Wspólna kuchnia i leniwa synowa

Wspólna kuchnia i leniwa bratowa

Mieszkam z Antonim w jego domu – no, nie do końca jego. Oprócz nas żyją tu jeszcze jego młodszy brat Paweł i jego żona Kinga. Mamy jedną wspólną kuchnię, zakupy robimy razem, gotujemy na zmianę, a rachunki dzielimy po połowie. Brzmi jak idealna komuna, co? Tylko że Kinga, nasza droga bratowa, najwyraźniej uznała, że gospodarstwo domowe to nie jej sprawa. Ani łyżki nie umyje, ani ziemniaków nie obierze, a ja jestem już o krok od wręczenia jej miotły i powiedzenia: „Witaj w rzeczywistości!”. Na razie jednak się powstrzymuję, choć moja cierpliwość topnieje szybciej niż masło na patelni.

Dom odziedziczyli Antoni i Paweł po rodzicach i gdy się pobraliśmy, postanowiliśmy żyć razem – taniej, a i dom jest duży, miejsca nie brakuje. Nie miałam nic przeciwko: Paweł to spokojny chłopak, pracuje w warsztacie samochodowym, w domu prawie go nie widać. Ale Kinga… Och, z nią jest trudniej. Kiedy tylko pobrali się z Pawłem, myślałam, że po prostu się wstydzi, nie chce się mieszać w nasze sprawy. Minęło pół roku i zrozumiałam: tu nie chodzi o wstyd. Kinga to mistrzyni w unikaniu jakiejkolwiek pracy. Potrafi godzinami siedzieć w swoim pokoju, przeglądać telefon albo malować paznokcie, gdy ja w kuchni przygotowuję obiad dla czterech osób.

Nasz system jest prosty: zakupy robimy wspólnie, gotujemy na zmianę. Ja z Antonim zajmujemy się połową tygodnia, Paweł czasem usmaży mięso albo zrobi swoje słynne kanapki, a Kinga… No cóż, jej kolej to albo zamówienie pizzy, albo postawienie na stole jogurtu z napisem „obiad gotowy”. I dobrze, gdyby tylko nie lubiła gotować, ale ona nawet po sobie nie zmywa! Raz policzyłam: w ciągu tygodnia zmywam górę naczyń, z których połowa to jej kubki po niedopitej kawie. A kiedy proszę, żeby posprzątała, patrzy na mnie jak na kosmitkę i mówi: „Oj, Wiola, zapomniałam, zrobię jutro”. Jutro? To jutro nigdy nie nadchodzi!

Próbowałam rozmawiać z Antonim. „Antek – mówię – twoja bratowa traktuje nas jak służbę. Może Paweł z nią pogada?”. Antoni tylko się śmieje: „Wiola, nie dramatyzuj, Kinga po prostu nie przywykła do domowych obowiązków. Jest z miasta, mama za nią wszystko robiła”. Z miasta? A ja niby ze wsi uciekłam? Też wychowałam się w mieście, ale to nie przeszkadza mi obierać ziemniaków czy myć podłogę. Paweł, gdy delikatnie mu zasugerowałam, tylko wzruszył ramionami: „Kinga jest jaka jest. Nie chce gotować – nie zmuszaj”. Nie zmuszaj? A kto w takim razie nakarmi tę gromadę, jeśli ja też zacznę „nie chcieć”?

Kilka dni temu zdarzyło się coś, co mnie dobiło. Przygotowałam bigos – prawdziwy, z kiełbasą, jak Antoni lubi. Spędziłam dwie godziny przy garach, nakryłam do stołu, wołam wszystkich. Kinga schodzi, bierze talerz, nakłada sobie pełno i mówi: „Wiola, a dlaczego kapusta sucha? Trzeba było więcej tłuszczu dodać”. Mało nie upuściłam widelca. Sucha? To ja dwie godziny stałam przy kuchni, żeby usłyszeć, że mój bigos jest „nie taki”? A ona nawet dziękuję nie powiedziała, zjadła i wyszła, zostawiając talerz na stole. Wtedy straciłam cierpliwość i powiedziałam: „Kinga, jeśli nie smakuje, gotuj sama”. A ona tylko prychnęła: „No przecież ja nie umiem, Wiola, ty to robisz lepiej”. Lepiej? Czyli teraz oficjalnie jestem szefem kuchni w tym domu?

Zaczęłam myśleć, co zrobić. Pierwsza opcja – strajk. Przestać gotować, sprzątać, robić zakupy. Zobaczymy, jak Kinga się przełamie, gdy w lodówce zostanie tylko jej jogurt. Ale wiem, że Antoni i Paweł zaczną marudzić, a nie chcę kłócić się z mężem przez nią. Druga opcja – rozmowa na ostro. Powiedzieć: „Kinga, to nie hotel, albo pomagasz, albo jesz w barze”. Ale boję się, że znów udawać, że nie rozumie, albo zacznie płakać Pawłowi, a on będzie mnie winił. Trzecia opcja – po prostu się pogodzić. Ale to nie w moim stylu. Nie zamierzam być służącą we własnym domu.

Czasem marzę, żebyśmy z Antonim wynajęli mieszkanie i się wyprowadzili. Ale dom to rodzinna spadkobiercza Antoniego, kocha to miejsce, no i ja się do niego przyzwyczaiłam: jest tu ogród, weranda, przytulnie. Nie chcę rezygnować z tego, co dla nas ważne, tylko przez Kingę. Próbowałam nawet podstępu: zaproponowałam podział kuchni na „strefy odpowiedzialności”. Żeby każdy dbał o swoje produkty i naczynia. Kinga tylko kiwnęła głową i dalej piła kawę z mojego kubka. Chyba jest po prostu nieprzenikniona.

Moja przyjaciółka, gdy jej poskarżyłam się, poradziła: „Wiola, daj jej konkretne zadanie. Powiedz, że w środę ona gotuje i koniec”. Spróbowałam. Wyznaczyłam Kingi dzień, a ona na to: „Oj, Wiola, w środę jestem zajęta, może ty?”. Zajęta? Przeglądaniem portali społecznościowych? Już jestem o krok od powieszenia w kuchni grafiku z dopiskiem: „Kinga – twój dzień, albo pizza, albo głód”. Może to ją w końcu ruszy.

Na razie staram się nie wybuchać. Gotuję, sprzątam, ale za każdym razem, gdy widzę jej brudny kubek, wyobrażam sobie, jak wręczam jej medal za „mistrzostwo w lenistwie”. Antoni obiecał porozmawiać z Pawłem, ale nie wierzę, że to coś da. Kinga jest jak kot, który chodzi własnymi ścieżkami, tylko że je z mojej miski. Ale znajdę sposób, żeby postawić ją do pionu. Ten dom jest nasz i nie pozwolę, by jedna leniwa bratowa zamieniła go w swoją strefę komfortu. A tymczasem marzę o dniu, gdy chociaż raz umyje po sobie talerz. Marzenia się spełniają, prawda?