Wyimaginowana przyjaciółka

Wyimaginowana przyjaciółka

Od trzech dni wokół Małgosi kręci się mnóstwo uczniów. Dziewczynka zdobyła w całej szkole opinię jasnowidzki i prawdziwej psycholożki. Każdy chciał skorzystać z jej mądrości. Zaczepiali ją przy toalecie, siadali z nią w stołówce, przynosili jej cukierki, zeszyty z zadaniami domowymi i inne drobne podarki, których z jakiegoś powodu jednak zawsze odmawiała.

Podoba mi się Michał z 5b. Myślisz, że moglibyśmy założyć kiedyś rodzinę? marzycielsko wypytywała koleżanka z klasy, Zdzisia.

Nie polecam. Michał tylko z pozoru porządny, a w rzeczywistości dłubie w nosie i zjada to, co wydobędzie. Przez to, co prawda, nie będzie mu grozić głód, ale na tym koniec jego zalet. Tak się całe życie przewierci przez codzienność odpowiedziała Małgosia, popijając herbatę i gryząc obwarzanka.

O rany! Obrzydliwe! A co z Olkiem? Jest prymusem, uczy się grać na gitarze znów rozmarzyła się Zdzisia.

Olek dręczy koty. Przywiązuje do ogona puszkę i goni po podwórkach. Z niego będzie twardziel i pewnie zabierze się też za picie.

Czemu tak uważasz?

Widzisz gdzieś trzeźwych gitarzystów? Poza tym za wcześnie zawracasz sobie tym głowę, chłopcy nie uciekną. Lepiej popraw matematykę i nie obgryzaj paznokci bo jeszcze robaki ci się zalęgną.

Nie mam żadnych kumpli. Wszyscy mówią, że jestem gruby i nigdzie mnie nie zapraszają posmutniał Paweł z 4c, odpychając rozmarzoną Zdzisię tak, że zsunęła się na drugi koniec ławki.

W środę ruszają zapisy na zapasy. Zgłoszenie możesz zostawić u nauczyciela WF-u. Schudniesz może nieznacznie, ale przestaną cię wyzywać. I nie rzucaj tak swoją przyszłą żoną, bo ucierpią oboje.

Małgosia wstała od stołu i zaniosła tacę do zmywaka.

Małgosiu, jak myślisz, iść w tym roku na kurs prawa jazdy czy może lepiej poczekać? zagadnęła przy zlewie pani od geografii.

Pani Elżbieto, przecież aby robić prawo jazdy, trzeba mieć samochód, a u pani tylko stara Skoda po tacie. Widzisz różnicę?

Chyba… tak…

Małgosia przewróciła oczami i po umyciu rąk dodała:

Sprzedajcie tę bidę, za uzbierane złotówki kupcie rower i porządne spodenki. Za dwa miesiące i tak ktoś zacznie panią do pracy podwozić. A poza tym, niech pani weźmie kredyt hipoteczny teraz są super oprocentowania, a mieszkać z rodzicami w wieku trzydziestu pięciu lat to już nie przystoi. Gwarantuję to jako ktoś obeznany.

Żegnana zdumionym spojrzeniem, Małgosia ruszyła na lekcję techniki do swojej klasy.

W czterdzieści minut, gdy jej koleżanki uczyły się obsługiwać maszynę do szycia i poznawały miary krawieckie, Małgosia zdążyła załatać przyniesione z domu spodnie, zwęziła spódnicę i wydziergała na szydełku skarpety. Podarowała je pani od techniki, mówiąc, że w ciąży trzeba dbać o ciepłe stopy. Ta od razu wybiegła po lekcji do apteki po test ciążowy. Następnego dnia cała klasa zajadała się pysznym tortem czekoladowym, którym nauczycielka podziękowała Małgosi.

W domu też była nietypowa. Zganiła mamę za kupne mięso mielone i sama ulepiła pierogi. Wieczorem, zamiast oglądać YouTube, zabrała się za Trzech muszkieterów i co jakiś czas coś szeptała do siebie. Tata zerkał na nią zza komputera, a Małgosia zauważyła, że się garbi i lepiej by zrobił, trzepiąc dywan niż ślęczał nad podejrzanymi stronami.

Szkołę ogarnęły plotki, nauczyciele niepokoili się coraz bardziej i zdecydowali się na konsultację z psychologiem. Zebranie zwołano podczas lekcji, obecni byli wszyscy pedagodzy wraz z dyrektorem.

Małgosiu, powiedz, ktoś cię w szkole krzywdzi? zaczął pytać psycholog w modnych okularach i brodzie.

Drażni mnie, że na szkołę wydali kilka milionów złotych, a do sali gimnastycznej kupili tylko starego kozła i dwa metry liny.

