Z drżącym sercem zapukała do drzwi. W odpowiedzi – tylko cisza.

Z drżącym sercem zapukała do drzwi. Cisza odpowiedziała jej w zamian.

Bożena, z bijącym sercem, zastukała raz jeszcze. Gdy nikt nie odpowiedział, wyjęła z torebki klucz i otworzyła drzwi… Boże, jak dawno tu nie była! Wszystko wyglądało tak samo jak kiedyś, nic się nie zmieniło w tym niegdyś ukochanym domu, lecz teraz wszystko wydawało się zimne i obce.

Minął prawie rok od kłótni z Krzysztofem. Kłócili się i wcześniej. Bożena zwykle brała córeczkę, Anię, i z płaczem uciekała do matki. Krzysztof, stęskniony, już następnego dnia pędził, by się pogodzić. Życie wracało na swoje tory, a zgoda wnosiła w ich związek nowe barwy. Ale ostatnim razem było inaczej…

Otrząsnąwszy się z wspomnień, Bożena podeszła do szafy, by znaleźć potrzebne dokumenty. Papiery leżały nienaruszone, starannie przez nią ułożone w teczce. Od dwóch miesięcy młody mężczyzna, od dawna w niej zakochany, zabiegał o jej względy. Nic między nimi jeszcze nie było, ale tydzień temu oficjalnie poprosił ją o rękę.

I przez cały ten tydzień Bożena nie mogła zasnąć, coś ją dusiło, nie potrafiła podjąć decyzji. Najpierw myślała, że nieporozumienie z Krzysztofem jakoś się rozwiąże. Zapuka do drzwi, jak zawsze, spojrzy głęboko w jej duszę i powie: *Tak za tobą tęskniłem!*

Ale dni mijały, miesiące płynęły, a w życiu nic się nie zmieniało. Widywali się rzadko, Krzysztof stawał się coraz chłodniejszy i bardziej oddalony, między nimi wyrósł mur. Przychodził tylko po Anię, w milczeniu brał dziewczynkę za rękę i zabierał do siebie. Potem cicho ją odstawiał. Ania szczebiotała radośnie, zachwycona prezentami od taty nową sukienką do kręcenia się przed lustrem czy błyszczącymi bucikami. A Bożena wspominała, jak oczy Krzysztofa błyszczały, gdy wręczał podarunki jej. Teraz… nawet na nią nie patrzył, ich obecność razem stała się nieznośna, więc szybko chowała się w swoim pokoju. Matka, nigdy nieprzepadająca za Krzysztofem, często powtarzała: *Co Bóg da, to dobre*. Powoli i ona w to uwierzyła.

Głęboko westchnąwszy, Bożena pożegnalnym spojrzeniem objęła pokój i… zamarła. Na kanapie spał Krzysztof. Pewnie po nocnej zmianie. Pierwszym odruchem było wyjść, ale coś ją zatrzymało. Każdy rys jego twarzy był jej boleśnie znajomy zmęczona cera, zarost, cienie pod oczami… Cicho usiadła obok niego. Co właściwie wie o tym człowieku, z którym przeżyła tyle lat? Jakie myśli kryją się za tą zmarszczoną brwią? W jej głowie pojawiła się zapomniana twarz młodego Krzysztofa: jasne, chłopięce oczy i uśmiech tak ciepły, że aż rozświetlający wszystko wokół… To właśnie ten uśmiech przewrócił kiedyś jej świat do góry nogami. Czy to możliwe, że tamten roześmiany chłopak i ten zmęczony mężczyzna to ta sama osoba? A przecież nie minęło aż tak wiele czasu. Znów ujrzała ten jasny uśmiech. I nagle obraz stał się tak wyraźny, jakby był wyrzutem wobec niej, Bożeny…

Boże, gdzie to wszystko zniknęło? Beznadziejnie rozejrzała się wokół, jakby szukając winnego za swoje zrujnowane życie. Serce ścisnęło się, zalało falami wspomnień. Ich niegdyś przytulny, baśniowy świat stopniowo wypełnił się drobnymi pretensjami, urazami, morzem łez i rozpaczliwego niezrozumienia. Wiecznie zmęczony Krzysztof, pracujący na trzech etatach, by utrzymać ją i Anię, by nie zależeć od nikogo… Bożena miała czas, by to wszystko przemyśleć i zrozumieć, że zabrakło jej po prostu cierpliwości, kobiecej giętkości i mądrości…

A przecież byli kiedyś szalenie szczęśliwi. I to nie były tylko urojenia chorej wyobraźni. Bożena gwałtownie wstała rozpaczliwie chciała sobie to udowodnić. Jej wzrok padł na dłoń Krzysztofa, spoczywającą na… ich albumie ślubnym, na zdjęciu, gdzie uśmiechali się tak, jakby całe szczęście świata było ich.

Jej ręka zadrżała, zdjęcie z cichym szelestem upadło na podłogę. Gdy się schyliła, zastygła… Krzysztof patrzył na nią.

Bożena, wróciłaś? jego oczy błyszczały takim szczęściem, że stało się dla niej nie do zniesienia, że jeszcze pół godziny temu mogła odejść na zawsze…