Wolne szczęście

Wolność szczęścia

Damian, zaczekaj! No, zatrzymaj się

Damian zwolnił kroku i obejrzał się przez ramię.

Za nim szła szybko Ania szesnastoletnia, zadziorna dziewczyna w wysokich kozakach, spódniczce, białym krótkim futerku i z chustką owiniętą na głowie. Spod tej wełnianej chustki wychylały się ciemne, kręcone loki, które podkreślały jej zielono-piwne oczy. Patrząc na nie, można było pomyśleć, że zaraz się rozpłacze. Taka była Ania delikatna i czuła, budziła we mnie chęć obrony, opieki.

Trochę się poślizgiwała na ubitym śniegu, potykała, lecz nie przestawała iść.

Anka, nie biegnij! Ślisko jest! zawołałem surowo i zaraz ściszyłem głos. Zresztą, dobrze ci w tym bieganiu. Rumiane masz policzki, ślicznie wyglądasz. Dawno taka nie byłaś. Zdrowiejesz!

Uśmiechnęła się radośnie i podeszła tak blisko, że podałem jej rękę, którą natychmiast chwyciła, mrugając do mnie porozumiewawczo.

A czego właściwie chciałaś? rozejrzałem się i nachyliłem, cmokając ją szybko w policzek. Mama zabroniła nam się spotykać. Powiedziała, że mi skórę przetrze, gdy się dowie

Ania spoważniała, spuściła wzrok, zaczęła miętosić rączkę od tornistra, ale po chwili znowu rozjaśniła jej się buzia.

Damian, tata i mama tylko straszą! Nie zrobią ci nic. Chodź ze mną dziś do kina, co? Bilety już mam! Popatrz!

Zdjęła rękawiczkę i pokazała zaciśnięte w dłoni dwa bilety kinowe.

Chwyciłem jej dłoń była gorąca i drobna, jak u pianistki.

Do kina? Hm w sumie mam dużo spraw, udawałem poważnego. Wyjąła rękę, wsunęła z powrotem w rękawiczkę. No, ale jak zapraszasz, to trudno, przyjdę skinąłem głową i dodałem markotnie:

A co za film? Znów romansidło?

Nie, wojenny. Kuba był, mówił, że świetny! Ania stanowczo pokręciła głową. Ale boję się sama i dziewczyny ze mną nie chcą.

Kuba? To z nim idź, skoro tak poleca. zadrwiłem, unosząc podbródek. On zawsze ci dogodzi.

Kuba Floriański, kolega z klasy Ani, był pilnym uczniem, raczej cichy i spokojny, ale Ani zawsze podobał się ktoś taki jak ja: trochę rozrabiaka, trochę opiekuńczy.

Ale od niedawna do Ani nie miałem drogi Za to Kuba u matki Ani, pani Heleny, był mile widziany.

Nikogo nie słucham! fuknęła Ania. Zapraszam ciebie innych nie chcę. Idziesz?

Zarumieniła się i zmrużyła oczy.

Zrobiło mi się cieplej na sercu i zgodziłem się.

Dobra, pójdziemy razem. Bo się boisz Tak mnie tylko doprowadźcie do drgawek, a babcia Basia się przestraszy!

Mrugnąłem do Ani, a ona roześmiała się i machnęła ręką:

Ty się niczego nie boisz! To co, o 18:50 pod kinem? Lecę do domu mama znowu szatkuje kapustę, całą kuchnię zajęła. Pa!

Ania odwróciła się ostrożnie i pobiegła do domu.

Mieszkała z rodzicami dwie posesje dalej. Od dzieciństwa razem ganialiśmy po podwórku, wdrapywaliśmy się na dzikiego bzu, zrywając zabronione owoce, które barwiły usta na niebiesko, ścigaliśmy się, kto dalej wypluje pestkę. Razem chodziliśmy też do szkoły ja tylko dwa lata starszy. Dziewczyny jej zazdrościły, bo byłem najprzystojniejszy z chłopaków, ale ona nie rozumiała, czemu to takie ważne przecież zawsze byłem przy niej.

Dwa lata temu, zimą, na nartach Ania nagle źle się poczuła: zakręciło jej się w głowie, straciła równowagę i upadła, łamiąc nogę. Leżała w zaspie, udręczona bólem, a ja natychmiast ją podniosłem i zaniosłem do domu. Kostka spuchła tak, że trzeba było rozciąć but, Ania kurczowo ściskała mi ramiona aż do śladów paznokci. Ale wytrzymałem dla niej wszystko.

