Wygodnie rozsiadła się na kanapie w kawiarni, czekając na zamówienie, rozkoszując się ulubionym cappuccino i eklerkiem przed pracowitym dniem.

Rozsiadła się wygodnie na kanapie w kawiarni, czekając na zamówienie, rozkoszując się ulubionym cappuccino i eklerkiem przed pracowitym dniem.

Zosia z lubością wtuliła się w miękką sofę, obserwując, jak za oknem sypie śnieg. To był jej rytuał filiżanka kawy i słodka chwila dla siebie, zanim ruszy w wir obowiązków. Przy sąsiednim stoliku dwie dziewczyny żywo dyskutowały.

Słuchaj, no nie wierzę! Wczoraj wpadłam na byłą mojego ex. No serio, ani twarzy, ani figury. Co on w niej widział?

Możliwe, że piecze najlepsze pierogi w Krakowie? Albo zna magiczne sztuczki w łóżku? zaśmiała się koleżanka.

Oj, przestań! Zobacz tylko jej zdjęcia na Fejsie. Toż to sama nuda z mlekiem!

Zosia zastygła z filiżanką w dłoni. Nagle przypomniały jej się słowa mamy, które usłyszała jako siedmiolatka: *Nasza Zosieńka może i nie lalka, ale pracowitością niech się chlubi*.

Dorosła Zosia dbała o siebie skrupulatnie. Mimo to wciąż czuła, że brakuje jej tego czegoś. Mama powtarzała: *Trzymaj się, córeczko. Jeśli nie urodą, to rozumem zachwycaj. Ucz się, pracuj, żebyś nie została sama*.

W szkole wstydziła się swojej chłopięcej sylwetki. Na studiach nauczyła się stylowo ubierać i malować. Nawet znalazła chłopaka, ale ten lubił żartować o płaskim tyłku i stopach jak u yeti. W końcu uznała, że nawet jeśli będzie najmądrzejsza na świecie, i tak nikt jej nie pokocha.

Wypiła kawę i pognała do pracy. W przerwie miała wpaść do przyjaciółki, nakarmić kota i podlać kwiaty. Kasia wyjechała na dwa tygodnie do Egiptu, a jej mąż rzadko bywał w domu. *Nawet jeśli się spotkają, to i tak na Zosię nawet nie spojrzy* pomyślała Kasia, spokojnie wyjeżdżając na wakacje.

W mieszkaniu przyjaciółki Zosia najpierw nasypała karmę śpiącemu kotu Mruczkowi, potem zajęła się kwiatami. Z sąsiedniego pokoju dobiegała muzyka. Rozpoznała melodię i nuciła pod nosem: *Gdzieś w dalekim świecie świeci obca gwiazda* Nagle w pokoju zrobiło się tak przytulnie. W tej piosence. Wśród kwiatów. Poczuła się lekko, jakby unosiła się w powietrzu. Nie zauważyła, kiedy zaczęła tańczyć, kręcąc się między doniczkami.

O rany! rozległ się nagle męski głos.

Zosia odwróciła się i zobaczyła dwóch mężczyzn. Wojtek! Mąż Kasi. I jeszcze ktoś. Obaj wyglądali na zaskoczonych. *O nie, jaka kompromitacja!* pomyślała.

Zosia, cześć. To mój kolega, Tomek. Wpadliśmy po dokumenty. Tańczysz tak pięknie, że nie mogliśmy oderwać wzroku. Przepraszamy, jeśli przeszkodziliśmy.

Ja Kasia poprosiła

Zosia rzuciła się w stronę drzwi, nie zauważając Mruczka pod nogami. Potknęła się i runęła na podłogę. W oczach pociemniało.

Ocknęła się już w szpitalnym łóżku.

Dzień dobry. Jak się pani czuje? Jestem Ania, sąsiadka z sali. Lekarz mówi, że tylko lekkie wstrząśnienie, nic poważnego. Odwiedził panią kurier i jakiś przystojniak z kwiatami uśmiechnęła się życzliwie pielęgniarka.

Dzięki wyszeptała Zosia.

Ostrożnie usiadła i sięgnęła po paczkę przy łóżku. W środku znalazła owoce, sok i swoje ukochane eklery. Pewnie od Kasi i Wojtka.

Wzięła do ręki bukiet białych chryzantem i przeczytała karteczkę: *Zosiu, zdrowia! Tak uroczej dziewczynie nie miejsce w szpitalu. Zapraszam na wystawę kwiatów. Odmowa nie wchodzi w grę. Tomek.*

Zosia przytuliła twarz do kwiatów, zamknęła oczy z radości i rzuciła się, by objąć sąsiadkę z sali

Piękno nie zawsze musi być oczywiste. Każda dziewczyna ma w sobie coś wyjątkowego. Czasem po prostu potrzebuje chwili, by to dostrzec.