Wszystkie przyjaciółki znalazły miłość, a ja wciąż jestem samotna.

Wszystkie moje przyjaciółki ułożyły sobie życie – nawet były partner znalazł sobie nową miłość. A ja od lat tkwię w samotności.

Mam trzydzieści lat. I szczerze mówiąc, to nie jest najszczęśliwszy okres w moim życiu. Czas mija, a ja wciąż nie potrafię wyrwać się z tej błędnej pętli samotności. Minęło już prawie pięć lat od rozwodu. Wydawałoby się, że to wieczność, a jednak nic się nie zmieniło – wciąż jestem sama.

Czasem łapię się na tym, że najlepsze lata przeciekają mi przez palce. Nie spędzam ich w ramionach ukochanego, nie przy rodzinnym stole pełnym śmiechu dzieci, tylko w ciszy, gdzie słychać tylko tykanie moich niespokojnych myśli. Paradoks, bo na studiach byłam tą „pierwszą pięknością wydziału”, otoczoną wianuszkiem adoratorów. Wtedy wydawało się, że wybór partnera to tylko kwestia gustu. A teraz? Nawet śladu tamtych czasów nie zostało.

Moi dawni znajomi dawno się ustatkowali – niektórzy mają już po dwoje dzieci. Nawet te dziewczyny, które kiedyś wydawały mi się „nijakie”, dawno wyszły za mąż i wrzucają zdjęcia z wakacji w gronie rodzinnym. A ja? Jakbym utknęła gdzieś pomiędzy „jeszcze nie jest za późno” a „nikt już mnie nie chce”.

Przyjaciółek prawie nie mam. Jedne zanurzyły się w świat przedszkolnych przedstawień i zajęć dodatkowych, inne – w niekończące się rozmowy o mężach, remontach i codzienności. Nasze światy coraz mniej się pokrywają, z każdym spotkaniem stajemy się sobie bardziej obce. Na urodziny zapraszają mnie z grzeczności, a ja idę – bo nie mam gdzie indziej.

Próbowałam. Naprawdę. Kupiłam karnet na siłownię – myślałam, że może tam kogoś poznam. Liczyłam, że ćwiczenia to nie tylko zdrowie, ale i nowe znajomości. Niestety. W najlepszym przypadku – sztuczny uśmiech pod adresem lustra.

Później zdecydowałam się na desperacki krok – założyłam konto na portalu randkowym. Myślałam: ile można się bać? Może to we mnie jest problem? Ale i tam mnie czekało rozczarowanie. Większość mężczyzn szukała przelotnych przygód. Albo takich, którzy od razu sugerowali, żebym to ja zapłaciła za kolację. Albo… zapraszali „na kawę” już w pierwszej wiadomości. Bezpośredniość? Nie. Raczej brak taktu i szacunku.

A jeśli trafił się ktoś, kto wydawał się w miarę przyzwoity, to na spotkaniu okazywał się kimś zupełnie innym niż na zdjęciu. Albo wyglądał inaczej, albo zachowywał się jak nastolatek, albo w ogóle nie potrafił prowadzić rozmowy. Zaczęłam się bać tych spotkań. Chciałam dorosłego, dojrzałego partnera, równorzędnego, nie kolejnego niedorozwiniętego chłopca, który potrzebował niańki, a nie towarzyszki życia.

Minęły trzy lata takich prób. Czasem myślę – może lepiej byłoby nie rozwodzić się? Choć wiem: tamten związek był toksyczny, miałam ku temu powody. Ale on, mój były, odnalazł się. Młoda żona, niedługo dziecko. A ja? Cisza. Pustka. Zawiść, której się wstydzę. I ból. Bo wciąż nikogo nie znalazłam, a uczucie bycia niepotrzebną stało się moim codziennym tłem.

Czuję, jak kompleksy zaczynają mnie dławić. Przestałam wierzyć, że zasługuję na miłość. Opuszczam wzrok, kiedy widzę szczęśliwe pary. Wydaje mi się, że jestem przeklęta. I nikt nie zdejmie ze mnie tej klątwy samotności.

Nie wiem, co robić. Jak się wyrwać z tego błędnego koła? Jak znów uwierzyć, że nie jestem jedną z wielu, tylko kimś, kogo można pokochać? Że jeszcze nie wszystko stracone?

Może Wy mi podpowiecie… Bo ja już nie mam ani siły, ani wiary. Tego się nie zapomina – że czasem wystarczy człowiekowi tylko jedna taka chwila, by zrozumieć, że samotność bywa gorsza niż zły związek.