Wszyscy popatrzyli na dyrektora, który nagle opuścił spotkanie, wychodząc oknem pod pretekstem pilnego zebrania.

Nie masz przyjaciół?

Przyjaźń to abstrakcyjny pojęcie zaczęła Małgosia, kręcąc warkoczykami. Dziś bawicie się w berka na przerwie, jutro koleżanka myje ci w domu naczynia, a ty załatwiasz sobie ulgi podatkowe.

Ulgi podatkowe? Naczynia? Kto ci o tym opowiadał?

Moja przyjaciółka.

No i mamy winowajczynię! Możesz ją tutaj zaprosić?

Ale ona tu jest powiedziała zupełnie spokojnie Małgosia, czym wprawiła wszystkich w osłupienie.

My jej nie widzimy. Jak się nazywa?

Bronisława Franciszkówna.

Proszę? Ile ma lat?

Siedemdziesiąt.

Co jeszcze ci mówi?

Że zęby trzeba myć od dziąseł, że ten pies na naszym podwórku nie jest zły, tylko przestraszony i głodny, że rodziny nie wolno zapominać. No i że przez ostatnie pięć lat źle ci wyliczali podatek od nieruchomości powinnaś pojechać do urzędu i poprosić o przeliczenie według wartości rynkowej, a nie jak do tej pory według katastru.

Psycholog wszystko skrzętnie notuje, ostatnie nawet podwójnie podkreślając.

Na koniec zadzwoniono głośnikiem do rodziców, którzy byli wtedy w pracy.

Zaraz, zaraz! wołał w słuchawkę rozemocjonowany ojciec. Tak się nazywała moja mama! Zmarła dziesięć lat temu.

W gabinecie rozległy się westchnienia i ciche modlitwy.

Właśnie, minęło dziesięć lat, a nikt nie zagląda na grób, wszystko zarosło trawą, ogrodzenie się powykrzywiało burknęła Małgosia z wyrzutem.

No tak, ciągle brak czasu, nie dało rady mruczał ojciec do telefonu.

Sesja się zakończyła.

Następnego dnia cała rodzina wybrała się na cmentarz. Małgosia babci nigdy nie poznała, jedynie słyszała o niej z krótkich opowieści taty. Grobu trochę szukali pole marmurowych nagrobków zastąpiło dawny sosnowy las.

Dziewczynka przyniosła bukiet żółtych tulipanów i włożyła do przyciętej plastikowej butelki. Tata poprawił ogrodzenie, mama wypleniła chwasty.

Tato, babcia mówi, że jesteś dobrym człowiekiem, ale kompletnie pochłonęła cię praca i internet i na nic już nie masz czasu nawet dla mnie powiedziała Małgosia.

Tata zaczerwienił się ze wstydu i tylko milcząco skinął głową.

Obiecaj, że się poprawimy pogłaskał córkę po głowie, a potem także wyblakłe zdjęcie na pomniku.

Teraz jest spokojna i już nie będzie mnie odwiedzać, choć będzie mi jej bardzo brakować. Była naprawdę dobra, wesoła i mądra.

To prawda. Babcia była bardzo wyjątkową osobą i świetnie rozumiała ludzi. Powiedziała ci jeszcze coś?

Tak. Powiedziała, że twoja dieta ogórkowa to kompletna bzdura. Chcesz schudnąć idź na siłownię. I żebyś nie zakładał tej idiotycznej lokaty walutowej wszystko trzeba dokładnie przemyśleć. A ten tani beton, który zamówiłeś do fundamentu pod saunęTata wybuchł śmiechem, a mama uśmiechnęła się z ulgą. Przez chwilę wszyscy milczeli, stojąc ramionami otuleni przez ciszę starego cmentarza. Od łagodnego wiatru na gałęziach sosen zadźwięczały szyszki, jakby ktoś przytakiwał Małgosi.

Wiesz, córeczko odezwał się tata, patrząc na grób babci i na swoją córkę chyba najwyższa pora, żebyśmy i my zaczęli słuchać naszych wyimaginowanych przyjaciół.

Małgosia tylko się uśmiechnęła. Wrócili do domu razem, powoli, bez pośpiechu. Po drodze zjedli lody i śmiali się z dawnych wspomnień. Tego wieczoru Małgosia nie rozmawiała już szeptem do swojej babci. Poczuła, że nie musi mądrość została z nią na zawsze, ukryta w sercu i w każdym ciepłym wspomnieniu. I już nikt nie zastanawiał się, czy przyjaciel jest wyimaginowany, czy prawdziwy. Najważniejsze, żeby serce było otwarte wtedy wszystko staje się możliwe.