W szpitalu okazało się, że złamana noga to nic, za to serce ma słabe, a kartę jej zapełniły łacińskie diagnozy. Leżała potem tygodniami w łóżku.

Wiosną, gdy śnieg już prawie stopniał, Ania powoli wracała do życia. Noga zrastała się ospale, swędziała pod gipsem. Ania kłóciła się z mamą, płakała, ale zawsze zmieniał się jej humor, gdy przychodziłem w odwiedziny. Siedziałem przy niej i rozkładałem wielką mapę świata, którą wyniosłem z biblioteki, wyruszaliśmy palcem po ciepłych krajach i północnych rubieżach, potem zbierałem klocki razem budowaliśmy wieże. Innym razem robiliśmy gazetki ścienne.

Jak ci zdejmą ten gips zagadywałem pojedziemy gdzieś razem. Gdzie byś chciała?

Ania zwykle wzruszała ramionami.

Ja to bym wyszła chociaż na podwórko, ale mama mówi, że muszę leżeć, bo to dla serca lepiej

Daj spokój! uśmiechałem się. Trzeba tylko mięśnie rozruszać. Dziadek mój z Fedorówki wrócił z wojny ledwo żywy, a potem trafił na świetnego lekarza i wyzdrowiał. Nauka idzie naprzód! I dla ciebie znajdą lekarstwo, zobaczysz! Ale ruszaj się, Anka, ruszaj!

Podpuszczałem ją, zabierając lalkę, wtedy Ania dreptała za mną o kulach i strofowała mnie jak babcia Nina ze spożywczaka. Ale wiedziałem, że to u niej oznaka poprawy nastroju jak zaczynała żartować, było dobrze.

Mama Ani, pani Helena, przychodziła wtedy do pokoju i krzyczała na mnie, że nie wolno jej denerwować. A ja przekonywałem, że przy łóżku robi się z niej suszona ryba! Przecież nie można zamknąć człowieka tylko dlatego, że jest chory! Trzeba jej pozwolić żyć, tak normalnie, po młodzieńczemu.

I za każdym razem, gdy nie miałem już pomysłu, jak pomóc, wyganiali mnie z domu. Bo Kuba miał przyjść, by odrobić z Anią lekcje.

Pani Helena, odprowadzając mnie do wyjścia, złapała za kołnierz i szorstko przycisnęła do ściany.

Lepiej się już nie wtrącaj, doktorku z podwórka! Ania ma poważne schorzenie. Nawet mieć dzieci nie powinna. Tak mówią lekarze. A ja chcę widzieć moją córkę żywą, rozumiesz?! Nie waż się niczego jej mówić, ona o rodzinie marzy!

Zrozumiałem wtedy, o czym mówi sąsiadka Ania była już jakby inna. Serce miała naprawdę słabe. Myśl obiła mi się przez głowę: Przecież ona może umrzeć nawet dzisiaj!.

Z wściekłości, gdy wróciłem, zrzuciłem kurtkę i oblałem się zimną wodą z beczki. Babcia Basia zdziwiła się, widząc to.

Damian! Co robisz?! Przeziębisz się! zawołała, podając mi ręcznik.

Odetchnąłem głęboko i myśli nieco ostygły.

Nie wierzę. Jeszcze będzie żyć! I żyć szczęśliwie! Obiecuję!

Babcia nic nie zrozumiała, patrząc jak mamroczę pod nosem

Damian, już czas do spania. Idź do siebie, wnuczku, pewnie się wymęczyłeś! powiedziała, ziewając.

Idę już. Przepraszam, jeśli przeszkadzałem. Zaraz pójdę spać, babciu.

Mieszkaliśmy razem. Rodziców pamiętałem jak przez mgłę podobno gdzieś wyjechali albo nie żyli. Babcia niechętnie mówiła, skąd jestem.

…

Ania regularnie jeździła na kontrole. Pani Helena przynosiła lekarzom prezenty, swoje, z działki, licząc, że córkę da się wyleczyć. Ale żadnej poprawy nie było.

Na razie nie potrafimy tego leczyć rozkładał ręce doktor. Może nauka znajdzie rozwiązanie, ale na razie tylko spokój, żadnych emocji

Pani Helena tylko przytakiwała, powtarzając za Kubą, że trzeba dbać o siebie, dużo czytać.

