Wózek dziecięcy pod oknem.

Ta noc była nieprzespana dla mnie i mojego męża.

W nocy poszłam do kuchni po wodę, wyjrzałam przez okno i zobaczyłam, że pod oknem stoi wózek dziecięcy, a w środku leży małe dziecko. Obudziłam męża, wiedząc, że coś musimy z tym zrobić. Początkowo zaspany mąż miał do mnie pretensje, że go budzę o trzeciej w nocy, ale obudził się zupełnie, gdy zobaczył, że dziecko jest samo.

Pospiesznie ubraliśmy się, wyszliśmy na zewnątrz i rzeczywiście pod oknem naszego domu stał wózek, w którym leżało dziecko. Zauważyliśmy wypis ze szpitala położniczego, gdzie były dane dziecka, ale nazwisko zostało zamalowane markerem.

Mąż natychmiast zadzwonił na policję. O tej godzinie niechętnie z nami rozmawiano, ale obiecali wysłać patrol.

Zapytaliśmy, czy możemy zabrać dziecko do mieszkania i policjant nam pozwolił. Szybko przewinęłam niemowlę i nakarmiłam je. Gdy przeczytałam dokładnie wypis ze szpitala, dowiedziałam się, że chłopczyk miał trzy tygodnie. Był blondynkiem o niebieskich oczkach.

Pół godziny później zapukała do nas policja. Przesłuchiwali nas przez długi czas, sprawdzali miejsce, w którym znaleźliśmy niemowlę, robili zdjęcia wszystkich rzeczy chłopca, dali nam dokumenty do podpisania i zabrali dziecko na posterunek.

Minęły trzy dni, podczas których wraz z mężem wciąż myśleliśmy o porzuconym dziecku. Postanowiliśmy skontaktować się z policją, ale ta skierowała nas do opieki społecznej, pod której opieką znajdowało się maleństwo. Nie chcieli podać nam wszystkich informacji o chłopcu, jednak nalegaliśmy, argumentując, że to my znaleźliśmy dziecko w środku nocy. W końcu uzyskaliśmy kilka przydatnych informacji:

– Po badaniu ustalono, że chłopiec jest całkowicie zdrowy, nie ma wad ani problemów zdrowotnych. – Natychmiast trafił do rodziny, która była w kolejce do adopcji.

– A matka została znaleziona? Kim ona jest? – zapytałam.

– Oczywiście, jednak jej danych nie wolno rozpowszechniać. Jest bardzo młodą dziewczyną, która przyjechała z daleka, nie powiedziała rodzicom o dziecku, ponieważ bała się, że zostanie wyrzucona z domu. Podpisała dokumenty o zrzeczeniu się praw do dziecka.

Mój mąż i ja ucieszyliśmy się, że maleństwo jest w dobrych rękach, a także faktem, że to my go znaleźliśmy, ponieważ jest wystarczająco dużo złych ludzi. Teraz ten niebieskooki chłopiec będzie dorastał w kochającej rodzinie, w której na niego czekali ludzie, którzy nie mogli mieć własnych dzieci.