Współpodróżniczka

Już ogłoszono odjazd, więc Wiktor wyszedł na peron. Wracał do domu po tygodniowej delegacji. Wszedł do przedziału sypialnego i odnalazł swoje dolne miejsce. Gdy się rozpakowywał, usłyszał czyjś ciężki oddech. Obejrzał się – starsza kobieta z walizką na kółkach, w jesiennym płaszczu i kolorowej chustce, stała przed nim, łapiąc powietrze.

„No tak – pomyślał – babcia pewnie będzie się dobijać o dolne miejsce”.

— Spójrz, synku, chyba mam dolne – powiedziała, gdy złapała oddech.

Rzeczywiście, miała dolne miejsce. Zaczęła się krzątać, rozpakowując swoje rzeczy. Wiktor zauważył, że sąsiadka ma pewnie ze siedemdziesiąt lat. „No proszę – pomyślał – w takim wieku jeździ, zamiast siedzieć w domu”.

Kobieta w końcu usiadła, składając pomarszczone dłonie na kolanach. Do przedziału wchodzili inni pasażerowie, ale górne miejsca zostały puste. Wiktor pogodził się już z myślą, że będzie musiał spędzić podróż z starszą kobietą, z którą nawet nie ma o czym rozmawiać.

Pociąg ruszył. Wkrótce pojawiła się konduktorka z pościelą. Kobieta natychmiast zabrała się za ścielenie łóżka, układając wszystko starannie. Potem znowu usiadła i pierwsza zaczęła rozmowę:

— Nie przywykłam do takiego posłania, w domu mam miękkie łóżko, a tu boki sobie poobijam. Od młodości nie jeździłam, już myślałam, że nigdy nie wsiądę do pociągu.

Wiktor tylko kiwnął głową i milczał.

— Nazywam się Wanda Stanisławówna. A ty jak?

— Wiktor.

— A po ojcu?

— Mateuszowicz. Możesz mówić po prostu Wiktor.

— No tak, młody jeszcze jesteś, można po imieniu. Do rodziny jedziesz?

— Dlaczego do rodziny? – zdziwił się Wiktor. – Wracam z delegacji, do domu.

— A, do domu – to dobrze. A ja właśnie z domu, na stare lata. – Kobieta nagle zamilkła i spojrzała przez okno. Wiktorowi wydawało się, że ma łzy w oczach, choć nie płakała. Zrobiło mu się głupio, że tak nieprzyjaźnie ją potraktował.

— A pani też do domu, czy z domu? – zapytał, próbując naprawić swój chłód.

— Z domu, synku, z domu – dlatego tak mi dziwnie. Tylko dobę w drodze, a i tak niespokojnie.

— Do kogo jedziesz?

— Do córki – Wanda Stanisławówna wyciągnęła chusteczkę i otarła łzę.

— Powinnaś się cieszyć, a ty płaczesz.

— A ja się cieszę! Pięć lat nie widziałam córki, już myślałam, że nigdy więcej nie zobaczę.

— Pogubiłyście się?

— Pogubiłyśmy, synku, z własnej woli. Charaktery nam nie dawały spokoju, dumy za dużo, więc tyle lat żyłyśmy osobno. Jak tylko dorosła, przestałyśmy się dogadywać. Wychowałam ją bez ojca, różnie bywało – często się kłóciłyśmy. Wyszła za mąż pierwszy raz na złość mnie, ale nie wyszło jej to. A ja zamiast ją wesprzeć, tylko ją krytykowałam – więc całe życie w sporze. Wnuczkę przeciwko mnie nastawiła, wszystko robiła mi na przekór. A pięć lat temu sprzedała mieszkanie, wyjechała i nie powiedziała dokąd. Chodziłam nawet na policję, żeby się dowiedzieć – martwiłam się, bo wyjechała z wnuczką.

Potem się odezwała, napisała, że u niej wszystko dobrze, że wyszła za mąż, ale żebym nie szukała i nigdy nie przyjeżdżała. I tak żyłam z tym ciężarem na sercu. Z czasem zrozumiałam, że też byłam winna. Może mnie nie słuchała, ale to przecież moja córka.

A rok temu dostałam od niej list. Napisała, gdzie mieszka, że dawno się rozwiódka, że już jest babcią i pytała o moje zdrowie. P