Czekał bardzo długo, a właściwie Właściwie nigdy nie doczekał się matki-kotki.

Minął dzień, nadszedł wieczór, a ona Nie pojawiała się. Gdy zapadła noc, pies zrozumiał. Nie ma już sensu czekać. Coś złego musiało się jej stać.

Tymczasem malec obudził się i szturchał pyską w brzuch psa. Był głodny.

Kolejny problem pomyślał pies. I co teraz zrobić? No cóż, nie zostawię go tu, by umarł z głodu.

Dobrze

Zaniosę go do tego śmietnika koło restauracji. Tam wyrzucają różne smakowite resztki, a w tym wielkim kontenerze jest otwór z boku. Tam właśnie właził, by znaleźć coś do jedzenia.

Nakarmię go i zostawię. Nie będę się z nim przecież włóczył.

Chwycił malca zębami za kark, wstał i ruszył w drogę. Nie było daleko. Zostawił kociaka w krzakach, by ten nie odpełzł, podczas gdy on sam będzie grzebał w odpadkach.

Pies nerwowo się wiercił i cały czas nasłuchiwał, czy kociak nie miauczy. Szary malec go szukał. Wołał swoją mamę.

Tfu! pomyślał pies. Co za bieda. Jaka jeszcze mama?

Znalazł kilka otwartych, niedojedzonych kubeczków jogurtu. Wrócił, zaczął zbierać językiem słodką, kaloryczną masę, ale nie jadł. Smarował nią pyszczek kociaka, a ten lizał go i mruczał.

No i świetnie. No i dobrze.

Pies się ucieszył.

Właśnie tak się karmi.

Potem malec wdrapał się na ciepły bok psa, wczepił się w jego brudną sierść pazurkami i zasnął.

Dobrze pomyślał pies. Niech tak będzie. Poczekam do rana. Nakarmię go, a potem Potem pójdę.

W nocy kociak budził się i kwilił. Płakał, a pies lizał go, by go uspokoić.

Dopiero nad ranem wreszcie zasnął. Gdy pies się obudził, spotkał się wzrokiem z małymi oczkami szarego kociaka. Ten szturchnął go mokrym nosem i cicho miauknął:

Mamusiu

I nagle pies zrozumiał. Że tak naprawdę nigdzie nie pójdzie i nie zostawi malca.

Tak już zostało.

Znajdował coś miękkiego lub przeżuwał jedzenie dla swojej kociej córki, a ona

Jadła i przytulała się. Obejmowała swoją pisią mamę, bawiła się jej ogonem i spała na niej. A psu zrobiło się jakoś dobrze i spokojnie. Jakby

Jakby odnalazł dom i rodzinę.

Jedli razem, spali razem. Resztę czasu pies spędzał na zabawie z malcem, zachęcając go do biegania i skakania.

Skoro jest okazja, nauczę go wszystkich umiejętności potrzebnych do przetrwania.

Latem kociak urósł, a pies

Pies stał się jeszcze chudszy. Ale nadeszła jesień. I zaczęły się niekończące deszcze. Znalezienie suchego, ciepłego miejsca nocą stało się trudne, czasem wręcz niemożliwe.

Czasem pies, obejmując łapami swoje dziecko, przyciskał je do siebie, chroniąc przed zimnem i wodą. Drżał z zimna, ale wciąż lizał kociaka. Najważniejsze było, by malec był najedzony i ogrzany.

Pies przeziębił się, kaszlał i kichał. Z nosa i oczu ciekło mu, a kociak patrzył na niego z trwogą i pytał:

Mamusiu, co ci jest? Zachorowałaś?

Nie, nic poważnego, mój kochany odpowiadał mu pies.

Nie martw się o mnie. Wszystko będzie dobrze. Przytul się, ogrzeję cię.

Właśnie przez łzy zasłaniające oczy, przez przeziębienie, nie zauważył

Padało, a na tym śmietniku nie było już nic do jedzenia. Trzeba było iść gdzie indziej.

Jak zwykle wziął kociaka zębami za kark i ruszył z nim.

Chodnikiem płynęły strumienie wody, a z nieba Z jesiennego nieba lał się nieustanny deszcz. Krople rozbijały się o głowę i grzbiet psa, ale on

Myślał tylko o jednym.

Mój malec nie może przemoknąć i zachorować.

Chciał jak najszybciej przebiec przez jezdnię, dlatego

Nie zauważył samochodu, który wyjechał zza zakrętu.

Na szczęście auto jechało wolno. Wycieraczki nie radziły sobie z potokami wody na szybie.

Uderzenie nie było mocne, ale wystarczyło, by przedni zderzak odrzucił psa na chodnik.

Kierowca zatrzymał się, otworzył drzwi i wysiadł. Podszedł do psa. Leżał na lewym boku, podkurczywszy uszkodzoną tylną łapę.

Pozwól, że zobaczę powiedział kierowca, ale pies

Przycisnął coś do siebie przednimi łapami i warknął groźnie.

Nie bój się powiedział mężczyzna najłagodniejszym głosem, na jaki był w stanie się zdobyć.

Jestem lekarzem. Niech zobaczę twoją ranę.

Deszcz zaczął padać jeszcze mocniej.

Lekarz krzywił się, gdy woda spływała mu już po plecach. Ale pies tylko mocniej przycisnął coś do siebie i zamknął oczy.

Co to jest? zdziwił się lekarz. Co tam chowasz?

Ostroż