Witku, wybacz mi”, powiedziała, a w jej głosie było coś nowego – spokój, ale i nieznana dotąd nuta. „Nie mogłam postąpić inaczej.

– Witek, wybacz mi – powiedziała, a w jej głosie było coś nowego – spokój, ale jakiś inny. – Nie mogłam inaczej.

– To niemożliwe! Oszalałaś, Halina! – Wiktor rzucił na stół pęk kluczy, które zadźwięczały o ceramiczną cukierniczkę z ciasteczkami. – Ludmiła nigdy by tak nie postąpiła! Na pewno by zadzwoniła!

– A co ja ci mówię?! – Halina Piotrowska zerwała się z kanapy, chustka zsunęła się z jej siwych włosów. – Wczoraj wieczorem wyszła do apteki po twoje leki na ciśnienie i tyle! Jak kamień w wodę! Całą noc nie spałam, dzwoniłam po szpitalach, zgłoszenie na policję złożyłam!

Wiktor ciężko opadł w swoje ulubione fotel i przetarł twarz dłońmi. Żona siostry zawsze była nerwowa, ale teraz wyglądała naprawdę źle – oczy czerwone od nieprzespanej nocy, ręce drżały.

– Halsiu, uspokój się. Może wpadła do koleżanki? Pamiętasz, jak w zeszłym miesiącu wnuk Zinaidy Wasylówny zachorował, to Ludka całą noc u niej siedziała?

– Już wszędzie dzwoniłam! – szlochnęła Halina. – I do Ziny, i do Niny z sąsiedniej klatki, i do Larysy z pracy. Nikt jej nie widział! Wiktor, przecież ona nigdy nie znikała bez słowa!

To była prawda. Ludmiła Siergiejowa, siostra Wiktora, żyła uporządkowanym, przewidywalnym życiem. O siódmej rano – śniadanie, potem praca w przychodni dziecięcej, gdzie od dwudziestu lat była pielęgniarką. Wieczorem – zakupy, gotowanie obiadu, telewizja. W weekendy – sprzątanie, pranie, czasem wizyta u Haliny Piotrownej na herbatę i plotki o sąsiadach.

– A w aptece pytałaś? – Wiktor wstał, podszedł do okna. Na podwórku bawiły się dzieci i jakoś wydało mu się to nie na prawidłowe. Jak mogą się bawić, gdy Ludmiła zniknęła?

– Oczywiście, że pytałam! Farmaceutka Kasia mówi, że widziała ją około ósmej wieczorem. Ludka kupowała twoje leki i jeszcze coś na kaszel. A potem… – Halina bezradnie rozłożyła ręce. – Potem nikt jej już nie widział.

Wiktor milczał, próbując przypomnieć sobie wczorajszy wieczór. Jadał kolację sam, bo Ludmiła powiedziała, że skoczy do apteki. Założyła swój niebieski płaszcz, ten sam, który kupiła w zeszłym roku na wyprzedaży, wzięła torebkę i klucze.

– Zaraz wrócę, Witek – rzuciła z przedpokoju. – Pilnuj barszczu, żeby nie przypalił.

To były jej ostatnie słowa w tym mieszkaniu.

Wiktor czekał do dziewiątej, potem do dziesiątej. Barszcz sam wyłączył, zjadł zimną kolację, obejmował wiadomości. O wpół do jedenastej zaczął się naprawdę niepokoić, ale uznał, że siostra wpadła do znajomych i się zagadała. Zdarzało się to rzadko, ale jednak.

Rano obudził go telefon Haliny Piotrownej.

– Witek, Ludka u ciebie nocowała? – zapytała zdenerwowana.

– Jak to u mnie? Przecież mieszka w domu – nie zrozumiał Wiktor.

– Właśnie, że nie wróciła! Łóżko nienaruszone, torebka z dokumentami na miejscu. Myślałam, może do ciebie wpadła późno i została na noc…

Wtedy Wiktor zrozumiał, że stało się coś poważnego.

– Posłuchaj, Halsiu, a może ona… no, poznała kogoś? – niepewnie zapytał. – Ludka ma przecież tylko czterdzieści siedem lat, to jeszcze młoda kobieta.

Halina prychnęła:

– Oj, daj spokój! Twoja siostra po rozwodzie z Henrykiem mężczyzn na kilometr omija. Ile razy ją namawiałam – idź na tańce do Domu Kultury, poznaj kogoś porządnego. A ona swoje – nie mam czasu, praca, zmęczenie.

– Ale ludzie nie znikają bez powodu! – Wiktor poczuł, jak w piersi narasta niepokój. – Coś musiało się stać.

– No właśnie, że musiało! – Halina złapała go za rękaw. – A jeśli ją okradli? A jeśli napadli ją jacyś chuligani? Pamiętasz, jak w zeszłym miesiącu Małgosi z ósmego piętra torebkę wyrwali?

– Wtedy trafiłby do szpitala albo na policję. Mówiłaś, że wszędzie dzwoniłaś.

– Dzwoniłam, dzwoniłam! I wiesz, co mi powiedzieli? Że dorosły człowiek ma prawo iść, gdzie chce! Że zgłoszenie o zaginionym można złożyć dopiero po trzech dniach! Trzy dni, Witek! A jeśli…

Halina nie dokończyła, ale Wiktor zrozumiał. Oboje myśleli o najgorszym.

Zadzwonili do drzwi. Halina rzuciła się otwierać, na twarzy mignęła jej nadzieja.

– Ludka? – krzyknęła, szarpiąc zamkiem.

W drzwiach stała sąsiadka ciocia Krysia z pierwszego piętra, w ręce trzymała siatkę z zakupami.

– Halina Piotrowna, co się stało? Słyszałam was w nocy, płakaliście… I teraz głosy…

– Ludka zaginęła – krótko odpowiedziała Halina. – Wczoraj wieczorem wyszła i nie wróciła.

Ciocia Krysia westchnęła, postawiła siatkę na podłodze.

– O Jezu! A ja ją wczoraj widziałam! Około siódmej, schodziłam na dół, a ona mi na spotkanie. Przywitaliśmy się, powiedziała, że śpieszy się do apteki.

– I tyle? Nic więcej nie mówiła?

– Nie, chyba nic szczególnego. Tylko… – ciocia Krysia zmarszczyła czoło, przypominając sobie. – Tylko taka była dziwna. Nie smutna, nie wesoła, tylko jakby… jakby podjęła jakąś decyzję. Rozumiesz, jak to się zdarza, gdy człowiek coś ważnego dla siebie postanowi?

Wiktor spojrzał na Halinę. Co mogła postanowić Ludmiła? Nigdy nie była impulsywna, każdy krok przemyślała kilka razy.

– Może w pracy coś się stało? – zasugerowała ciocia Krysia. – Słyszałam, że w przychodni mają być zwolnienia.

– Nie – pokręciła głową Halina. – Ludka pracuje tam od dwudziestu lat, ją by zwolnili na samym końcu. I mówiła mi niedawno, że wzięli nową pielęgniarkę, młodziutką, i ona ją szkoli.

Wiktor przypomniał sobie, jak siostra opowiadała o swojej podopiecznej – dziewczyna o imieniu Ola, która właśnie skończyła szkołę medyczną.

– Mądra dziewczyna – mówiła Ludmiła – tylko tak bardzo się spieszy. Wszystko musi mieć od ra