Wybacz, jeśli potrafisz, przyjaciółko

Wciśnięta w przepełnioną marszrutkę, Ludwika od razu zajęła wolne miejsce, zanim zrobił to ktoś inny. Dzień nie zaczął się dla niej najlepiej – zepsuła się suszarka, mąż narzekał na przypaloną jajecznicę. Bez śniadania wybiegła z domu, spiesząc się do pracy.

Zwykle jeździła do pracy z mężem, bo mieli po drodze, ale od trzech dni auto było w warsztacie. Podróż była długa, więc Ludwika odwróciła się do okna, obserwując migające za szybą budynki i ludzi.

Coś ją niepokoiło, ale nie wiedziała co. Nagle poczuła czyjś przenikliwy wzrok. Odwróciła głowę i spotkała się ze znajomymi szarymi oczami. Patrzył na nią Romek, jej pierwsza i nieszczęśliwa miłość. Uśmiechał się.

– Cześć – powiedział, siedząc prawie obok niej, tylko wąskim przejściem oddzieleni. – Od razu cię poznałem, prawie się nie zmieniłaś.

– Cześć. Nie spodziewałam się takiego spotkania – odparła.

– Jak się masz? – zapytał.

– Zwyczajnie. A ty?

Chciała usłyszeć, że u niego wszystko źle, że żona go zostawiła, cokolwiek. Zamiast tego usłyszała:

– U mnie dobrze. Żona pracuje, syn skończył studia i wyjechał nad morze. Chciał coś jeszcze dodać, ale spojrzał w okno i zerwał się:

– Przepraszam, mój przystanek – wysiadł, pomachał jej przez okno, a marszrutka ruszyła dalej.

Ludwika siedziała zaskoczona, powtarzając w myślach jego słowa. Nieprawdą było, że prawie się nie zmieniła. Kiedyś była szczupłą dziewczyną, teraz – kobietą po czterdziestce, ale nie aż tak źle. Miło było jednak usłyszeć komplement od Romana.

Serce biło jej mocno, tyle razy marzyła o tym spotkaniu. Widziała siebie jako bogatą i spełnioną, jego zaś – nieszczęśliwego. On też nie był już chudym chłopcem, tylko statecznym mężczyzną z łysiną, lecz spojrzenie miał to samo. I wcale nie wyglądał na nieszczęśliwego.

– No właśnie, dzisiaj musiałam go spotkać – myślała. – I tak już kiepski dzień…

Jechała dalej, rozmyślając o tym przelotnym spotkaniu.

– Po co mi to było? Tylko duszę zamącił. Dlaczego los mi to zesłał?

Przypomniały jej się romantyczne randki, polne kwiaty, które jej dawał, pocałunki i obietnice. Ale marszrutka zatrzymała się na jej przystanku, wysiadła i szybkim krokiem poszła do pracy.

Dzień w pracy dłużył się niemiłosiernie. Ledwo co wykonywała obowiązki, myślami była gdzie indziej.

– Wstrząsnęło mną to spotkanie – myślała w drodze powrotnej.

Ledwo weszła do domu, zadzwonił telefon:

– Ludka, odbiorę auto z warsztatu, jeszcze zajrzę do garażu, zjedz kolację beze mnie – mówił mąż, Marek.

Nie miała apetytu. Usiadła na kanapie, włączyła telewizor, ale nic nie rejestrowała. Wspomnienia wróciły, i to te najgorsze – jak się pokłócili z Romkiem. Wtedy wydawało się to wielką sprawą, dziś – błahostką. Zobaczyła go z inną dziewczyną, która trzymała go pod rękę.

Ludwikę z Romkiem poznała Wiola, jej bliska przyjaciółka. Był jej sąsiadem. Wiola uważała się za ekspertkę od miłości, doradzała Ludwice, jak postępować. Lepiej byłoby, gdyby Ludwika słuchała własnego serca, ale wtedy ufała Wioli.

Z Romkiem łączyła ją pierwsza miłość – nieznane, intensywne uczucie. To uczucie popychało ją do nierozsądnych decyzji. Wydawało jej się, że Romek też ją kocha tak samo mocno. Recytował jej wiersze, które sam pisał, a ona słuchała, przekonana, że nic piękniejszego nie słyszała. Myślała, że tak już będzie zawsze.

Pewnego dnia szli ulicą przytuleni, gdy nagle napotkali kobietę. Kobieta uśmiechnęła się i zatrzymała.

– Dzień dobry – powiedziała, patrząc na Ludwikę, a Romek zdjął rękę z jej ramienia i zaśmiał się.

– Cześć, mamo, skąd jesteś? – dopiero teraz Ludwika zrozumiała, że to jego matka.

– Dzień dobry – wyszeptała i zaczerwieniła się.

– Od babci, trochę się rozchorowała. A wy? Na spacerze? Więc to ta Ludwika?

– Tak, to Ludka – odpowiedział Romek.

– Ludwiko, nie wstydź się tak – powiedziała kobieta. – Romek mi o tobie opowiadał. Cieszę się, że mój syn zna tak miłą dziewczynę.

– Dziękuję – odparła Ludwika i pierwszy raz spojrzała na nią. Matka Romka wydała się jej miła i spokojna.

Na początku znajomości Wiola ciągle mieszała się w ich relacje. Pewnego dnia poradziła:

– Ludka, powinnaś się z nim pokłócić, a potem się pogodzić. Pogodzenie jest słodkie, pokocha cię jeszcze mocniej.

Ludwika zaczęła robić sceny bez powodu, a potem się godzili. W końcu pomyślała:

– Nie chcę się z nim kłócić! Po co? Chyba Wiola nie doradza mi dobrze.

Przestała słuchać Wioli i sama budowała relację z Romkiem. Wioli się to nie spodobało. Próbowała jeszcze dyrygować Ludwiką, ale ta już jej nie słuchała.

– Ludka, widzę, że w sprawach sercowych stałaś się niezależna. Uważaj, żebyś nie żałowała… – Ludwika zignorowała te słowa.

Pewnego dnia, w jej urodziny, czekała na Romka, ale nie przyszedł. Zamiast niego pojawiła się Wiola.

– Wszystkiego najlepszego! Czekasz na Romka? Nie przyjdzie. Jego matka powiedziała, że wyjechał do babci, bo zachorowała. Pomaga jej, nosi drewno i wodę. Nie wiadomo, kiedy wróci.

Wtedy nie było komórek, więc Ludwika nie mogła tego sprawdzić. Uwierzyła Wioli.

Minął tydzień, a Romka nie było. Postanowiła pójść do jego matki. Szła koło klubu i zobaczyła go w towarzystwie. Spojrzał na nią i odwrócił wzrok. Stała jak wryta, nie wiedząc, co robić, a jego koledzy śmiali się głośno.

Zawróciła i pobiegła do domu. Nie pamiętała nawet drogi. W domu rozpłakała się.

– Dlaczego? Za co mi to zrobił? – te pytania nie dawały jej spokoju. – Może powinnam go zapytać? – ale dumna nie pozwoliła jej na to. Później bardzo tego żałowała.

Tęskniła za Romkiem długo. Płakała w ukryciu, marząc:

– Może drMinęły lata, ale teraz, patrząc wstecz, zrozumiała, że czasem stracone miłości są tylko próbą, by przygotować nas na tę prawdziwą.