Wiesz, Aniu, żeby tak wyglądać i chodzić w złocie, codziennie wstaję o 5 rano, zdążę podać krowom mleko, nakarmić cielęta, rozdać paszę, a potem już ruszam do głównej pracy, więc nie ma się czym zazdrościć.

Wiesz, Grażyno, żeby tak się mienić w złocie i iść po wsi w takiej błyskotce, wstaję codziennie o piątej rano, doskramuję krowy, napoję cielęta, roznoszę paszę, a dopiero potem ruszam do prawdziwej roboty. Nie ma więc czego zazdrościć. Gdybyś tylko poznała, czym jest życie na wsi, nie patrzyłabyś na to tak samo.

Och, Wioleto! Co za piękność! Nie uwierzysz, że w ogóle mieszkasz na wsi. Patrz, cała w złocie! Łańcuszek, obrączka, nawet złota bransoletka Grażyna, widząc przyjaciółkę z dzieciństwa, rozgadała się bez końca. No, Grażyno, ludzie mówią, że na wsi żyje się źle, a ty popatrz na ciebie każdy mieszczanin od razu by przyjechał tutaj zamieszkać. Trzeba przecież nosić się tak wspaniale, tak szykownie ubrać i w złocie lśnić!

Wiesz, Grażyno, żeby tak wyglądać i w złocie chodzić, wstaję codziennie o piątej rano, do kóz i krów dochodzę, cielętom daję wodę, paszę rozdzielam, a potem dopiero do szkoły się szykuję. Nie ma więc czego zazdrościć. Gdybyś znała wsięskie życie, nie myślałabyś tak po prostu.

Grażyno, nie mam pojęcia, co to wieś! Ja od małego znałam krowy i świnie, a ty, kiedy tak nagle zamieniłaś się w wiejską tobę, to dla mnie zagadka. Zawsze twierdziliśmy, że po studiach nie wrócisz już do domu.

A co tu wspominać, co było, tam było. W młodości wszyscy byliśmy maksymalistami, myśleliśmy, że wszystko pójdzie po naszej myśli, a w rzeczywistości wszystko potoczyło się inaczej.

Grażyna miała silny charakter, była uparciem co powie, to i zrobi. Od najmłodszych lat utrzymywała, że wioska z ogródkami, kartoflem, krowami i cielętami to nie dla niej, że nie potrzebuje słomy, bo jest piękna i mądra, zasługuje na najlepsze i że krowy nigdy nie będą jej potrzebne.

Mamo, nigdy już nie wrócę do tej wsi. Po szkole pojadę do miasta, znajdę bogatego narzeczonego, wyjdę za niego za mąż i zamieszkam w mieście. Nie wytrzymam już życia na wsi!

Dobrze, Grażyno, ale kto wie, dokąd los nas poprowadzi. Wieś nie jest gorsza od miasta, ludzie też tam żyją. Poszłaśbyś po krowy, córeczko, wszystko byłoby lżej, a ja w tym czasie przygotuję obiad.

Aż no! Wyobraź sobie, żebym szła po krowy! Cała wieś będzie się ze mnie śmiać. Mamo, wasze krowy, ja je spotykam, nie pójdę, i nie podchodź już do mnie z takim pytaniem.

Inne dzieci biorą krowy i pomagają rodzicom. Czym więc wyróżniasz się od nich, córeczko?

Mamo, po co mi patrzeć na innych? Mam własny rozum…

Matka Grażyny, Maria, westchnęła i cicho ruszyła na pastwisko, by przywitać swoje karmiące się zwierzęta, gdy córka nakładała na twarz tonę kosmetyków przed wiejską dyskoteką.

