Wstyd po prostu, u wszystkich już posprzątane ogródki, a u nas to aż wstyd pokazać ludziom. Sami byśmy to zrobili, ale mnie dopadł artretyzm, a mamę złapał ból krzyża

Wiesz co, aż wstyd się przyznać Wszyscy na wsi już dawno ogarnęli swoje ogródki, a u nas jak na dłoni ziemniaki wciąż nie wykopane. Sami byśmy się zabrali, ale ja z tym moim artretyzmem to chodzę jak kaleka, a matka plecy tak sobie wykręciła, że nie da rady się pochylić.

Przyszedłem dzisiaj do Michała, tak trochę niepewnie, czapkę w dłoniach miętoszę i mówię może byście z Justynką nam pomogli te kartofle z pola zebrać? Bo serio, już mi głupio. U sąsiadów wszystko zgrabione, a u nas jak makiem zasiał Sami byśmy się za to wzięli, ale takie zdrowie, jakie jest ty wiesz.

Michał, wsuwając akurat kalosze, mruknął tylko:
Tato, po co wam tyle sadzić? Przecież nie głodujemy Dzisiaj nie mogę, muszę jechać do Białegostoku.

Już ojciec chciał mu coś ostrzej powiedzieć, ale tylko machnął ręką i wyszedł na podwórko. Wziął widły, trochę kulejąc, powlókł się na pole.

A mama Honorata przepasała się ciepłą wełnianą chustą na bolące plecy i poszła za nim.
No i co, Mietku, dzieci przyjdą?

On tylko burknął:
Ta, czekaj Weź wiadro i zbieraj kartofle. Piątkę ich wychowaliśmy, a żadne nie ma czasu starym pomóc. Rusz się, stara, może chociaż kawałek zrobimy do wieczora.

W tym czasie Justyna, żona Michała, miała mu trochę do powiedzenia:
No nie mogę z tobą. Wszystko na własną rękę, wszystko załatwić samemu, a rodzicom nawet klina nie pomożesz. Wieczna żenada. Gdyby moi rodzice żyli, już bym u nich była, choćby na skrzydłach.

Michał objął ją lekko ramieniem:
Masz rację, nieładnie wyszło. Przecież mieszkamy niedaleko. Dobra, zrobię sobie wolne w pracy, a ty obdzwonisz rodzeństwo.

Justyna chwyciła za telefon i zaczęła dzwonić, zaglądając do swojego notesu:
Jak nie możecie? Praca? Każdy ją ma! Urlop bierzcie, nie wstyd wam? Starsi się nadwyrężają, a wy tylko wymówki Dzieci nie ma z kim zostawić? Przywieźcie, w polu lepiej niż na kanapie z tabletem. Czekamy na was!

No i w końcu, trochę prosząc, trochę postraszyła i wszystkich przekonała.

W tym czasie dziadek Mietek przysiadł na skrzynce przy miedzy.
Cholera, Honorato, tak to do pierwszego śniegu będziemy wykopywać. Po co tyle posadziłaś? A ty ciągle swoje: A co, jak dzieciom zabraknie. Gdzie te twoje dzieci?! Palcem nie kiwną. A kiedyś pamiętasz? Wszyscy razem, żeśmy wygonili, do południa było zrobione. To były czasy

Babcia Honorata przysłuchuje się i nagle mówi:
Cicho, słyszysz? Jakby ktoś autem podjechał. Idź zobacz.

No i Mietek się powlókł do bramy. A tam, śmiech, wołania, dzieciaki i wnuki cała ferajna!
Honorata aż ręce do serca przyłożyła:
Panie Boże, ile was tu! Dzieci przyjechały i wnuki nawet. Ale radość!

Tato, gdzie te twoje łopaty, widły i wiadra? dyryguje Michał ochoczo.

Ojciec, aż mu łzy w oczach stanęły, na sucho chrząknął:
Wszystko na miejscu, zapomniałeś już gdzie leży?

I się zaczęło. Jedni kopią, drudzy zbierają, inni już ziemniaki pod wiatę noszą. Babcię Honoratę do domu wysłali, żeby krzątała się w kuchni. No ale jakże to kobieta jak gospodyni, tu pokaże, tam doradzi, rękami macha, wskazuje. Jak to bez jej oka?

A na polu jak wesoło! Ktoś śpiewa, ktoś opowiada kawały, śmiechu pełno.

Michał, pamiętasz, jak za dzieciaka rzuciłeś mi ziemniakiem w czoło? No to masz rewanż krzyczy przez pole Sławek.

Dziadek tylko kiwa głową:
Co wy tam wywijacie, jak dzieciaki. Sami już koło czterdziestki, a to drzą się do siebie jak dawniej.

No i w końcu pole ogarnięte, łęty w stos równo ułożone, ziemniaki poukładane pod wiatą, pora zjeść coś ciepłego.

Wystawili duży stół na podwórko, usiedli razem, śmiechy, wspominają dzieciństwo, babcia co rusz ociera łzę z policzka. I dobrze, bo to są nasze dzieci, kochane. Przechodzą sąsiedzi, zaglądają, witają się uprzejmie, chwalą za porządność, niektórzy z tęsknotą wzdychają bo ich dzieci już dawno nie przyjeżdżały

Justyna tylko szepce Michałowi:
A co w pracy powiedziałeś?

A on ją przytula i mówi:
Powiedziałem, że rodzicom trzeba pomóc. Od razu mnie puścili, mówią, że pomóc rodzicom to święta sprawa.

I wiesz co? W codziennym biegu nie zapominaj o rodzicach. Bo to czasem trochę im głupio prosić i naciskać, ale najbardziej na świecie cieszą się, gdy mogą spędzić czas z dziećmi. Widzisz, ile radości?