Wstyd w autobusie: Czyli jak przeżyć podróż komunikacją miejską bez zażenowania

Wstyd w busie

Halina Kowalska spieszyła się na przystanek, przyciskając do piersi małą torebkę. Deszcz właśnie przestał padać, a asfalt lśnił mokrymi plamami pod szarym październikowym niebem. W torebce miała dwieście złotych – wszystko, co udało jej się uzbierać na lekarstwa dla męża. Jan znów narzekał na ból pleców, a lekarz wypisał takie drogie tabletki, że emerytury nie starczało nawet na pół opakowania.

Bus podjechał z charakterystycznym skrzypieniem hamulców. Halina weszła po schodkach i podała kierowcy dziesięciozłotówkę.

– Dwadzieścia pięć – mruknął, nawet na nią nie patrząc.

– Jak to dwadzieścia pięć? Wczoraj jechałam za dwadzieścia – zdziwiła się kobieta.

– Dziś dwadzieścia pięć. Ceny poszły w górę – kierowca niecierpliwie zapukał palcami w kierownicę.

Halina zawahała się. Dwadzieścia pięć złotych oznaczało, że na lekarstwa zostanie jeszcze mniej. Może przejść piechotą? Ale do apteki było trzy kilometry, a w domu czekał Jan, cierpiący…

– Proszę pani, może się pani przesunie? – dobiegł głos z tyłu busa. – Ludzie czekają.

Twarz Haliny zaczerwieniła się. Siegnęła do torebki, wyjęła kolejną dziesięciozłotówkę i pięciozłotówkę.

– Dziękuję – burknął kierowca, nawet nie sprawdzając reszty.

Kobieta przeszła w głąb pojazdu, rozejrzała się. Wolnych miejsc nie było. Młody chłopak w słuchawkach wpatrywał się w telefon. Obok niego dziewczyna coś szybko pisała, też nie podnosząc głowy. Po środku kobieta z małym dzieckiem na rękach kołysała je, nucąc kołysankę. Malec popłakiwał, a matka wyglądała na wyczerpaną.

– Niech pani siada – nagle odezwała się kobieta z dzieckiem, wskazując na swoje miejsce. – I tak muszę stać, bo on nie daje mi usiedzieć.

– Ależ nie, dziękuję, postoję – zaprotestowała Halina.

– Proszę siadać – nalegała matka. – Widać, że pani zmęczona.

Halina z wdzięcznością opadła na siedzenie. Maluch spojrzał na nią dużymi, ciekawskimi oczami i nagle się uśmiechnął.

– Jaki śliczny – nie mogła się powstrzymać Halina. – Ile ma miesięcy?

– Osiem. Ząbki mu wychodzą, stąd ten marudzenie – odparła zmęczonym głosem matka. – Jedziemy do lekarza, może coś przepisze.

– A ja też do apteki, po leki dla męża. Strasznie go plecy bolą.

– Rozumiem. Moja teściowa też cierpi, ma artretyzm.

Bus zahamował na kolejnym przystanku. Wsiadła starsza pani z laską, powoli i ostrożnie wchodząc po schodkach. Kierowca niecierpliwie zerkał w lusterko.

– Proszę się pospieszyć, babciu, czas to pieniądz!

Kobieta z laską zdezorientowana rozejrzała się po pojeździe. Wszystkie miejsca były zajęte. Chłopak w słuchawkach nawet nie podniósł głowy, wciąż wgapiony w telefon.

– Młody człowiek – zwróciła się do niego Halina – może ustąpi pan miejsce?

Chłopak niechętnie wyjął jedną słuchawkę.

– Co?

– Starszej pani – powtórzyła Halina, wskazując na babcię z laską.

– A, no dobra… – mruknął, wstając, nie odrywając wzroku od ekranu.

Starsza kobieta skinęła z wdzięcznością i ostrożnie usiadła.

– Dziękuję, kochanie – powiedziała do Haliny. – Dobrzy ludzie jeszcze się znajdują.

Halina zawstydziła się tej wdzięczności. Przecież sama też nie od razu zauważyła nową pasażerkę, zagadana z młodą matką.

Bus gwałtownie zahamował na światłach. Wszyscy pasażerowie pochyli się do przodu. Dziecko rozpłakało się.

– Ostrożnie! – oburzyła się matka. – Dziecko jest w środku!

– Jakie drogi, taki komfort – odciął się kierowca. – Nie podoba się, to zamówcie taksówkę.

– Nie każdego stać na taksówki – cicho powiedziała starsza pani. – Ja muszę dojechać do przychodni, a już nie mam siły iść piechotą.

– Wszyscy teraz oszczędzamy – wtrąciła Halina. – Ceny rosną, a emerytury takie same.

– No właśnie – przytaknęła młoda matka. – Ja na macierzyńskim, mąż sam pracuje. Każdą złotówkę się liczy.

W busie zapanowała atmosfera zrozumienia. Pasażerowie wymieniali spojrzenia, cicho kiwali głowami. Każdy rozumiał, że inni też mają pod górkę, też muszą oszczędzać na każdym groszu.

– Pamiętam, jak dawniej w autobusach byli konduktorzy – westchnęła starsza pani. – Wszystko elegancko, bilet wręczą, resztę podadzą…

– To były czasy – zgodziła się Halina. – I ceny nie skakały jak teraz.

– Co tam ceny – włączyła się kobieta koło czterdziestki, siedząca przy oknie. – Ludzie byli dla siebie milsi. Więcej szacunku.

Chłopak w słuchawkach podniósł głowę, zaczął przysłuchiwać się rozmowie.

– A ja tak myślę – odezwał się niespodziewanie – że może to my staliśmy się dla siebie obojętni? Każdy w swoim telefonie żyje, nikogo nie widzi.

Halina zdziwiła się. Nie spodziewała się po nim takich słów.

– Mądrze mówisz – pochwaliła starsza pani. – Mój wnuk też taki, ciągle w komputerze. A z babcią pogadać nie ma czasu.

– Babciu, a niech pani opowie coś ciekawego – zaproponował chłopak, chowając telefon do kieszeni. – O dawnych czasach.

Starsza kobieta ożywiła się.

– Co tam opowiadać… A chociaż, chcecie posłuchać, jak pozna