Wszystkie przyjaciółki znalazły miłość, nawet były ma kogoś, a ja wciąż samotna.

Wszystkie koleżanki ułożyły sobie życie osobiste — nawet były znalazł sobie partnerkę. A ja od lat żyję w samotności.

Mam trzydzieści lat. I szczerze mówiąc, to nie jest najszczęśliwszy okres w moim życiu. Czas płynie, a ja wciąż nie mogę wyrwać się z błędnego koła samotności. Minęło już prawie pięć lat, odkąd rozwiodłam się z mężem. Wydawałoby się — cała wieczność, a jednak nadal jestem sama.

Czasem łapię się na tym, że najlepsze lata przeciekają mi przez palce. Nie spotykam ich w objęciach ukochanego, nie w gwarze rodzinnych śniadań, nie wśród dziecięcego śmiechu — tylko w ciszy, gdzie słychać jedynie tykanie moich niespokojnych myśli. Paradoks, ale na uczelni byłam tą — pierwszą pięknością wydziału, otoczoną adoratorami. Wtedy wydawało się, że wybór partnera to kwestia gustu. A teraz? Nawet śladu po tamtych czasach nie zostało.

Moi dawni wielbiciele dawno osiągnęli stabilizację — niektórzy mają już dwoje dzieci. Nawet te dziewczyny, które kiedyś uważałam za „nijakie”, od dawna są zamężne i wrzucają rodzinne zdjęcia z wakacji. A ja? Jakbym utknęła gdzieś pomiędzy „jeszcze nie za późno” a „już nikomu niepotrzebna”.

Koleżanek prawie nie zostało. Jedne pogrążyły się w świecie przedszkolnych przedstawień i zajęć dodatkowych, inne — w niekończące się rozmowy o mężach, remontach i domowych obowiązkach. W naszych światach jest coraz mniej wspólnego, i z każdym spotkaniem stajemy się sobie coraz bardziej obce. Na urodziny zapraszają mnie z grzeczności, a ja chodzę — bo nie mam gdzie indziej iść.

Próbowałam. Naprawdę próbowałam. Kupiłam karnet na siłownię — myślałam, że może tam poznam kogoś. Marzyłam, że maszyny to nie tylko zdrowie, ale i nowe znajomości. Niestety. W najlepszym przypadku — wymuszony uśmiech przy lustrze.

Potem zdecydowałam się na krok ostateczny — założyłam konto na portalu randkowym. Myślałam — ile można się bać? Może to we mnie tkwi problem? Ale i tam czekało mnie rozczarowanie. Większość to mężczyźni szukający przelotnych przygód. Albo tacy, którzy otwarcie liczyli, że zapłacę za ich kolację w restauracji. Albo… zapraszający „na kawę” do siebie już w pierwszej wiadomości. Bezpośredniość? Nie. Chamstwo i całkowity brak szacunku.

A jeśli trafił się ktoś z pozorami przyzwoitości, to na spotkaniu stawał przede mną człowiek nie mający nic wspólnego ze zdjęciem z profilu. Ani z wyglądem, ani z inteligencją, ani z wiekiem. Zaczęłam bać się tych randek. Pragnęłam mężczyzny dojrzałego, równego sobie. A nie kolejnego niedorozwiniętego chłopca, który potrzebował niańki, a nie partnerki.

Minęły trzy lata takich prób. Czasem myślałam — może lepiej byłoby nie rozwodzić się wcale. Choć wiem: wtedy też było ciężko i powodów do rozstania nie brakowało. Ale on, mój były, ułożył sobie życie. Młoda żona, niedługo urodzi im się dziecko. A ja — cisza. Pustka. Zawiść, której się wstydzę. I ból. Bo nadal nikogo nie znalazłam, a uczucie bycia niepotrzebaną stało się moim codziennym tłem.

Czuję, jak moje kompleksy zaczynają mnie dławić. Przestałam wierzyć, że jestem warta miłości. Opuszczam wzrok, gdy widzę szczęśliwe pary. Czuję, że jestem przeklęta. I nikt nie może zdjąć ze mnie tego zaklęcia samotności.

Nie wiem, co robić. Jak wyrwać się z tego błędnego koła? Jak znów uwierzyć, że nie jestem jedną z wielu, ale tą, którą można pokochać? Że jeszcze nie wszystko stracone?

Może podpowiecie… Bo ja już nie mam ani siły, ani wiary.