Witam! Dzwonię w sprawie ogłoszenia o pokoju!

Przed drzwiami mieszkania, w którym mieszkała Joanna Iwanówna, stała prawdziwa „szara myszka”: ubrana w jakieś znoszone dżinsy, wyblakłą koszulkę, na nogach miała przetarte trampki, a w rękach trzymała niezbyt szykowną torbę. Jasne, falujące włosy były związane w prosty kucyk. Na twarzy ani grama makijażu. Jedyną rzeczą, która przyciągała w tej „bladej niemocie”, były oczy. Ogromne, niebieskie i przenikliwe…

Dokładnie przypatrując się dziewczynie, Joanna Iwanówna skinęła głową: „wejdź!”
– Słuchaj, kochana, prądu nie marnować, wody nie lać bez potrzeby, oszczędnie, rozumiesz? I żeby było czysto! Żadnych gości! Są pytania?
Dziewczyna uśmiechnęła się i kiwnęła głową: „tak, dobrze!”

– Posłuszna – pomyślała Joanna – Rzadkość w dzisiejszych czasach… Od razu widać, że ze wsi przyjechała.
Z dalszej rozmowy wynikło, że dziewczyna nazywa się Elżbieta i rzeczywiście pochodzi ze wsi, gdzie jej rodzina ma własne gospodarstwo, a ona sama przyjechała, by studiować weterynarię.
– Zrozumiałe, będziesz leczyć świnie! – podsumowała Joanna Iwanówna.
Elżbieta nie pokazała nawet cienia urazy, tylko się uśmiechnęła: „I świnie, i krowy, i konie, a także kotki i pieski – wszystkie! Zwierzęta też chorują.”
– No tak, no tak! Tu ludzi nie ma kto leczyć, ale świnie proszę bardzo! – oburzyła się kobieta.

***
Ogólnie lokatorka sprawiała na Joannie dobre wrażenie: skromna, nienachalna, cicha, posłuszna, schludna, porządek w mieszkaniu zrobi, sobie coś ugotuje i jeszcze gospodyni poczęstuje.
Szczególnie Elżbiecie udawały się naleśniki: apetyczne, cieniutkie jak papier, dziurawe i rumiane. Ręka Joanny sama sięgała po takie smakołyki! Te naleśniki były prawdziwym cudem kulinarnym: natychmiast rozpływały się w ustach.
Joanna Iwanówna i Elżbieta, można powiedzieć, prawie się zaprzyjaźniły i czasami spędzały wieczory nad filiżanką herbaty.

I wszystko pewnie dobrze by się ułożyło, a Elżbieta spokojnie skończyłaby swoje studia, wynajmując mieszkanie u Joanny Iwanównej. Ale wtedy, po pół roku pracy na północy wrócił syn kobiety – Michał. Krzepki młodzieniec, można nawet powiedzieć – przystojniak („całkiem jak ojciec” – wzdychała jego matka).
Sama Joanna Iwanówna lubiła nazywać ukochanego synka po francusku „Misiu”. Sam młody człowiek krzywił się, jak przy bólu zęba, ale znosił to: „przecież to matka”.

Trzeba powiedzieć, że wychowywała syna samotnie i, być może, z tego powodu uważała go za swoją własność.
Prawdopodobnie dlatego fakt, że jej Misiek rozmawia mile z lokatorką w kuchni, i z apetytem zajada jej naleśniki, wprowadził Joannę w stan szoku. I byłoby dobrze, gdyby to były tylko naleśniki! Ten „nicpoń” równocześnie zjadał ją wzrokiem, tę „dojarkę”. Joanna Iwanówna po tym odkryciu prawie osiwiała ze stresu.
– Mój syn całkiem nie ma gustu! – ta straszna myśl przemknęła w głowie matki.

***
Od tego momentu Joanna nienawidziła swoją lokatorkę: i podłogi teraz myła nie tak, i mówiła nie tak, a nawet naleśniki już nie wydawały się takie smaczne. A najbardziej Joannę przerażało to zakochane spojrzenie, którym jej synek, jej jedyne dziecko, patrzył na tę „bladą plugawą”, „wieśniaczkę z obory”…
– Na mnie, swoją matkę, najbliższą osobę, nigdy tak nie spojrzał! – myślała ze złością, dusząc się łzami w poduszkę nocami.
– Zmija, zmija którą ogrzałam na piersiach! – płakała do słuchawki, dzieląc się zmartwieniem ze swoją bliską przyjaciółką – samotną damą w latach, Irmą Wiktorówną.
– Myślałam, że na tę bladą plugawą Misiek nawet nie spojrzy! Dlatego ją wpuściłam do domu! A ona oczy podkreśliła, włosy rozpuściła i naleśnikami go uwodzi!
Irma wysłuchała przyjaciółki, pokiwała z troską głową i wyraziła swoją opinię:
– Ojej, Joanna, uważaj, żeby twój syn nie został zauroczony! Tymi słowami Irma dolała oliwy do ognia nienawiści, niemal doprowadzając przyjaciółkę do zawału serca.