Koleżanki Grażyny patrzyły na lokalną królową, co nigdy nie przejmowała się domowymi obowiązkami i nawet naczynia nie myła, nie mówiąc już o wchodzeniu do stodoły. Grażyna chyba nie wiedziała, od której strony podchodzić do krów. Była spóźniona, nieoczekiwana, nieprzewidziana. Starsza siostra już dawno wyszła za mąż, ma wnuki, a Maria dopiero dowiedziała się, że jest w ciąży. Porodziły mniej więcej jednocześnie, z różnicą dwóch miesięcy. Jak nie rozpieścić małej?

Czas płynął, dzieci rosły, dorośle, rodzice starzeją się. Grażyna skończyła szkołę. Po maturze, nie najlepiej, same trójki w świadectwie, ale ambicje wciąż w niej płonęły.

Została wychowawczynią w przedszkolu. Praca nie była zakurzona, była czysta i szanowana. Maria z żonkiem sprzedali parę bydła i opłacili córce rok nauki.

Nikt od razu nie pojął, że Grażyna jest w trudnej sytuacji. Ostatni rok w collegeu, a córka często wracała do rodzinnego domu. Chciałabym się uczyć intensywnie, a ja wciąż wracam do domu. Przed lustrem czesała się, spoglądała w okienko, jakby czekała na kogoś, a nie spotkała nikogo w klubie.

Zaczęła nabierać kształtów, stała się atrakcyjna. W weekend przyjechali teściowie, mówiąc: U nas towar, u nas kupiec. Rodzice nie rozumieli żartów teściów. Grażyna, nie pytając rodziców, rzuciła się w ramiona chłopaka. Czterech lat starszy wybraniec z tej samej wsi, po studiach został w mieście, tam się poznali, i zakochali się.

Wzięli ślub, Grażyna dopiero skończyła college, będąc już zamężną i w zaawansowanej ciąży. Mówiono, że zaliczenia dostała jedynie z powodu sytuacji, bo nie błyszczała wiedzą.

Wynajęli mieszkanie w mieście i zaczęli żyć. Rodzice wysyłali paczki z prowiantem, by młodzi się żywić. Grażyna w urlopie macierzyńskim, a mąż, Władysław, pracował za dwójkę. Niedługo urodziła się córeczka Zosia, piękna jak matka. Na dwoje pensja Władysława nie starczała, ale na troje już tak. Władysław się zdenerwował i rzekł:

Ty decyduj, ja nic nie chcę słyszeć. Mam dość takiego życia, półpensji oddawać wujkowi za mieszkanie. Jedziemy z powrotem na wieś, póki Zosia nie podrośnie, i koniec.

Spakowaliśmy nędzne rzeczy i pojechaliśmy na wieś. Rodzice Władysława kupili inny dom, a stary stoi pusty. Tam młodzi się osiedlili. Władysław podjął pracę na farmie. Był wykwalifikowany mechanik, dyplomowany. Pensja mniejsza niż w mieście, ale wszystkie ręce wolne, za mieszkanie nie płacili. Grażyna najpierw się sprzeciwiła, pytając: Po co mnie tu przyprowadzasz?, ale potem uspokoiła się. Mama i teściowa były obok, pomagały z dzieckiem, przynosząc jedzenie, jak dawniej. To nie był los, to bajka.

Niebawem bajka się skończyła. Teściowa i matka Grażyny zaczęły się gniewać, że dziewczyna spędza dni przed lustrem, a oni drapią się po grządkach. Po kolei z wnuczką siedź, a Grażyna młoda, jej wygodniej w polu pracować. Grażyna próbowała się sprzeciwić, ale Władysław spojrzał na nią z zrozumieniem, i ona poszła płukać marchew. Lato minęło, nie ma niczego do sprzątania. Następnego lata postanowiła posadzić własny ogródek, bo nie tak jest, że cały sezon się haruje, a potem dzieci pytają o marchew.

Władysław postanowił rozkręcić hodowlę bydła. Zarabiać farmę i siano, pasze, wszystko. Tam gdzie bydło, tam i krowa. Rodzice Grażyny przeprowadzili się do miasta powiatowego i podarowali młodym krowę. Na początku Grażynie było ciężko wstawać tak wcześnie, ale później przyzwyczaiła się.

