Wstępne Spotkanie

Próbne spotkanie

„Czego to w życiu nie ma” — myślała sobie w duchu Kinga. — „Ludzie żyją razem latami, a potem nagle się rozchodzą. Dziwne to. Znam takich wiele, sama też taka jestem. Choć z moim tyranem nie wytrzymałam długo, ale to już przeszłość”.

Kinga niedawno przeszła na emeryturę, żyła samotnie. Córka wyszła za mąż i mieszkała z rodziną w mieście. Wyjechała z rodzinnej wsi po szkole, skończyła technikum i tam poznała męża. Teraz odwiedzała matkę tylko przy okazji, oboje z zięciem pracowali, a wnuczka chodziła do szkoły.

Kiedy jeszcze pracowała, koleżanki namawiały ją:

„Kinga, no jak tak można żyć wciąż samej! Przecież tylu mężczyzn jest wolnych. Są wdowcy i rozwodnicy, którym małżeństwo się nie udało. Poznaj kogoś, ogłoszeń pełno w gazetach, czasopismach, w Internecie.”

„Strasznie się boję pierwszego kontaktu. Jak to tak, ja mam dzwonić do faceta?” — wymigiwała się. — „A poza tym, jeśli mężczyzna jest po rozwodzie, to coś z nim nie tak. Pewna jestem, że od dobrych mężów żony nie odchodzą, a ci naprawdę wartościowi są już zajęci. Nie ufam tym spod ciemnej gwiazdy.”

„Kinga, nikt cię przecież nie zmusza od razu do zamążpójścia. Pogadacie, a jeśli nie przypadnie ci do gustu — po prostu nie oddzwonisz. Co w tym złego?” — najbardziej nalegała Halina, która sama poznała męża przez ogłoszenie i teraz żyła szczęśliwie, rozdając rady innym.

**Poznanie przez ogłoszenie**

W końcu Kinga zdecydowała się na pierwszy kontakt. Pierwszy raz było jej głupio i nieswojo wybrać numer podany w gazecie, ale z czasem zrozumiała:

„No tak, przecież to tylko rozmowa przez telefon. Nawet się nie widzimy, a jeśli nie przypadnie ci do gustu — po prostu się rozłączysz.”

Kilka razy dzwoniła, trafiała na różnych mężczyzn, ale już po pierwszej rozmowie wiedziała, że dalszy kontakt nie ma sensu. Zaczęła inaczej patrzeć na rozwodników.

„W końcu w rodzinie nie zawsze wina leży po stronie mężczyzny. Kobiety też bywają różne, niektóre same przyczyniają się do rozpadu związku. W cudzym domu ciemno.”

Od czasu do czasu Kinga kontaktowała się z mężczyznami przez ogłoszenia, ale nikt jeszcze nie wzbudził w niej większego zainteresowania. Starała się unikać rozwodników, lecz los zetknął ją właśnie z jednym z nich. Już podczas pierwszej rozmowy spodobał się jej Wojciech. Rozmawiali długo, a on mieszkał w pobliskiej wsi, miał własny dom i gospodarstwo. W końcu zaprosił ją do siebie.

„Przyjedź do mnie, Kinga. Rozmawiamy już tyle czasu, zdążyliśmy się poznać. Gdybym ci się nie podobał, dawno byś odpuściła. Spotkam cię na przystanku, zgoda?”

„Dobrze, umówione” — obiecała.

Wojciech podobał się jej sposobem bycia i szacunkiem, jakim darzył kobiety. Nie wygadywał źle o byłej żonie. Jak mówił, rozwiedli się po latach małżeństwa, gdy dzieci były już dorosłe i usamodzielnione.

„Widocznie mieli swoje powody” — pomyślała.

Nie wypytywała o szczegóły, bo sama nie lubiła wracać do przeszłości. Po co rozdrapywać rany?

Zaniepokoiła ją jednak jego odpowiedź, gdy spytała:

„Wojciech, a widujesz się z dziećmi? Odwiedzają cię?”

„Nie, nie utrzymujemy kontaktu. Stoją po stronie matki, nawet nie dzwonią, co dopiero przyjeżdżać” — odparł, a te słowa zastanowiły Kingę.

„Choćby doszło do najgorszego między rodzicami, dzieci powinny mieć relację z ojcem” — myślała. — „Jeśli tego kontaktu nie ma, to coś tu jest nie tak.”

Nie podzieliła się jednak tymi myślami z Wojciechem.

W końcu zebrała się i pojechała. Wyjaśnił dokładnie, gdzie ma wysiąść:

„Na skrzyżowaniu jest duży transformator, tam cię odbiorę. Rozumiesz?”

„Tak, chyba się nie zgubię” — odpowiedziała.

**Spotkanie i gościna**

Jechała autobusem z drżącym sercem, ale stopniowo się uspokoiła. Gdy zobaczyła skrzyżowanie, wysiadła spokojnie. W pobliżu stał wysoki, przystojny mężczyzna, który uśmiechał się do niej życzliwie.

„Kinga?”

„Tak, to ja” — odpowiedziała, a jej uśmiech spodobał się Wojciechowi.

„A więc to ty, a ja jestem Wojciech. Chodź, tam stoi mój koń” — wskazał na czarny, nowoczesny samochód. — „Pojedziemy, pokażę ci, jak żyję.”

Spodobało jej się, że przywitał ją kwiatami i że nie kazał jej czekać — sam przyjechał wcześniej.

Dom był duży, zadbany, a w środku panował porządek.

„Widocznie sam dba o czystość” — pomyślała. — „Rozwiódł się dawno, a tu wciąż schludnie.”

Chodziła po domu, słuchając jego opowieści, ale powoli ogarniały ją wątpliwości.

„Żona odeszła, zostawiając mu wszystko. Co ją do tego zmusiło? Dom, w który włożyła tyle pracy i lat życia, został jemu. Ciekawe, co odpowie na moje pytanie.”

Wiedziała, że w swoim otoczeniu zna kobiety, które znoszą pijaków i tyranów, bo nie mają dokąd uciec. A tu? Dom był piękny, wygodny. Dlaczego więc jego żona odeszła?

„Siadaj, poczęstuję cię herbatą” — zaproponował.

„Pomóc ci?” — spytała z grzeczności.

„Nie, daj spokój, ja sam” — odpowiedział stanowczo.

Wyjął z szafki filiżanki, nalał herbaty, pokroił tort i podał z elegancją.

„Może wina?” — zapytał.

„Nie, dziękuję, nie piję.”

„Słusznie, ja też rzadko, tylko od święta.”

Rozmawiali o różnych sprawach, a Kinga chwaliła jego dom.

„Piekny masz dom, Wojciech. Widać, że dbasz o niego jak prawdziwy gospodarz.”

**Próba gospodarności**

„No tak, dom wymaga ciągłej troski, inaczej się rozpadnie. Trzeba naprawiać, malować, pilnować” — mówił z dumą, rozglądając się po kuchni.

Po herbacie Wojciech nagle oświadczył:

„A teraz, Kingo, sprawdzę, co potrafisz.”

„Jak to?” — zdziwiła się.

„Zbierz ze stołu, umyj naczynia, potem podłogę. Później pójdziemy do obory — zobaczymy, czy umiesz doić krowę.”

Kinga patrzyła na niego oszołomiona. Nawet gdyby poprosił grzeczniej,Ona odwróciła się i wyszła bez słowa, a wiatr niósł za nią tylko echo stukotu jej butów po wiejskiej drodze.