Nie to, żeby Joanna wierzyła w takie rzeczy, jak czary i uroki… wszystko to nazywała „ciemnością i dzikością”, ale sama
myśl o tym, że jakaś obca kobieta zawładnęła uwagą jej syna, doprowadzała kobietę do szaleństwa.
Całe dni teraz łamała sobie głowę, myśląc, co zrobić i jak zniechęcić syna do tej „wieśniaczki”. Ale oczywiście, nie zamierzała pokazywać się jako zołza i wyrzucić dziewczynę za drzwi. Przynajmniej na razie. Bo wtedy upadłaby w oczach syna i jeszcze, co gorsza, ten by się wyprowadził.
– Nieee! Trzeba działać sprytniej, trzeba jakoś postawić tę dziewczynę w złym świetle, żeby syn się od niej odwrócił.

***
Joanna Iwanówna przez kilka dni z rzędu myślała, jakby zniechęcić syna do lokatorki.
Ta natomiast, chodziła, jakby nic się nie działo, piekła swoje naleśniki, gotowała barszcze i udawała, że nie zauważa przenikliwego spojrzenia Joanny. Pewnego razu nawet zapytała:
– Joanno Iwanówna, czy przypadkiem nie jest Pani chora? Jakaś Pani smutna i blada… I nic Pani nie je…
– Wszystko w porządku! – mruknęła pod nosem Joanna i zniknęła w swoim pokoju, aby przemyśleć dalszy plan unicestwienia „łachudry”. W jej głowie przewijało się wiele myśli… Była nawet myśl, żeby otruć bezczelną. Ale Joanna szybko się przeżegnała: – Wybacz, Boże! Co za grzech przyszedł mi do głowy.
Podczas gdy Joanna Iwanówna myślała, Michał pewnego dnia przyszedł do domu z pierścionkiem i kwiatami i oświadczył się Elżbiecie! Po tym Joanna Iwanówna zupełnie straciła kontrolę nad sobą, jak to się mówi „odfrunęła”.

– Nawet nie wstydził się matki, nicpoń! – znowu płakała z oburzenia całą noc w poduszkę – Nie liczy się ze mną w ogóle! Kocha tylko tę dziewczynę!
Joanna złościwie otarła łzy i podeszła do okna… odwróciła się, a nagle jej wzrok padł na stolik przy łóżku. Tam leżały jej kolczyki ze szmaragdami. Kolczyki stare, wartały fortunę. Przekazywano je z pokolenia na pokolenie, otrzymała je od matki, a ta od jej matki… Przypomniała sobie, z jakim podziwem Elżbieta zawsze patrzyła na kolczyki i zachwycała się ich pięknem.
– Ja ci pokażę! – wysyczała z złością Joanna, zdecydowanie chwytając kolczyki, zawijając je w chusteczkę i wkładając je do torebki.
Szczerze mówiąc, wtedy w ogóle nie rozumiała, co robi i jak będzie działać dalej.

***
Rano Joanna obudziła się w dobrym nastroju, dziś zamierzała wyrzucić tę wieśniaczkę z domu. Na zawsze.
Z uśmiechem wyszła na śniadanie… i smarując sobie chleb masłem, zwróciła się do syna: – Misiek, przypadkiem nie zabrałeś moich kolczyków ze szmaragdami, bo coś ich znaleźć nie mogę?
– Mamo, a po co mi one? Czy ja jakaś panna jestem? – zdziwił się Michał.
Wtedy Joanna Iwanówna z uśmiechem zwróciła się do Elżbiety: – A ty nie widziałaś moich kolczyków?
Elżbieta mocno się zaczerwieniła, sama myśl o tym, że ktoś mógłby ją oskarżyć o kradzież, sprawiała, że traciła rezon, unikała wzroku i płakała.
– Niczego nie zabrałam! – powiedziała cicho Elżbieta, dławiąc się łzami.
– No, a nie mówiłam?! To ona! Przywłaszczyła sobie moje kolczyki i wysłała je swoim biednym krewnym na wieś…