Cztery lata później, gdy w przedszkolu zwolniła się pozycja, wytoczyła się w konkursie, bo pracownica przeszła na emeryturę. Rozwinęła się przyzwoita gospodarstwo, żyli wygodnie.

Nie zauważyła, jak marzenia o mieście odsunęły się na drugi plan. Po co marzyć, kiedy od rana do wieczora wypełnia ją praca i troska?

Teraz teściowa mieszka w mieście powiatowym, córka Zosia chodzi do szkoły, a Grażyna wciąż w wiosce. Dojechała do stanowiska kierownika przedszkola. Władysław zasugerował, że może warto wrócić bliżej cywilizacji.

Co ty, Władysławie? Co ci tu nie pasuje? Mamy dom, ogród, gospodarstwo. Pieniądze starczą. Do miasta i tak jeździmy często. Nie chcę iść, podoba mi się tu. A jak wyjadę, to kto zostanie w przedszkolu? Nie, poczekamy, aż Zosia skończy szkołę, a potem zobaczymy, nie chcę nigdzie wyjeżdżać.

Minęło dwadzieścia lat, jak jeden dzień. Zorganizowano spotkanie klasowe po latach. Grażyna spotkała wielu dawnych kolegów, rozmawiała z nimi; niektórzy wciąż mieszkali na wsi, a przyjaciółki z dzieciństwa, Halina i Wiktoria, których nie widziała od piętnastu lat, przybyły.

Zebrali się i zdumiewali. Jakie to już dorosłe życie! Nikt nie pomyślał, że tak się to potoczy. Połowa kolegów zamieszkała w miastach, nikt nie przewidział takiego obrotu.

Halina, przykładowo, od kołyski pracowała na wsi, rodzice na farmie. Uczyła się przeciętnie, po szkole nie planowała studiów, bo miał miejsce już w gospodarstwie. Po studiach wzięła się za kuchnię w lokalnym zakładzie, ale w końcu wyszła za mąż, zobacz, jaka dama!

Wiktoria zaś już w klasie maturalnej wyszła za Michała, kolegę ze szkoły. Teraz mieszka w mieście, ma mieszkanie, samochód. Mąż przedsiębiorca, a ona nie pracuje, choć od dziecka nie opuszczała ogrodu, nie planowała życia w mieście, marzyła o wsi.

Przyjaciele spędzili miło czas, wymienili numery, zdumiewali się zmianami losu i rozeszli się. Grażyna i Władysław wrócili do domu, zamyśleni, każdy w swoich myślach.

Przebacz mi, Grażyno, że zabraliśmy cię wtedy z miasta, wiedziałem, że nie zniesiesz wsi. Teraz mieszkałabyś w mieście, jeździła samochodem.

Co ty, Władysławie! Jeżdżę samochodem, żyjemy nie gorzej niż inni. Miasto też ma swoje wady i zalety. Lubię wieś, męczy mnie miasto. W dzieciństwie nie pomagałam w domu, bo rodzice mnie rozpieszczali. Myślałam, że to wstyd, ale potem zrozumiałam, że nic nie przychodzi łatwo. Gdybyś nie zabrał mnie na wieś, chyba wciąż byśmy mieszkali w wynajętym mieszkaniu albo spłacali kredyt. Pamiętasz, bałam się po obiedzie zmywać talerz? Teraz w wiosce, przy tobie, zrozumiałam, że wszędzie trzeba pracować. Nie jesteśmy tak daleko od miasta. Przeprowadzić się zawsze da się. Praca jest, dom jest co jeszcze do szczęścia?

Tak, Grażyno. Kiedy w końcu pokochałaś wieś?

Zawsze ją kochałam, po prostu nie rozumiałam tego wtedy. Nigdy nie mów nigdy. Pamiętasz, jak krzyczałam, że nigdy nie zamieszkam na wsi? A tu jestem.

Koniec.