Z drżącym sercem zapukała do drzwi. W odpowiedzi – tylko cisza.

Z drżącym sercem zapukała do drzwi. Cisza odpowiedziała jej w zamian.
Z drżącym sercem Zosia zastukała do drzwiczek. Nie usłyszawszy żadnego odgłosu, nieśmiało wyjęła z torebki klucz i przekręciła zamek Boże, jak dawno tu nie była! Wszystko wyglądało tak samo, nic się nie zmieniło w tym niegdyś ciepłym i ukochanym domu, tylko teraz wszystko wydawało się lodowato obce.

Minął prawie rok od kłótni z Bartkiem. Kłócili się i wcześniej. Zosia zabierała wtedy córeczkę Marysię i z płaczem uciekała do matki. Najczęściej Bartek, stęskniony, przybiegał następnego dnia, by się pogodzić. Życie wracało na swoje tory, a zgoda wnosiła w ich związek nowe barwy. Ale ostatnim razem wszystko potoczyło się inaczej

Otrząsając się z wspomnień, Zosia zdecydowanym krokiem podeszła do szafy, by znaleźć potrzebne dokumenty. Papierki leżały nietknięte, starannie przez nią ułożone w teczce. Od dwóch miesięcy młody mężczyzna, od dawna zakochany w Zosi, zabiegał o jej względy. Między nimi jeszcze nic nie było, ale tydzień temu oficjalnie poprosił ją o rękę.

I przez cały ten tydzień Zosia nie mogła zasnąć, coś ją dusiło, nie potrafiła podjąć decyzji. Z początku wydawało się, że nieporozumienie z Bartkiem powinno się rozwiązać. Zapuka do drzwi, jak zwykle, spojrzy głęboko w jej duszę i powie: Tęskniłem za tobą!

Ale dni mijały, miesiące płynęły, a w życiu nic się nie zmieniało. Z Bartkiem widywali się rzadko, stawał się coraz chłodniejszy i bardziej oddalony, między nimi powstała przepaść. Przychodził tylko po Marysię, w milczeniu brał dziewczynkę za rękę i zabierał do siebie. Potem cicho ją oddawał. Marysia chichotała radośnie, dumnie prezentując podarunki od taty kręciła się przed lustrem w nowej sukience lub bucikach. A Zosia przypominała sobie, jak oczy Bartka błyszczały, gdy wręczał prezenty jej. A teraz nawet na nią nie patrzył, ich obecność stawała się niezręczna, więc szybko chowała się w swoim pokoju. Matka, nigdy nie przepadająca za Bartkiem, często powtarzała: Co Bóg da, to dobre. Powoli i ona w to uwierzyła.

Wzięła głęboki oddech i pożegnalnym spojrzeniem objęła pokój, aż nagle drgnęła na kanapie spał Bartek. Pewnie po nocnej zmianie. Pierwszym odruchem było uciec, ale coś kazało jej wrócić. Każdy rys twarzy był jej boleśnie znajomy zmęczona twarz, porosła zarostem, ciemne podkówki pod oczami Zosia wolno usiadła obok. Co właściwie wie o tym człowieku, z którym przeżyła tyle lat? Jakie myśli kryją się za tą zagniecioną skórą na czole? W myślach wyłoniła się zapomniana twarz młodego Bartka czyste, chłopięce oczy, a uśmiech jasny i ciepły Zawsze wydawało się, że to właśnie ten uśmiech, który wywrócił jej świat do góry nogami, był tym, za co go pokochała. Czy to możliwe, że ten śmiejący się chłopak i ten zmęczony mężczyzna to ta sama osoba? A jednak od tamtej pory nie minęło aż tak wiele czasu. Znów przypomniał jej się ten jasny uśmiech. I tak wyraźnie, tak żywo stanął jej przed oczami, jakby był wyrzutem dla niej, dla Zosi

Boże, gdzie to wszystko zniknęło? Beznadziejnie rozejrzała się wokół, jakby szukając winnego za swoje zrujnowane życie. Serce ścisnęło się, zatrzepotało, wypełniło ciężkimi wspomnieniami. Ich niegdyś przytulny i bajkowy świat powoli wypełnił się drobnymi pretensjami i urazami, tonąc w morzu łez i rozpaczliwej niezrozumiałości. Wiecznie zmęczony Bartek, pracujący na trzech etatach, by utrzymać ją i Marysię, by nie być zależnym od nikogo. Zosia miała czas, by wszystko przemyśleć i zrozumieć, że po prostu zabrakło jej cierpliwości, kobiecej elastyczności i mądrości

A przecież kiedyś byli szaleńczo szczęśliwi. I to nie były majaki jej chorej wyobraźni. Zosia gwałtownie wstała, ogarnięta nagłą potrzebą udowodnienia tego sobie. Jej wzrok zatrzymał się na dłoni Bartka, leżącej na ich albumie ślubnym, na zdjęciu, na którym byli po prostu olśniewająco szczęśliwi.

Jej ręka zadrżała, a fotografia z cichym szelestem upadła na podłogę. Rozejrzała się i zastygła Patrzył na nią Bartek.

Zosia, wróciłaś? jego oczy błyszczały radością, a jej stała się nie do zniesienia myśl, że jeszcze pół godziny temu mogła wyjść stąd na zawsze