– Ale moi krewni wcale nie są biedni – zaprotestowała dziewczyna – I nigdy nie braliśmy cudzego! Dlaczego Pani tak mówi?
– To ty dlaczego tak robisz? Natychmiast oddaj mi moje kolczyki i wynoś się stąd.
– Nie mam niczego Waszego… Możecie nawet policję wezwać!
– Ale co z tego wezwania, one dawno już u twojej rodziny!
Joanna ostatecznie straciła kontrolę nad sobą i spadając, jakby w przepaść, nie była w stanie powstrzymać potoku obelżywych słów pod adresem dziewczyny.
– Mamo, co ty mówisz? Liza nie mogła tego zrobić! Pewnie sama zapomniałaś i gdzieś odłożyłaś.
Wszyscy troje dokładnie przeszukiwali mieszkanie, dopóki Michał przypadkiem nie trącił mamy torebkę i nie wypadła z niej chusteczka z kolczykami.

Mężczyzna zastygł z odkryciem w dłoniach.
– Jak mogłaś, mamo? – powiedział tylko, patrząc na matkę oczami pełnymi rozczarowania.
– To była pomyłka, synku, rozumiesz, zapomniałam! – próbowała kręcić Joanna Iwanówna.
– Mamo, ja wszystko widziałem! Byłaś okropna! Wyprowadzamy się z Lizo na swoje – oznajmił Michał.
– Poczekaj, jeszcze będziesz cierpiał z tą dziewczyną! – krzyknęła Joanna Iwanówna, łkając.
Michał bez słowa wyszedł z pokoju, chwycił Elżbietę za rękę i wyszli z domu Joanny Iwanównej. Wynajęli mieszkanie, pobrali się i byli naprawdę szczęśliwi razem. Pewnego dnia Michałowi zadzwoniła Irma Wiktorówna.

– Misiek, twoja mama w szpitalu! Miała zawał serca. Płacze, chce się z tobą zobaczyć…
Gdy Elżbieta dowiedziała się, że teściowej źle, natychmiast się przygotowała, zrobiła jej parowe klopsiki, ugotowała rosół z kurczaka z pierożkami, po drodze kupiła owoce…
Michał do matki nie poszedł, tłumacząc się pracą.
***
Kiedy Elżbieta pojawiła się na progu jej sali, Joanna Iwanówna zapłakała. Tak bardzo miała nadzieję, że przyjdzie syn, a przyszła ta znienawidzona dziewczyna, która zrujnowała jej życie, zabrała to, co najcenniejsze.
– Dlaczego się Pani rozchorowała, mamo? Oto, proszę zjeść, tu jest rosół, pierożki… – mówiła Elżbieta. – Chce Pani, nakarmię Panią łyżeczką, póki gorące.
– A Misiek dlaczego nie przyszedł? – zapytała cicho, z rozczarowaniem Joanna.
– Misiu jest bardzo zajęty w pracy…

Joanna Iwanówna zrozumiała i pokiwała głową, a potem zapłakała…
– Przepraszam cię, Lizo, tak Cię skrzywdziłam… Wróćcie do domu, jest mi bardzo źle bez was…
– Co Pani mówi, mamo, nie ma Pani o co się obwiniać, po prostu się Pani pomyliła, zapomniała i zdenerwowała! Wszystko będzie dobrze.
Kiedy Liza odeszła, sąsiadka z sali powiedziała Joannie Iwanównej: – Dobra masz córkę! Ładna, dobra, troskliwa!
Joanna uśmiechnęła się – Tak, dobra!
Gdy Joanna Iwanówna wyzdrowiała, ze szpitala zabrali ją Michał z Elżbietą. Wciąż żyli razem w mieszkaniu Joanny Iwanówny, dopóki Liza nie skończyła studiów. A potem wszyscy razem wyjechali na gospodarstwo, do rodziców Lisy. Tam dom duży, miejsca wiele… i dodatkowe ręce do pracy się przydadzą.
Joannie Iwanównie tak się spodobało na wsi, że teraz o mieście nawet nie chce słyszeć. Zwłaszcza, że młodym urodził się chłopiec, Aleksander, w którym wszyscy się zakochali. Podczas gdy rodzice Lisy zajmują się gospodarstwem, Liza leczy zwierzęta, a Michał zarządza wiejskim sklepem, Joanna Iwanówna całkowicie oddaje swoją uwagę małemu Aleksie.
Często można usłyszeć od niej:
– Taką lokatorkę to mi sam Bóg zesłał!
Tak to bywa!