Wyszli ze szpitala położniczego razem. Nikt na nich nie czekał, nikt nie robił im zdjęć, nie wręczał bukietów. Zresztą, kwiaty dla mężczyzny wyglądałyby dość dziwnie…

Wyszli ze szpitala tylko we dwóch. Nikt ich nie witał, nie robił zdjęć, nie przyniósł kwiatów. Zresztą, to śmiesznie by wyglądało kwiaty dla faceta Nie, mama żyje, wszystko z nią dobrze. Po prostu od razu powiedziała, że dziecko jej do niczego niepotrzebne. Kompletnie. Powiedziała o tym mężowi otwarcie, bez żadnych tajemnic. On jednak się uparł, błagał, a nawet próbował różnych małych szantażyków.

Bo przecież Janusz już prawie czterdziestoletni, a dzieci jak nie miał, tak nie ma. Może to jego ostatnia szansa, żeby zostawić coś po sobie? Dogadali się Żona urodziła, od razu się rozwiedli, a ona bez problemu zgodziła się płacić alimenty.

Janusz na początku chciał się obrazić i odmówić. Duma nie dawała mu spokoju. Ale była żona powiedziała:
Życie jest długie, różnie bywa. Ty już nie jesteś młodzieniaszkiem, a ja dużo młodsza. Może nie chcę dziecka, ale to też moje dziecko, więc niech macie jakąś poduszkę bezpieczeństwa. Tak na wszelki wypadek

Zaczęły się nieprzespane noce i stresy, ale Janusz się nie załamywał. Tyle samotnych matek dookoła! On co, gorszy? Nawet dzieci z in vitro mnóstwo Więc Janusz nie widział żadnego problemu jakby dziecko miało zginąć w rękach faceta. Nic z tych rzeczy, Paweł Januszewicz rósł, przybierał na wadze i był bardzo szczęśliwym dzieckiem.

Jednak z czasem, kiedy mały Paweł coraz więcej rozumiał, zaczęły się pytania o mamę. I jak tu dziecku powiedzieć, że mama wcale go nie chciała? Janusz pokrętnie się wykręcił:
Znalazłem cię w piwnicy.
W której?
W tej, pod sąsiednim blokiem.

Od tej pory piwnica zaczęła Pawła kręcić jak magnes. Podczas spacerów, kiedy ojciec na chwilę się zagapił, chłopczyk zaglądał w kratki wentylacyjne, cicho wołał: Mamo. Ale zawsze odpowiadała mu cisza

Do czasu. Pewnego dnia Paweł coś usłyszał! Serducho mu stanęło, zaraz potem zaczęło tłuc się w piersi tak mocno, że już nic więcej nie słyszał.

Drzwi do klatki były lekko uchylone, więc Paweł popędził do piwnicy. Na początku była tam zupełna ciemność, ale oczy szybko się przyzwyczaiły. Paweł szedł coraz głębiej, próbując wołać. Ale w gardle ściskało go tak, że jedynie coś szeptał przez łzy:
Mamo, mamusiu, jesteś tu? To ja, Paweł Przyszedłem po ciebie!

Ale mama nie odpowiadała. Paweł przystanął i się rozpłakał, po czym nasłuchiwał. Cichy szelest dobiegł z kąta. Chłopczyk, ocierając rękawem łzy, poszedł w stronę tego dźwięku.
Może mamie jest bardzo źle, może chora. Gdyby nie była, to na pewno by go już znalazła. Ale nic, teraz sam ją odszuka i będzie szczęśliwa, bardzo szczęśliwa!

Szło się za szelestem i płakało, ale uśmiech pojawiał się w myślach. Bo każdy jego znajomy miał mamę, a teraz on też będzie miał! Ale w kącie, na stercie starych szmat, czekała na niego kotka. Kotka, która czujnie obserwowała nieproszonego gościa i pilnowała swojego maleńkiego kociaka.

Mamo?
Rozczarowanie prawie rozdarło serce chłopaka. Kolana się ugięły i opadł ciężko na podłogę. Potem jednak uniósł głowę i spojrzał na kotkę

Wiesz jak się myśli, mając pięć lat? Logika wtedy działa trochę po swojemu. Czasem nawet uczciwiej i jaśniej niż u dorosłych.
Paweł patrzył na kotkę i zaczynał kombinować Przypomniał sobie Martynkę z przedszkola. Ona, chwaląc się swoimi pięknymi włosami, mówiła, że jej tata to centaur. A Antek uparcie powtarzał (i udowadniał!), że jego ojciec jest kosmitą. To czemu by mama Pawła nie mogła być kotką?

A kotka wyczuła, że chłopiec nic złego jej nie zrobi, nie tknie ani jej, ani kociaka. Ostrożnie podeszła i trąciła nosem jego małą dłoń.

To ty jesteś moją mamą?
Paweł zapytał o to z taką nadzieją, że aż sam zaczął wierzyć w własną bajkę. Objął kotkę, a ona objęła jego łapką.

Janusz dopiero po chwili zauważył nieobecność syna. Zawołał, ale Paweł nie odpowiadał. Zaczęła się panika, bieganie po placu zabaw, zaglądanie pod krzaki.
Pawleee! Pawle, wyłaź natychmiast! Pawełku, gdzie jesteś?

Minęło kilka, bardzo długich minut, które dodały Januszowi sporo siwych włosów. W końcu z piwnicy wyszedł Paweł.

Szedł wolno, ściskając w ramionach kotkę z kociakiem. Ojcu, który podbiegł, powiedział:
Znalazłem mamę. I to chyba moja siostra One były tam, gdzie mnie znalazłeś, w tej piwnicy.

Janusz zaniemówił, nie mając pojęcia, jak zareagować. Powiedzieć mu prawdę? Ale jak? Więc musiał pawłowi przytaknąć.
A skąd wiedziałeś, że to ona?
Paweł wzruszył ramionami.
Po prostu wiem Tak na mnie patrzyła! Tato, chodźmy do domu, mama chyba jest zmęczona.

Paweł był szczęśliwy. Mama się znalazła! I nawet lepiej, że siostra okazała się bratem będzie miał z kim się bawić w różne chłopackie gry. A na dobranoc mama będzie im dwóm mruczeć bajkę.

W przedszkolu wszyscy mu kibicowali. No i co z tego, że mama jest kotką? Przecież tata Kacpra to podobno samolot, nawet pokazywał wszystkim zdjęcie.

Janusz długo się przejmował, nie wiedział jak zacząć rozmowę z synem i jak mu wytłumaczyć, że przecież tak nie bywa. Jednak patrząc na szczęśliwego Pawła, machnął ręką samo się ułoży

Od tego dnia w domu zaczęła się istna rewia. Paweł, kotka i kociak skakali razem, wygłupiali się, do góry nogami postawili całe mieszkanie. Kotka była jeszcze młoda i wcale jej to nie przeszkadzało.

No wy mnie wykończycie! zrzędził Janusz, odkładając rzeczy na miejsce.
Paweł, trzymając sznurek, kociak i kotka na chwilę się zatrzymali. Spojrzeli na Janusza, potem na siebie po czym bez słowa pobiegli dalej rozrabiać. A dlaczego? Bo mama pozwoliła!