Z głębi serca

**Z głębi serca**

Leżąc w półśnie po drzemce, Weronika rozkoszowała się w łóżku, lubiąc ten stan między snem a jawą. Choć jeszcze nie otworzyła oczu, myślała:

— Jak dobrze, dziś wolne, mogę odpocząć i zająć się sobą. Nie muszę się śpieszyć, słuchać narzekań pacjentów w przychodni, czasem zupełnie zdrowych.

Spojrzała na zegarek — spała długo, ale wciąż nie miała ochoty wstawać. Nagle zadzwonił telefon. Wiadomość od Marka: *„Zapraszam na ryby, masz wolne, wyjeżdżamy za godzinę. Zgodź się, proszę!”*

Weronika uśmiechnęła się, wyobrażając sobie Marka z wędką. Widziała to już w szkole średniej. Wtedy, w drugiej klasie liceum, latem ciągle byli nad rzeką, a Marek zawsze z wędkami. Nawet coś złowił, a potem gotowali zupę rybną na ognisku — oczywiście on, bo ona nie umiała. Ale chyba nic smaczniejszego od tamtej zupy nigdy nie jadła. Tak jej się przynajmniej wtedy wydawało.

Mieli szkolną miłość, nie myśleli, że życie ich rozdzieli. A Ania z klasy zawsze się wtrącała, ale Marek zbywał ją zgrabnie.

— Ania, idź sobie, nie mój typ — mówił, gdy namawiała go na spacer po lekcjach.

— No co ty, zobaczymy, kto będzie twoim typem — odpowiadała, nie obrażając się, i rzucała porozumiewawcze spojrzenie w stronę Weroniki.

Ta patrzyła na nią ironicznie — wiedziała, że Marek interesuje się tylko nią.

Po maturze Weronika dostała się na medycynę, jej marzenie od dzieciństwa. Marek poszedł do technikum na mechanika — słabo się uczył, wiedział, że na studia nie podoła. Tak się rozstali, ale pisali i dzwonili. Ona przyjeżdżała na wakacje z Wrocławia. On został w ich małym miasteczku, gdzie wszyscy się znali.

— Wera, tylko nie zapomnij o mnie — mówił Marek. — Tęsknię.

— Co ty, Mareczku, myślę tylko o tobie. Szkoda, że nie mogę przyjeżdżać na weekendy — za daleko, osiem godzin w jedną stronę.

Latem byli nierozłączni. Od rana do nocy. Marek przychodził pod jej dom, gadali w altance, oglądali zdjęcia w telefonach, szli nad rzekę — pluskali się całymi dniami, czasem dołączali inni. Wakacje spędzali świetnie.

Urodziny Marka były we wrześniu — Weronika zawsze się martwiła.

— Marek, nawet twoich urodzin nie możemy razem świętować — dzwoniła, wysyłając piękne kartki.

Tego roku świętował w kawiarni z kumplami. Wpadła tam Ania z koleżanką. Nie poszła na studia, pracowała na targu, sprzedawała owoce.

— O, klasa, cześć! — podeszła, uśmiechając się. — Sami chłopaki? Nieładnie.

— No to siadajcie — zaproponował Marek, żeby nie było niezręcznie.

Siedzieli do zamknięcia. Rozchodząc się, Ania odesłała koleżankę, a jego złapała pod rękę.

— Marek, musisz mnie odprowadzić, nie zostawisz dziewczyny samej na ulicy? — przytuliła się, śmiejąc.

— A gdzie twoja koleżanka?

— Z kimś poszła.

Nie wiadomo jak, ale wciągnęła go na swoją werandę. Szybko wyjęła butelkę wina ze starej szafki i kubki — pewnie przygotowane wcześniej.

— No to za twoje urodziny — nalała, wypili. Potem jeszcze raz.

Marek nie zauważył, kiedy się upił, a Ania wykorzystała sytuację — miała już wprawę. Jej szef ze sklepu często ją częstował…

Obudził się o świcie. Ania spała obok na starym kanapie. Zrobiło mu się niedobrze.

— No i po wszystkim. Weronika się dowie. Ania na pewno jej powie — zrozumiał, że Weronika mu tego nie wybaczy.

Wstał, naciągnął ubranie, złapał kurtkę i uciekł. Ania widziała, jak się spieszył.

— Uciekaj, uciekaj — pomyślała, śmiejąc się cicho. — Teraz już mi nie umkniesz.

Marek unikał Ani, ale ona go znajdowała — spotykała na ulicy, dzwoniła. Aż pewnego dnia przyszła do jego domu. Drzwi otworzyła matka.

— Ania? Co się stało? Marek jest na zajęciach.

— Przyszłam, bo… jestem w ciąży z Markiem. On mnie unika — powiedziała, niby ze łzami.

Ania wiedziała, że matka Marka jest samotna, żyje tylko dla niego, ale to kobieta zasad.

— Niemożliwe — szepnęła zszokowana.

— A jednak. O, właśnie idzie Marek.

Rozmowa była ciężka. Marek przyznał się matce, a ta nalegała:

— Musisz się z nią ożenić. Trzeba odpowiadać za swoje czyny.

Nie mógł się wykręcić. Ożenił się z Anią, choć matka płakała, a on nie chciał jej zawieść.

Weronice zadzwoniła koleżanka z klasy, Kasia: *„Marek ożenił się z Anią.”* Nie uwierzyła, aż potwierdziła to jego matka.

— To znaczy, że Marka dla mnie już nie ma — płakała w akademiku, a koleżanki pocieszały:

— Wera, takie rzeczy się zdarzają. Zwłaszcza na odległość. Nie wiesz, jak to się stało.

Ciężko zniosła rozstanie. Długo nie chciała z nikim się spotykać, aż na czwartym roku Antek rozwiał jej smutek. Dbał o nią, w końcu się otworzyła. Na piątym roku oświadczył się — zgodziła się.

Antek pochodził z zamożnej rodziny. Jego ojciec był dyrektorem huty, więc syn miał zapewnioną posadę w przychodni, a w przyszłości prywatną klinikę.

Ślub był wystawny, ale od pierwszych dni małżeństwa Weronika zrozumiała, że popełniła błąd. Pracowali razem, ale nie minął rok, a odkryła jego zdrady. Nie przyznawał się, aż pewnego dnia zastała go z pielęgniarką w gabinecie — zapomnieli zamknąć drzwi.

W domu powiedziała:

— Rozwodzę się z tobą. Nie chcę tego brudu.

— W takim razie zwolnij się z przychodni. Będzie nam ciasno. Wracaj do siebie, na prowincję — rzucił jej w twarz.

— To nie prowincja, tylko mniejsze miasto — odparła spokojnie. — I masz rację, powinnam wrócić.

Wróciła do rodziców. Mieli domek — ojciec zawsze marzył o własnym domu i dużej rodzinie, ale urodziła się tylko Weronika.

— Kochani, żadnych lamentów. Rozwiodłam się z Antkiem, zostaję z wami. Nie dogadaliśmy się.

— Szybko wam nie wyszło — zaczęła matka, ale ojciec spojrzał