Wybacz, jeśli potrafisz, przyjaciółko

Przepraszam, jeśli potrafisz, przyjaciółko.

Z trudem wcisnęła się do przepełnionej marszrutki, a Jadwiga natychmiast zajęła wolne miejsce, zanim ktoś inny zdążył. Dzień nie zaczął się dla niej dobrze – zepsuła się suszarka, mąż narzekał na przypaloną jajecznicę. Nie zjadłszy śniadania, wybiegła z domu, by zdążyć do pracy.

Zwykle jeździła do pracy z mężem, akurat po drodze, ale od trzech dni ich samochód był w warsztacie. Podróż była długa, więc odwróciła się do okna, wpatrując się w migające za szybą domy i ludzi…

Coś ją niepokoiło, sama nie wiedziała co. Nagle poczuła czyjeś przenikliwe spojrzenie z boku. Gdy odwróciła głowę, spotkała się z znanymi szarymi oczami. Patrzył na nią Romek, jej pierwsza i nieszczęśliwa miłość. Uśmiechał się.

— Cześć — powiedział, siedząc wąskim przejściem dalej. — Od razu cię rozpoznałem. Prawie się nie zmieniłaś.

— Cześć. Nie spodziewałam się cię tu zobaczyć — odparła.

— Jak się masz? — spytał.

— Normalnie — odpowiedziała. — A ty?

Miała nadzieję usłyszeć, że u niego źle, że żona go zostawiła, cokolwiek w tym stylu. Ale zamiast tego usłyszała:

— U mnie wszystko w porządku. Żona pracuje, syn skończył studia i pojechał nad morze. — Chciał coś dodać, ale spojrzał w okno i zerwał się: — Przepraszam, mój przystanek. — Wysiadł, pomachał jej przez szybę, a ona straciła go z oczu, gdy marszrutka odjechała.

Jadwiga siedziała pod wrażeniem, powtarzając w myślach jego słowa. To nieprawda, że się nie zmieniła. Dawniej była szczupłą dziewczyną, teraz – kobietą po czterdziestce z lekko zaokrąglonymi kształtami, choć nie przesadnie. Mimo to miło jej było usłyszeć komplement od Romana.

Serce jej kołatało – tyle razy marzyła o tym spotkaniu. Oczywiście, w wyobraźni była bogata i spełniona, a jego widziała jako nieszczęśliwego i żałosnego. On też już nie był smukłym chłopcem, lecz statecznym mężczyzną z łysiną, ale wzrok miał ten sam i wcale nie wyglądał na nieszczęśliwego.

— No właśnie dziś musiałam go spotkać — myślała. — I tak dzień zaczął się kiepsko…

Jechała dalej, rozmyślając o tej przelotnej chwili.

— Po co mi to spotkanie? Tylko duszę zamąciło. Czy to jakiś znak?

Przypomniały jej się nie w porę ich romantyczne randki, polne kwiaty, które jej dawał, pocałunki i przysięgi. Ale w tym czasie dojechała na swój przystanek, wysiadła i szybko poszła do pracy.

Dzień w biurze zdawał się nie mieć końca. Praca szła opornie, myśli plątały się nieskładnie.

— No proszę, jak ta jedna chwila z Romanem wytrąciła mnie z równowagi — myślała w drodze powrotnej.

Ledwie weszła do domu, zadzwonił telefon:

— Jadzia, po pracy odbiorę samochód z warsztatu, jeszcze wstąpię do garażu, jedz kolację bez mnie — mówił mąż, Krzysztof.

Ale nie miała apetytu. Usiadła na kanapie, włączyła telewizor, ale niczego nie widziała. Wspomnienia wypełzły z zakamarków pamięci, szczególnie te bolesne – jak pokłócili się z Romkiem. Wtedy wydawało się to wielką sprawą, dziś — błahostką. Pamiętała, jak zobaczyła go z inną dziewczyną, trzymającą go pod rękę.

Jadwigę z Romkiem poznała Weronika, jej bliska przyjaciółka. Był jej sąsiadem. Weronika uważała się za ekspertkę w sprawach sercowych i dawała Jadze rady. Lepiej by było, gdyby Jadwiga słuchała własnego serca, ale wtedy ufała Weronice.

Z Romkiem przeżyła pierwszą miłość — nieznane, oszałamiające uczucie. To ono popychało ją do nierozsądnych decyzji. Wydawało jej się, że Romek też ją kocha bez granic — recytował jej wiersze, które sam układał, a ona słuchała, przekonana, że nic piękniejszego nie istnieje. Myślała, że tak już zostanie.

Pewnego dnia szli ulicą, objęci, gdy nagle napotkali kobietę. Ta, widząc ich, uśmiechnęła się i zatrzymała.

— Dzień dobry — powiedziała, patrząc na Jadwigę, a Romek zdjął rękę z jej ramienia i roześmiał się.

— Cześć, mamo, skąd jesteś? — dopiero wtedy Jadwiga zrozumiała, że to matka Romka.

— Dzień dobry — wydukała cicho, czerwieniąc się.

— Od babci, trochę jej niedobrze. A wy dokąd? Czy to ta Jadwiga?

— Tak, to Jadwiga — potwierdził Romek.

— Nie wstydź się tak — zwróciła się do dziewczyny. — Romek mi o tobie opowiadał. Cieszę się, że mój syn przyjaźni się z tak miłą dziewczyną.

— Dziękuję — odparła Jadwiga, podnosząc na nią wzrok. Matka Romka wydała jej się dobrą, spokojną kobietą.

Na początku znajomości Weronika ciągle wtrącała się w ich relacje. Pewnego dnia poradziła:

— Jaga, pokłóć się z nim, a potem się pogódźcie. Pogodzenie będzie tak słodkie, że pokocha cię jeszcze mocniej.

Jadwiga posłuchała — kłóciła się, obrażała bez powodu, potem godzili się. Ale w końcu pomyślała:

— Po co mam się kłócić? Może Weronika nie ma racji?

Oderwała się od wpływu przyjaciółki i sama zaczęła układać relację. Weronice się to nie spodobało, próbowała nadal dyrygować, ale Jadwiga przestała jej słuchać.

— Widzę, że sama już sobie radzisz z chłopakami — mruknęła Weronika. — Tylko uważaj, żebyś później nie żałowała…

Jadwiga zignorowała te słowa.

Minął czas. Nadszedł dzień urodzin Jadwigi. Czekała na Romka, ale on nie przyszedł. Zamiast niego pojawiła się Weronika.

— Wszystkiego najlepszego — powiedziała. — Czekasz na Romka? Nie przyjdzie. Jego matka mówiła, że wyjechał do chorej babci na wieś. Nie wiadomo, kiedy wróci.

Wtedy nie było komórek, więc nie mogła tego sprawdzić. Uwierzyła Weronice.

Minął tydzień, a Romka nie było. Postanowiła odwiedzić jego matkę, która zawsze była dla niej miła. Gdy mijała klub, zobaczyła Romka wśród znajomych. Spojrzał na nią i odwrócił się.Czuła, że już nigdy nie zapomni tego spojrzenia, ale teraz, po tylu latach, zrozumiała, że czas leczy nawet najgłębsze rany, a życie potrafi wynagrodzić ból czymś o wiele piękniejszym.