Wszystko, co twoje, zostanie przy tobie

„Dziób ci urwie, czy co? Drugi tydzień jesz jak ptaszek, zakochanaś czy co, Jadziu?” – pytała Anna, domowa pomoc.

– No, podoba mi się jeden chłopak, ale jakoś specjalnie na mnie nie patrzy – przyznała się szczerze Jadzia. – Też studiuje, ale na równoległym kierunku. Nie wiem, co zrobić, żeby w ogóle zauważył, że istnieję.

– Nic nie rób, nie wypada dziewczynom pierwszym skakać do chłopaków, za moich czasów…

– Oj, babciu Aniu, słyszałam już twoje „za moich czasów”. Teraz żyjemy w innych światach – odparowała Jadzia, kończąc śniadanie. – Dobra, lecę, dziś pierwszy wykład i ten nasz profesor-wścieklizna na pewno nie wpuści mnie, jak się spóźnię.

– No to leć, leć – przeżegnała ją Anna i zamknęła drzwi.

Jadzia urodziła się w zamożnej rodzinie i od dziecka miała wszystko, czego zapragnęła. Mądrości życiowej uczyła ją babcia Anna, starsza siostra matki i przy okazji domowa opiekunka. Dorośli nazywali ją Anusią, ale Jadzia uparła się na „babcię Anię”.

Anusia miała swoje życie. Wyszła za mąż na wsi za miejscowego Wojtka – chłop był pracowity i dobry, ale przeżyli razem zaledwie rok. Zginął jako leśniczy, najpewniej utonął w bagnie. Szukali długo, ale nigdy nie znaleźli ciała. Została sama, nawet dziecka nie zdążyła urodzić.

Z rozpaczy myślała o ucieczce do klasztoru, ale w końcu się rozmyśliła.

– Jaka ze mnie zakonnica? Jeszcze bym się wymądrzała albo w złości rzuciła jakimś słowem, którego w sutannie nie wypada. Została więc na wsi z rodzicami.

Młodsza siostra, Kasia, wyszła za mąż i wyjechała do miasta. Miała szczęście – mąż był pięć lat starszy i już pracował na wysokim stanowisku. Z czasem wybudowali wielki dom, urodziła się Jadzia. Wtedy Kasia zaproponowała Annie przeprowadzkę.

– Anusiu, przenieś się do nas. Pracujemy, będziesz ogarniać Jadzię, gotować, pomagać – jedna słowem, odciąży mnie w domu.

– Ojej, Kasia, z chęcią! Mój Wojtek był dobry, wypłakałam już po nim wszystkie łzy, boję się, że tu na wsi uschnę z tęsknoty. Za mąż więcej nie chcę, ciągle za nim tęsknię. No to jadę, cały dom wezmę na siebie. Macie przecież pałac!

I tak Anusia zamieszkała w mieście u siostry, nazywając się z dumą „domową pomocą”. Gotowała z pasją, wszyscy uwielbiali jej jedzenie. Za mąż nie zamierzała wychodzić, z domu prawie nie wychodziła – tylko po zakupy i z powrotem. W ogrodzie sadziła kwiaty i pielęgnowała krzewy.

Kochała Jadzię jak własną córkę, bo to ona spędzała z nią najwięcej czasu. Odprowadzała do szkoły, przyprowadzała. Żyli dobrze – Jadzia miała najlepsze zabawki, najładniejsze sukienki. Nigdy nie musiała sprzątać ani podgrzewać sobie obiadu. Wszystko robiła pulchna i mięciutka jak poduszka Anusia.

Czasem uczyła Jadzię domowych obowiązków.

– Przyzwyczajaj się do pracy, Jadziu – mówiła łagodnie. – Życie bywa kapryśne, dziś masz wszystko, a jutro może być inaczej. Najważniejsze, żebyś umiała gotować – to atut kobiety. Jak włożysz w jedzenie serce, to i chłopa zaczarujesz. Każda kucharka ma swoje sekrety.

– Ty też? – spytała Jadzia.

– A jakże!

Jadzia zakochała się w Darku, przystojniaku ze studiów. Myślała, że jej nie zauważa, ale on widział ją od dawna. W uczelni wszyscy wiedzą, kto skąd pochodzi – więc i o Jadzi krążyły plotki, że jest z bogatego domu. Darek, wysoki i przystojny, pochodził z biedniejszej rodziny, wychowała go samotna matка.

Rodzice nic nie zauważyli, byli zapracowani, ale Anusia od razu wyczuła zmianę. Jadzia wpadła do domu rozpromieniona i rzuciła się babci w ramiona:

– Lody pękły! Dziś po zajęciach poszliśmy na spacer, a on kupił mi lody!

– Cwaniak jeden, wie, że dziewczyny słodkie lubią – zaśmiała się Anusia. – No i co dalej?

– Będziemy się spotykać! – śmiała się Jadzia.

– Młodość… Ale musisz mi go pokazać. Od razu ci powiem, czy cię wart.

– Dobra, jak trochę się poznamy, to zaproszę go kiedyś do nas – obiecała Jadzia.

Po jakimś czasie Darek odwiedził ich dom. Anusia nakarmiła ich, przyglądając się chłopakowi ukradkiem. Gdy wyszedł, Jadzia podskoczyła do babci:

– No i jak? Podoba ci się Darek?

– Z wyglądu niczego sobie – odparła spokojnie Anusia. – Ale nie dla ciebie. Dusza u niego czarna. Jak wszedł, zobaczył ten nasz pałac, to mu oczy zabłyszczały. Zazdrosny wzrok, chciwy. Ot, co ci powiem…

– Oj, babciu, co ty nie wymyślisz! To moja sprawa, z kim się spotykam – obraziła się Jadzia i poszła na górę.

Anusia martwiła się, że dziewczyna nie słucha.

– Niech się przekona na własnej skórze. Tylko szkoda mi, jak potem będzie płakać. No ale trudno, niech kocha, może z czasem zrozumie.

Anusia miała rację. Cztery miesiące później z pokoju Jadzi zniknął złoty pierścionek. Poza Darkiem nikt obcy w domu nie był.

Rodzicom nic nie powiedziała, ale zwierzyła się babci.

– A nie mówiłam? Darek wziął, kto by inny. Trzeba na niego donieść – warknęła Anusia.

– Nie, babciu, nie mówmy nikomu. Niech rodzice się nie martwią. To będzie nasza tajemnica. A z Darkiem… już wiem, o co chodzi.

Jadzia spytała go wprost:

– Wiem, że wziąłeś mój pierścionek. Nikogo więcej nie było…

– Oszalałaś?! – oburzył się. – A po co mi to? Spadaj!

I tak się rozstali, zostając wrogami. Anusia pocieszała Jadzię, ale była zadowolona, że od razu przejrzała Darka.

Na przedostatnim roku Jadzia poznała Kamila. Spotkali się na urodzinach koleżanki Olki. Spodobali się sobie i zaczęli się spotykać.

– Jadziu, nie zapraszaj go od razu do domu – radziła Olka. – Wtedy zobaczysz, czy jest taki sam jak Darek, czy naprawdę cię kocha. Możecie się spotykać u mnie, i tak mieszkam sama.

– Masz rację, dzięki.

Przez trzy miesiące Kamil pięknie ją adorował – kino, teatry, kwiaty. Jad