Wyjazd do Kanady zmienił moje spojrzenie na świat

Po prostu uwielbiam podróżować. W tym roku miałem okazję odwiedzić siostrę mojej babci w Kanadzie. Tak się złożyło, że w młodości wyjechała z mężem do pracy do Toronto i tam urodziły się jej dzieci i wnuki, które zresztą nigdy nie były w ojczyźnie swoich dziadków. Każdego roku zapraszają do siebie babcię albo moich rodziców, a oni zawsze mają jakieś wymówki albo, jak mówią, poważne powody, żeby nie jechać: remont domu, zły stan zdrowia, pieniądze – ta lista jest długa.

Ciocia Renia i wujek Andrzej też nie są już młodzi i długie loty są dla nich bardzo wyczerpujące. Podczas naszej ostatniej rozmowy telefonicznej zaprosili mnie do siebie, a ja się od razu zgodziłem, zwłaszcza, że obiecali, że zafundują mi przelot.

Nie mogłem się doczekać, aż dotrę do Kanady. W końcu byłem na miejscu. Jak tylko samolot wylądował, wszystko przyjemnie mnie zaskoczyło: nastawienie ludzi, dyscyplina, kultura kierowców na drogach.

Podczas mojego pobytu odwiedziłem wiele ich zabytków, zobaczyłem Wodospad Niagara, ale najbardziej zapamiętałem solidarność i przyjaźń mieszkających tam Polaków. Są jak jedna wielka rodzina, w której wszyscy o sobie wszystko wiedzą. Pomagają w potrzebie i nikogo nie zostawiają w biedzie. Chociaż nie wiem, może to ja miałem szczęście, że trafiłem na taką grupę Polonii?

W każdym razie, odkąd wróciłem do Polski, często myślę o tym, że gdybyśmy w kraju traktowali się nawzajem w ten sam sposób, dużo łatwiej by nam się żyło.