Ania czuła wtedy wstyd za mamę, gdy ta z dumą opowiadała o Kubie lekarzom.

W kinie było duszno i pachniało dymem, Ania wczepiła się w moją rękę i płakała cicho na ramieniu, a ja ją głaskałem po głowie.

Nie płacz, Aniu, wszystko dobrze będzie szeptałem.

Ale ludzie szeptali, byśmy byli cicho.

Damian, źle się czuję. Wyjdźmy poprosiła.

Jasne!

Wyprowadziliśmy się do światła na korytarzu.

Usiądź, przyniosę ci wodę! rozkazałem.

Starsza bileterka spoglądała na nas podejrzliwie.

Taka młoda Jesteście małżeństwem? Dokąd ten świat zmierza? mruczała.

Jeszcze nie, ale będzie! odpowiedziałem.

Co? jęknęła Ania. Roztrzęsiona chwyciła mnie za rękę.

Ja nie żartuję takimi rzeczami. Anka, idę do wojska. Jak wrócę, ożenię się z tobą. Obiecałem ci pokazać świat? No może nie od razu cały, ale pingwiny na pewno. Pamiętasz?

Kiwnęła głową.

Spełnię tę obietnicę! Znajdziemy lekarzy, dobrych i mądrych, wyleczą cię! Urodzisz nam dziecko!

Tak bardzo miałem ochotę ją pocałować, ale pod nieustannym spojrzeniem bileterki, usta zamieniłyby się w coś niezgrabnego. Wyszedłem z nią na zewnątrz, szukając powietrza.

Nie mogę mieć dzieci? zapytała cicho, patrząc mi w oczy.

Zawahałem się. Pani Helena zakazała mi o tym wspominać

Co będziemy teraz o tym rozmawiać? Przejdźmy się.

Zamilkła i pozwoliła założyć płaszcz. Jeszcze raz odwróciła się i poczuła się niedokobietą Czy będzie mogła założyć prawdziwą rodzinę?

Zabrałem ją później do Kostka Borowskiego dał nam pojeździć na swoim motorze. Zakładali Ani kask, każąc mi jechać ostrożnie. Motor sunął spokojnie, a mi było ciepło pod sercem czułem jak Ania lekko wtula się w mój pas te chwile rozpraszały wszelkie lęki o przyszłość.

Tej nocy do Ani wezwano lekarza. Dał zastrzyk.

Jak można tak nie dbać o dziecko! narzekał w korytarzu do pani Heleny.

Ania uspokajała, że tylko film ją wzruszył, nic więcej.

Byłaś z Damianem? spytała matka.

Tak. I on zawsze mówi mi prawdę! O wszystkim! Także o tym, że nie mogę mieć dzieci

Ania zapłakała znowu.

No to mu przyłożę! warknął ojciec, pan Stanisław.

Nic mu nie rób, tato! Jest najlepszy! Lepszy niż wasz Kuba!

Do spania! huknął pan Stanisław, gasząc światło.

Pani Helena potem już Damiana nie wpuszczała.

I tak będziemy szczęśliwi! krzyczałem pod domem Ani, zanim wyjechałem do wojska.

Ostatniego dnia próbowałem się z nią pożegnać, ale pan Stanisław wyszedł na ganek z dubeltówką.

Chce mnie pan zastrzelić? To proszę. Nikomu nie jestem potrzebny oprócz babci Basi

Pan Stanisław długo patrzył, potem opuścił broń.

Jesteś głupi, Damian. Może wojsko cię zmieni. Idź już. Ania śpi.

Na szczęście Ania patrzyła przez okno i widziała jak jej pomachałem prawie niezauważalnie.

…

Wróciłem dopiero po czterech latach. Ania nie wiedziała, bo rodzice jej nie mówili, ale wysłali mnie do Afganistanu, gdzie zaginąłem. Babcia Basia umarła, zanim się pojawiłem. Ani nie pozwolono być na pogrzebie, kazano jej się uczyć. Wszystkie listy, które do mnie pisała, znikały.

Listonoszka, pani Józefa, pytała współczująco, czy jest odpowiedź.

A Kuba został jej mężem. Wyjechali razem do Krakowa, gdzie Kuba studiował. Dowiedziałem się od pani Heleny. Podobno Ania dostała się tam na studia, a dzięki Kubie lepiej sobie radziła choć widziałem w jej oczach cień dawnego blasku.

