Wychowywała mnie babcia, a teraz moi rodzice żądają ode mnie alimentów na ich utrzymanie

Moi rodzice mieszkają w Polsce, a ja żyję w Warszawie.

Nie widzieliśmy się już ponad dwadzieścia lat. Oni są artystami i śpiewają w zespole pieśni ludowych, cały czas jeżdżąc po kraju z występami. Gdy skończyłam pięć lat, zaczęłam mieszkać z babcią. Żeby babci było trochę łatwiej, musiała przenieść się do krewnych do Lublina. Na początku mama i tata przyjeżdżali do nas dwa, czasem trzy razy w roku, ale z czasem wizyty zdarzały się coraz rzadziej. W końcu przestałam o nich myśleć. Nasz kontakt całkowicie zanikł. Kiedy studiowałam medycynę, na trzecim roku wyszłam za mąż.

Teraz razem z mężem prowadzimy własny gabinet stomatologiczny i świetnie zarabiamy. Rok temu niespodziewanie moi rodzice się odnaleźli. Zaczęli dzwonić do naszej kliniki, bo nawet nie mieli mojego numeru telefonu. Nasze rozmowy polegały głównie na ich narzekaniach na swoje życie.

Słuchałam ich, a potem odpowiadałam, że to oni pewnego dnia wybrali swoją drogę, gdy oddali mnie babci na wychowanie. Czasem przesyłali babci jakieś drobne złotówki, ale głównie żyłyśmy z jej emerytury. Babcia często o tym wspominała, a ja sama też rozumiałam tę sytuację, bo na wszystkim musiałyśmy oszczędzać.

Dobrze się uczyłam, więc udało mi się dostać na studia na bezpłatnym trybie. Żeby mieć z czego żyć i się ubrać, dorabiałam jako nocna pielęgniarka w szpitalu. Dziś uważam, że mam swoje życie, a rodzice swoje i niech sobie radzą jak umieją.

Gdy rodzice zorientowali się, że nie zamierzam im pomagać, zaczęli grozić, że wystąpią o alimenty. Przy obecnej sytuacji prawnej w naszym kraju wątpię jednak, żeby udało im się cokolwiek wywalczyć. Te słowa całkiem mnie do nich zraziły. Wcześniej jeszcze miałam wątpliwości, czy nie powinnam im pomóc finansowo, ale teraz już nie chcę mieć z nimi nic wspólnego. Czy postępuję dobrze, czy jednak powinnam zachować się inaczej wobec rodziców?