Wychowujesz młodocianego złodzieja. Nie ukradł teraz, to ukradnie później!

Sławek był zdenerwowany. Coś takiego przydarzyło mu się po raz pierwszy w życiu. Był na policji. Czekał na matkę, bo był niepełnoletni i nie wolno go było przesłuchiwać bez kogoś  dorosłego.

Sławkowi wydawało się, że wszyscy patrzą na niego jak na przestępcę, że wszyscy go potępiają. Oficer śledczy mimochodem spojrzał na chłopca, bez żadnych emocji na twarzy. Często spotykał się z podobnymi przypadkami kradzieży. Ale to był pierwszy raz, kiedy to rodzic przyprowadził syna na komisariat.

Ojczym Sławka oficjalnie zgłosił, że chłopiec ukradł jego iPhone’a.

– Sławek, ty łajdaku! – krzyknął mężczyzna.

Chłopak zakręcił kran i wytarł ręce po tym, jak wymył naczynia po obiedzie. Podszedł do ojczyma.

– Po co krzyczysz, co się stało? – zapytał.

– Gdzie jest mój telefon? – mężczyzna był zdenerwowany.

– Skąd ja mam to wiedzieć? – wzruszył ramionami Sławek.

– Szukaj go, szybko! – zawołał ojczym.

Sławek przeszukał wszystkie pokoje, sprawdził pod łóżkami, pod kanapą, wszędzie, gdzie mógł upaść telefon. Nigdzie go nie było. Wybrał numer swojego ojczyma, ale telefon najwyraźniej był wyłączony. Nagle poczuł silny ból w karku, to ojczym go uderzył:

– Czyli co? To ty go wziąłeś! Młodociany złodziej!

– Ale to nie ja! Nie zabrałem go! O czym ty mówisz? – Sławek był przerażony i zdezorientowany. Nie wiedział, jak ma udowodnić dorosłemu, że nie ma z tym nic wspólnego.

– Zgubiłeś go i zrzucasz winę na mnie! – parsknął chłopak.

Ojczym nie słuchał. Złapał chłopca, wezwał taksówkę i zawiózł go na komisariat. Napisał zeznanie na swojego pasierba i zostawił go, ośmioletniego chłopca, samego. Po czym poszedł załatwiać swoje sprawy.

Chłopiec siedział cicho, twarz miał bladą, jego usta drżały, a łzy skapywały mu od czasu do czasu na kolana. Policjant podał mu wodę na uspokojenie.

– Masz, napij się. I weź sobie cukierka, czekoladowe.

Sławek sięgnął po cukierki, widać było, że uwielbia słodycze. W pokoju było cicho, słychać było tylko szelest odwijanego papierka.

– A dlaczego ojciec cię tu przywiózł? – zapytał oficer.

– Bo mówi, że ukradłem mu iPhone’a, – wyszeptał Sławek.

– A to prawda?

– Telefon fajny, ale mam własny.

– Więc może gdzieś upadł?

– Przeszukałem cały dom, nigdzie go nie ma.

– A on ci w ogóle nie wierzy?

– Michał nie jest moim ojcem. To mój ojczym. Minął rok, odkąd wprowadził się do mojej mamy, – odpowiedział wciąż zdenerwowany Sławek.

– Klasyczna sytuacja – ojczym i pasierb. Co mam z tobą zrobić?

– Nie wiem, – wyszeptał chłopiec.

Rozległo się pukanie do drzwi. Do pokoju wbiegła zaniepokojona matka Sławka.

– Mama! – chłopiec zaczął płakać.

Ale nagle zamilkł, bo do środka wszedł także jego ojczym.

– Sławuś, czy to prawda? Naprawdę to zrobiłeś? – kobieta zaczęła zadawać pytania.

– Jeszcze nic nie zostało wyjaśnione, proszę się uspokoić, – policjant próbował zaprowadzić porządek.

– A co z telefonem? – dalej pytała matka.

– Nie wziąłem go! – krzyknął zrozpaczony chłopak.

– Proszę się uspokoić. Teraz niech nam pan opowie, gdzie i kiedy ostatnio używał pan swojego telefonu. Proszę sobie przypomnieć, do kogo pan dzwonił tego dnia. Może pożyczał pan komuś telefon? Proszę go szczegółowo opisać, czy ma pan pudełko, jak wyglądało etui, czy ma jakieś cechy szczególne, – policjant przystąpił do pracy.

Matka Sławka usiadła obok syna:

– No cóż, Michał, odpowiedz, posłuchamy.

Rozzłościł się i zaczął opowiadać. Mówił głośno, z emocjami, gwałtownie gestykulując. Wtedy zadzwonił telefon. Dzwonił i dzwonił. Policjant sprawdził swój – nie, to nie jego. Kobieta swój  – też nie ten. Czyj więc? Zapytali Sławka, nie miał przy sobie telefonu.

– No cóż, może pan będzie tak uprzejmy i odbierze? – zapytał oficer.

Kobieta spojrzała zniecierpliwiona na Michała.

Ojczym wyjął telefon z kieszeni, odrzucił połączenie i pospiesznie schował go z powrotem.

– No tak. Czy możesz mi pan pokazać ten telefon?- nalegał policjant. Mężczyzna z ociąganiem wyjął smartfona. To był ten, który jakoby zginął.

– Czy może pan to jakoś wyjaśnić? – zapytał śledczy.

– A idźcie wszyscy w…! – krzyknął ojczym Sławka. – Nie zamierzam niczego wyjaśniać!

– Wychowujesz młodocianego złodzieja. Nie ukradł teraz, to ukradnie później! I pójdzie do więzienia. Jego miejsce jest w poprawczaku, z innymi takimi jak on.

– Jak śmiesz coś takiego mówić! Kim ty wogóle jesteś?! Kto ci pozwolił obrażać dziecko?! Zbieraj się, synku, idziemy stąd. A ty wynoś się z naszego domu i z naszego życia. Przepraszam cię, Sławuś, przepraszam, kochanie, że uwierzyłam takiemu draniowi, – tłumaczyła się matka chłopca.

– Żebyś się nawet do nas nie zbliżał! Swoje rzeczy odbierzesz rano.

– A może go zatrzymać za przemoc domową? – zasugerował oficer.

– Nie chcę się grzebać w takich brudach. Jeżeli pan może, to proszę mu dać jakiś mandat, przynajmniej taką będzie miał karę, – powiedziała matka Sławka, po czym przytuliła i pocałowała syna Wrócili do domu trzymając się za ręce, a mężczyzna został jeszcze na komisariacie.