Pani Helena prosiła nie szukaj jej, pozwól jej spróbować być szczęśliwą. Kochałaś kiedyś Kubę? zapytałem. Kiedyś nie, ale bez ciebie zrozumiała, że przynajmniej czuje się z nim spokojnie.

Wyszedłem. Zamyśliłem się nad losem. Zamknąłem swój dom, odwiedziłem grób babci Basi, zostawiłem jej krzyżyk na nagrobku. Po cichu odszedłem.

…

Z czasem stałem się twardszy, zdecydowany, nie bałem się ryzyka. Szybko zacząłem rozwijać swój biznes: najpierw motoryzacja, potem antyki, sklepy spożywcze, aż w końcu trafiłem do branży medycznej. Wtedy nawiązałem kontakty z najlepszymi lekarzami w Polsce i za granicą.

Dlaczego interesujesz się głównie chorobami serca? pytał mnie profesor Romanowski z warszawskiego Instytutu Kardiologii.

Dla bliskiej osoby odpowiedziałem od dzieciństwa ma problemy z sercem. Nie wiem dokładnie jakie, ale

Przynieś dokumentacje medyczną. Ale musi być świeża. Diagnostyka się zmienia!

Obiecałem i wyszedłem. W domu czekała na mnie Iga. Mój spokój.

Gdzie idziesz o tej porze? marudziła związując pasek szlafroka.

Muszę wyjechać, sprawy nie czekają. Dwa, trzy dni.

Objęła mnie bez słowa. Wiedziała, że mnie nie kocha, ale nam było razem dobrze. Ona miała bezpieczeństwo, ja dom.

…

W restauracji spotkałem się z dyrektorem szpitala. Próbowałem wydobyć dokumentację Ani. Był przekupny, sumę dogadaliśmy bez słowa.

…

Ania szła wieczorem przez miasto myśli plątały się wokół codzienności, syna, męża, przyjazdu teściów. Zobaczyła motor, na którym dziewczyna w ramionach chłopaka śmiała się do słońca. Poczuła ukłucie wspomnienia.

Nagle zza rogu wybiegłem ja. Anka! Musimy pogadać, zaraz, bardzo ważne!

Zatrzymała się. Pogładziła po ramionach, jakby nie wierzyła, że mnie widzi.

Usiedliśmy w barze. Zacząłem:

Aniu, musisz wyjechać ze mną. Znalazłem lekarza operacja za granicą. Są szanse na normalne życie! Nie musisz się bać

Ale ja nie mogę. Tu jest moja rodzina, Kuba, syn Boję się, a jak nie wrócę po operacji? Ja boję się Ale dziękuję ci za wszystko.

Nagle pojawił się Kuba.

Aniu, chodźmy do domu, syn czeka…

W domu Kuba ostentacyjnie nakazał synowi jeść we własnym pokoju. Czułem się jak intruz.

Kuba starał się mi udowodnić, że tylko on wie, co dla Ani najlepsze. Przy całej tej rozmowie Ania milczała.

Ostatecznie odrzuciła moją propozycję. Została z nim, a ja wyszedłem bez pożegnania.

Sztywno włożyłem kurtkę i wyszedłem na ulicę, z tyłu za mną zaszumiały drzwi. Przez głowę przeszła mi myśl jak można zrezygnować z nadziei na lepsze życie? Ile starań kosztowała mnie ta szansa na próżno!

Przez cały wieczór nie mogłem się uspokoić. Gdy wróciłem do domu, Iga czekała w kuchni.

Cześć Ugotowałam zupę. Zjesz?

Objęła mnie mocno. Poczułem, że w końcu ktoś czeka na mnie bez względu na wszystko.

Bałam się, że już nie wrócisz

Nie martw się. Co ja bym bez ciebie robił? przytuliłem ją pierwszy raz pewnie. Pomyślałem: nie muszę już niczego nikomu udowadniać, nie muszę walczyć. Chcę tylko żyć, z Igą, mieć dom i rodzinę. A reszta? Każdy niech układa swoje szczęście po swojemu.

I to jest proste pozwolić sobie na bycie szczęśliwym.

Iga patrzyła, jak ze smakiem jadłem zupę. I wiedziała, że od tej chwili jesteśmy rodziną, wszyscy ja, ona i nasza przyszłość.