Z głębi serca

Z głębi duszy

Leżąc w półśnie po porannym odpoczynku, Weronika rozkoszowała się ciepłem łóżka, zawieszona gdzieś między jawą a marzeniem. Choć jeszcze nie otworzyła oczu, myślała:

— Jak dobrze, dziś wolne, mogę odpocząć i zająć się sobą. Nie trzeba się spieszyć, wysłuchiwać narzekań klientów w przychodni — tych naprawdę chorych i tych, którzy tylko udają.

Spojrzała na zegarek i zrozumiała, że spała długo, ale nie miała ochoty wstawać. Nagle zadzwonił telefon — wiadomość od Marka: *„Zapraszam na ryby, masz wolne, wyjeżdżamy za godzinę. Zgódź się, proszę!”*

Weronika uśmiechnęła się, wyobrażając sobie Marka z wędką. Widziała to już dawno, w czasach szkolnych. Gdy byli w dziesiątej klasie, lato spędzali nad rzeką, a Marek zawsze z wędkami. Łapał ryby, a potem gotowali zupę na ognisku — oczywiście on, bo ona nie umiała. Wydawało jej się, że nic smaczniejszego w życiu nie jadła.

Wtedy łączyła ich szkolna miłość. Nie myśleli, że los rozdzieli ich na różne strony. Jadźka z klasy zawsze próbowała wejść im w drogę, ale Marek zbywał ją zgrabnie:

— Jadźka, idź swoją drogą, nie jesteś w moim typie — odpowiadał, gdy nachalnie zapraszała go na spacer po lekcjach.

— No dobrze, zobaczymy, kto jest w twoim typie — odcinała się, nie obrażając się, i rzucała porozumiewawcze spojrzenie w stronę Weroniki.

Ta tylko ironicznie się uśmiechała. Wiedziała, że Marek patrzy tylko na nią.

Po maturze Weronika dostała się na medycynę — to było jej marzenie od dziecka. Marek poszedł do technikum na mechanika. Nie był prymusem, wiedział, że studia go przerosną. Tak się rozstali, ale pisali do siebie, dzwonili. Ona przyjeżdżała na wakacje z Krakowa, on zostawał w ich małym miasteczku, gdzie wszyscy się znali.

— Weruś, tylko pamiętaj o mnie tam, w tym twoim wielkim mieście — mówił Marek. — Tęsknię.

— Oj, daj spokój, Maruś, ja też myślę tylko o tobie. Szkoda, że nie mogę przyjeżdżać na weekendy, za daleko — osiem godzin w pociągu.

Latem byli nierozłączni. Od rana do wieczora. Marek przychodził do niej, gadali w altance, przeglądali zdjęcia w telefonach, szli nad rzekę, gdzie całe dnie się pluskali. Zbierali się tam też inni — wakacje to był jedyny czas, gdy wszyscy wracali do domu.

Urodziny Marka były we wrześniu, a Weronika zawsze się martwiła:

— Maruś, nawet twoich urodzin nie możemy już świętować razem — dzwoniła, wysyłała kartki.

Tego roku obchodził je z kumplami w kawiarni. Wpadła tam Jadźka z koleżanką. Po szkole nie poszła na studia, pracowała na targu, sprzedawała owoce.

— Ooo, klasa! Czemu sami chłopaki? To nie wypada! — zaśmiała się, podchodząc.

— No to siadajcie — zaprosił Marek, głównie z grzeczności.

Siedzieli do zamknięcia. Gdy się rozchodzili, Jadźka odprawiła koleżankę, a sama złapała Marka pod rękę.

— Musisz mnie odprowadzić, nie zostawisz dziewczyny samej na ulicy? — przytuliła się, śmiejąc.

— A gdzie twoja przyjaciółka?

— Poszła z kimś innym.

Nie wiadomo jak, ale wciągnęła go na swoją werandę. Wyciągnęła butelkę wina i plastikowe kubki — pewnie przygotowane wcześniej.

— No to za twoje urodziny! — Nalali, wypili. Potem jeszcze raz.

Marek nie zauważył, gdy się upił, a Jadźka skorzystała z sytuacji. Miała w tym doświadczenie — właściciel sklepu, w którym pracowała, często fundował jej drinka…

Obudził się o świcie. Jadźka spała obok na rozkładanym łóżku. Zrobiło mu się niedobrze.

— No i po wszystkim. Weronika się dowie. Jadźka na pewno jej powie — pomyślał. — Nie wybaczy mi tego.

Ubrał się na szybko, złapał kurtkę i uciekł. Jadźka otworzyła oczy, widząc, jak się spieszy.

— Uciekaj, uciekaj. Teraz już mi nie uciekniesz — pomyślała, cicho się śmiejąc.

Marek unikał Jadźki, ale ona go znajdowała — czekała na ulicy, dzwoniła. Aż pewnego dnia przyszła do jego domu. Otworzyła matka.

— Jadźka? Co cię sprowadza? Marek jest na zajęciach, zaraz wróci.

— Przyszłam, bo… jestem w ciąży. Z Markiem. On mnie unika — powiedziała, ledwo powstrzymując łzy.

Wiedziała, że Marek jest jedynakiem, a jego matka — nauczycielka — żyje tylko dla niego.

— To niemożliwe! — przestraszyła się kobieta.

— A jednak. O, właśnie idzie — wskazała przez okno.

Rozmowa była ciężka. Marek przyznał się matce do tamtej nocy, a ta nalegała:

— Musisz się z nią ożenić. Trzeba ponieść konsekwencje.

Nie mógł się wykręcić. Poślubił Jadźkę. Matka płakała, a on nie mógł na to patrzeć.

Weronice zadzwoniła koleżanka z klasy, Ola, i powiedziała, że Marek ożenił się z Jadźką. Nie chciała wierzyć, ale potem potwierdziła to nawet jego matka.

— No to znaczy, że Marka już dla mnie nie ma — płakała w akademiku, a dziewczyny pocieszały:

— Werka, takie rzeczy się zdarzają. Zwłaszcza gdy was dzieliła odległość. Nie wiesz, jak to się stało.

Ciężko przeżyła rozstanie. Długo nie wchodziła w związki, aż na czwartym roku Antek rozchmurzył ją — dbał, adorował. Na piątym roku oświadczył się. Zgodziła się.

Antek pochodził z zamożnej rodziny. Jego ojciec był dyrektorem huty, a syna ustawił w przychodni, obiecując w przyszłości pomoc w otwarciu prywatnej kliniki.

Wesele było wystawne, ale od pierwszych dni małżeństwa Weronika czuła, że popełniła błąd. Pracowali razem w przychodni, lecz nie minął rok, a odkryła jego zdrady. Nie przyznawał się, ale pewnego dnia zastała go z pielęgniarką w gabinecie — zapomnieli zamknąć drzwi.

W domu powiedziała:

— Rozwodzę się z tobą. Nie chcę tej brudnej gry.

— W takim razie zwolnij się z przychodni. Będzie nam tam za ciasno. Wracaj do swojego zapadłego miasteczka — rzucił jej w twarz.

— To nie zapadłe miasteczko, tylko mniejszy