Wstydzę się mojego dziecka, bo żyje w biedzie, podczas gdy wszystkie dzieci znajomych są bogate.

Nie chcę wychodzić z domu, żeby nie spotkać znajomych, którzy będą pytać o mojego syna Szymona. Właściwie nie mam nic do powiedzenia, bo pracuje jako sprzedawca w sklepie spożywczym, a jego żona siedzi w domu z dziećmi i oszczędza dosłownie na wszystkim.

Jako dziecko Szymon był chłopakiem bardzo popularnym w szkole. Zawsze uczęszczał na różne konkursy i zawody, które często wygrywał. Jego pokój był wypełniony różnymi dyplomami i nagrodami za aktywny udział w życiu szkoły. Później poszedł na architekturę, bo już w szkole uwielbiał rysować i interesował się matematyką. Dostał na uczelnię sam, bez żadnej pomocy, już samo to o czymś świadczy. Uczył się bardzo dobrze, nie unikał uniwersyteckich wydarzeń, grał w piłkę nożną w drużynie uczelni, podczas gdy wszyscy jego koledzy z roku nie mieli nawet czasu, żeby odrobić zadanie domowe. Skończył studia, był bardzo szanowany na wydziale i przepowiadano mu błyskotliwą karierę w przyszłości.

Później Szymon poznał Olgę, a ja nie nie zdążyłam jej nawet poznać, tak szybko postanowili się pobrać. Olga urodziła dwóch synów, jest nauczycielką. Szymon od jakiegoś roku pracuje jako sprzedawca w sklepie spożywczym w pobliżu domu, w którym mieszkają.

Zarabia grosze i nie chce niczego zmieniać w swoim życiu. Wcześniej nie pracował przez prawie 9 miesięcy. Bez względu na to, ile z nim rozmawiam, nigdy się nie wstydzi, że jego dzieci chodzą w starych rzeczach, nigdy nie widziały morza, co tam morza – nawet jezioro widzą raz na trzy lata, a jego żona oszczędza na fryzjerze albo na nowej sukience. Mój syn odpowiada na to, że ​​on sam też tak żyje i to mu idealnie pasuje.

Dzieci moich znajomych należą do różnych klubów, chodzą w firmowych ubraniach, co roku jeżdżą na wakacje, zwiedziły pół świata. Same wyjeżdżają za granicę, a czasami zabierają ze sobą rodziców. A mój syn i jego dzieci jadą najdalej do naszego domku na wsi.

Nawet jego dobry przyjaciel z dzieciństwa, który uczył się na dwójkach i regularnie wagarował, kupił w tym roku mieszkanie. Widziałam go niedawno w mieście, powiedział, że przyjechał w interesach i zapytał o Szymona. Powiedział, że próbował się z nim skontaktować, ale nie odebrał telefonu. A co miał mu powiedzieć, jak chodzi w łachmanach, a ostatnim razem wyszedł z żoną do restauracji na chrzciny najmłodszego syna.

Mieszkają z dziećmi w małym mieszkaniu, które zostało Szymonowi po moim ojcu. Oczywiście, kiedy się wprowadzili, przeprowadzili drobny remont: zmienili tapety, pomalowali sufity, odnowili podłogi, ale stare rury, drewniane okna, przez które co noc sączy się zimne powietrze i żeliwne kaloryfery są tam od połowy ubiegłego wieku. Podobnie jak meble. Wstawili tylko nowe łóżka, wszystko, co należało do babci i dziadka Szymona, zostało jak wcześniej.

Oczywiście można by coś zmienić, bo dzieci porysowały tapetę, w niektórych miejscach się odrywa, lakier z podłogi już zszedł, ale kategorycznie odmawiają remontu mieszkania, które do nich nie należy.

Jestem zawiedziona, że mój syn zawsze szuka łatwych dróg i nigdy nie polega na samym sobie. Zwłaszcza, że w szkole i na studiach był bardzo aktywny i ambitny, wróżono mu wspaniałą, obiecującą przyszłość. Teraz jego życie jest zupełnie inne od tego, jakie sobie wyobrażałam, a on jest z tego całkowicie zadowolony. Setki razy powtarzałam mu, że takie oszczędzanie na wszystkim nie jest normalne. Jego dzieci i żona w przyszłości mu za to nie podziękują, ale mój syn mi nie wierzy, podoba mu się tak, jak jest.

Na moje słowa, że ​jest mi wstyd, bo wszystkie inne dzieci żyją normalnie, zwiedzają różne kraje, rozwijają się i nie oszczędzają na sobie, Szymon obraził się i teraz ze mną nie rozmawia, bo co też tu można powiedzieć?

Czy to normalne, że matka wstydzi się swojego syna, który nic nie ma i nic w życiu nie osiągnął? Czy to matka się myli, a syn ma prawo żyć tak, jak chce?