Wira smażyła kotlety, gdy do kuchni wszedł mężczyzna. – Wiro, musimy porozmawiać – stanowczo oznajmił Igor. – Mów – rzuciła kobieta.

Wiera smażyła kotlety, gdy do kuchni wszedł mężczyzna. Wiero, musimy porozmawiać stanowczo oświadczył Marek. Mów rzuciła kobieta. Może usiądziesz i wysłuchasz jak należy? w głosie Marka zabrzmiała niecierpliwość. Nie mam czasu, muszę pilnować kotletów odparła żona. Co chciałeś mi powiedzieć? Ja Marek się zająknął, ledwie dobierając słowa. Poznałem inną kobietę Odchodzę od ciebie! Gratuluję. I bardzo się za ciebie cieszę! spokojnie powiedziała Wiera. Jak to gratuluję? Jak to cieszę się? mężczyzna spojrzał na żonę z niedowierzaniem. Ale Marek nawet nie przypuszczał, co w tej chwili knuła Wiera.

Szczerze mówiąc przyjaciółka na chwilę zamilkła, jakby obawiała się powiedzieć za dużo. Nadal nie rozumiem: jak mogłaś się na to zdecydować? To przekracza wszelkie granice, Wiero!

Granice czego? Dobra czy zła?

No wiesz, to zależy od punktu widzenia.

Nie ważne, jak patrzysz uśmiechnęła się Wiera. Ważny jest wynik. A mój wynik jest świetny. Dostałam to, czego chciałam!

Mimo wszystko zmartwiła się sąsiadka. Negatywne konsekwencje na pewno nadejdą

Nie zapeszaj! nie wytrzymała Wiera. Jak przyjdą, to się z nimi rozprawimy. A teraz mam czas radości i prawdziwego zwycięstwa! Więc nie psuj mi święta!

Sąsiadka obrażona wzruszyła ramionami i odwróciła się, udając, że bardzo ją zainteresował widok za oknem.

***

Wszystko zaczęło się tamtego wieczoru, gdy mąż Wierki, wracając z pracy, powiedział, starannie ukrywając zakłopotanie:

Musimy porozmawiać

Wiera wewnątrz się skurczyła. Dawno czekała, aż Marek w końcu się odważy. I oto się zaczęło.

Mów rzuciła, przewracając kotlety, które przygotowywała na kolację.

Może usiądziesz i wysłuchasz jak należy? w głosie Marka zabrzmiała niecierpliwość. Czy mam rozmawiać z twoimi plecami?

Nie ma czasu, kochanie spokojnie odparła Wiera. Zaraz Jasiek o mnie przypomni i zacznie się: mamo, to, mamo, tamto. Więc nie marnujmy czasu. Co chciałeś mi powiedzieć?

Ja Marek się zająknął, ledwie dobierając słowa. Poznałem inną kobietę

I? Wiera nawet się nie odwróciła, zajęta kotletami. Co dalej?

Wyłącz tę patelnię! krzyknął Marek, nie mogąc powstrzymać irytacji. Słyszysz, co mówię?! Kocham inną kobietę!

Słyszę Wiera w końcu odwróciła się do męża. Gratuluję.

Co?! zdumienie Marka nie miało granic. Spodziewał się wszystkiego, tylko nie tej obojętności i gratulacji.

Ciszej, proszę, przestraszysz dzieci Wiera wciąż zachowywała spokój i wydawała się zupełnie niezaskoczona.

Wiedziałaś? wykrztusił Marek.

Nie, nie wiedziałam Wiera lekko pokręciła głową. Ale domyślałam się.

Domyślałaś się?

Oczywiście. A ty byś się nie domyślił, gdybym spóźniała się z pracy o kilka godzin? Gdybym siedziała w telefonie i ciągle go chowała? Gdybym przeniosła się spać do innego pokoju, wymyślając głupi powód? I w końcu Marku, każdy czuje, czy jest kochany, czy już nie

To dlaczego milczałaś, skoro wszystko zrozumiałaś? spytał Marek, trochę się uspokajając.

No wiesz Wiera przymrużyła oczy. To ty mi się oświadczałeś, i to ty masz zniszczyć rodzinę.

Po co to robisz?

A jak? Gdybyś chciał tylko zabawy, dalej byś ukrywał swoje przygody. Skoro zacząłeś tę rozmowę, to znaczy, że podjąłeś decyzję. Więc nie martw się, mów śmiało

Marek patrzył na żonę i nie poznawał jej. Tyle opanowania, spokoju, godności. Spodziewał się zwykłych kobiecych łez.

Krótko mówiąc, mam propozycję

To ciekawe Wiera przysiadła na taborecie i uważnie spojrzała na męża.

Przeliczyłem Mamy kredyt Ty raczej nie dasz rady go spłacać, nawet z alimentami

A kwestii rozwodu już nie będziemy omawiać? w głosie Wieri zabrzmiał metal, którego Marek oczywiście nie zauważył.

Co tu omawiać? rzucił niedbale. Jasne, że mi nie wybaczysz.

No tak uśmiechnęła się Wiera. W końcu znasz mnie jak własną kieszeń

Więc tak Marek znów nie zauważył podstępu. Będzie lepiej, jeśli ty wyprowadzisz się do swojego kawalerka, a ja zostanę tutaj.

A dzieci?

Jak to dzieci? Pojadą z tobą, oczywiście odparł mąż.

Czyli ja z dwójką dzieci mam mieszkać na osiemnastu metrach, a ty ze swoją nową miłością, jak rozumiem, w naszym trzypokojowym mieszkaniu?

No tak. Przecież nie dasz rady spłacać kredytu. To oczywiste. Ja i tak sam go spłacałem pewnie wyjaśnił Marek, dziwiąc się, że Wiera tego nie rozumie.

Rozumiem Wiera wstała. Muszę pomyśleć.

Wyszła na balkon.

No dobrze, myśl rzucił za nią z przekąsem Marek, myśląc w duchu: Będzie myśleć. O, te kobiety. O czym tu myśleć?

Gdy Wiera była na balkonie, Marek nałożył sobie na talerz parę kotletów, ciepłe puree z multicookera i rzucił się na jedzenie.

Nie zdążył skończyć.

Zgadzam się oznajmiła Wiera, wchodząc do kuchni. Ale pod jednym warunkiem.

Jakim jeszcze warunkiem? pobłażliwie uśmiechnął się Marek.

Zostajesz w tym mieszkaniu ze swoją pasją i z naszym synem. A ja z córką się wyprowadzam.

Co?! twarz mężczyzny wyciągnęła się ze zdumienia, oczy wyszły na wierzch. Chcesz podzielić dzieci?!

Tak. A co w tym złego? spokojnie odparła Wiera. Dzieci są wspólne, odpowiedzialność też. Niech syn, o którym tak marzyłeś, zostanie z tobą. A córka ze mną. Moim zdaniem to sprawiedliwe.

Zwariowałaś? Jak można dzielić dzieci? To nie meble!

No