Wielkie wejście Małgorzaty Piotrownej

Wielkie wejście Małgorzaty Janiny

Marysiu! To przecież nie barszcz! Co Ty tu ugotowałaś za jakąś dziwną sałatkę? Kochana, jesteś wspaniałą prawniczką, zajmij się lepiej swoimi sprawami! Kuchnię zostaw tym, którym mniej zależy na ścisłym umyśle.

Małgośka, ja nie jestem gospodynią! Marysia już miała się rozryczeć ze złości.

Dlaczego jej nigdy nie wychodziło nawet najprostsze danie? O ambitniejszych potrawach nawet nie marzyła. U nich w rodzinie role już dawno zostały rozpisane.

Weronika perfekcyjna pani domu, Marysia ta mądra, a Swietka ryzykantka, która potrafi sprawić, że każdy mechanizm zadziała tak, jak trzeba. Na rodzinnych spotkaniach gotowała zwykle Weronika, a Marysia i Swietka dbały o zaplecze. Sprzątanie, zakupy, rozrywkę dla dzieci to ostatnie zawsze było przy Swietce. Tylko ona potrafiła po mistrzowsku zorganizować Gang Sokołowskich, żeby po kolejnym rodzinnym posiedzeniu dom Werki i przyległe ogródki nie wymagały generalnego remontu ani dobudowy dodatkowych pomieszczeń. W rodzinie Sokołowskich dzieci były kochane, rozpieszczane do granic, lecz wychowywane z żelazną dyscypliną, co zresztą rzadko skutkowało.

Wszyscy siedmioro wnucząt Małgorzaty Janiny, których ona kochała nad życie, byli do złudzenia podobni do swojej najmłodszej ciotki Swietki. Cóż z tego, że Swietka była już matką dwójki rozbrykanych maluchów, które teraz biegały po trawie, udając czy to Komanczów, czy mieszkańców dalekiej Afryki w niej niewiele się zmieniło. Siedząc na schodkach, przeglądała śliwki, z których Małgorzata Janina miała zaraz ugotować kolejny kompot, i kusiło ją, by dołączyć do tej ogólnej radości. Nie powstrzymywała jej tylko cenzura w oczach Werki. Weronika, gwałtownie siekając pomidory na kolejną sałatkę, mamrotała pod nosem:

No proszę cię, nie kobieta, a chłopczyna! Kiedy w końcu spoważniejesz, Swietka? Maryśka już taka stateczna kobieta! Ja chyba też a Ty? Tak będziesz całe życie latać jak zając? Motorami się bawić i wszystkim wmawiać, że życie jest piękne? Dzieci już rosną! Co zrobisz, jak podrosną? Zaczną się Ciebie wstydzić!

Daj spokój, Werka! Marysia, po raz kolejny spoglądając z troską do garnka z barszczem, który gotowała cały ranek, zdecydowanie przykryła go pokrywką. Dzieci mają czym się szczycić. Która matka potrafi rozmontować i złożyć każdy motor? Ty umiesz? Ja nie! Zupę głupią nawet nie umiem ugotować! Ze mnie też nie ma co być dumnym?

Oj, Marysiu Ty za to w sądzie wszystko potrafisz!

Właśnie! Więc? Co z tego wynika?

Że każdy powinien robić to, co umie najlepiej.

Bardzo mądre! Małgorzata Janina, która opuściła część rozmowy, wkroczyła lekkim krokiem na taras i wszystkie kobiety aż zapiały z zachwytu, a dzieci zaniemówiły, patrząc na babcię, która objawiła im się w całej okazałości.

Ależ babciu! bliźniaki Swietki westchnęły jednomyślnie, tak że aż echo się rozniosło, a Małgorzata Janina drgnęła z wrażenia.

Osiągnięto efekt!

Powoli zakręciła się przed rodziną, by mogli podziwiać nowe sukienki i szpilki, które zakładała tylko na poważne okazje. Dziś właśnie taka była.

Dziewczyny, no i co? W wolę się tak pokazać na randce z mężczyzną, którego ostatni raz widziałam ze czterdzieści lat temu?

Małgośka, wyglądasz bosko! Padnie z zachwytu!

Z zachwytu? Oby nie padł! Małgorzata Janina przedefilowała środkiem, zamaszyście wkładając ręce w biodra. Co zrobię z takim omdlałym? Muszę się dowiedzieć, po co mu ja po tylu latach? Cóż on ode mnie chce?

Babciu, może mu chodzi właśnie o Ciebie jako kobietę? starsza córka Werki, piętnastoletnia Nastka, przysiadła obok cioci, wsadzając do ust połówkę śliwki. Co?

Śmiech, który zabrzmiał po jej słowach, spłoszył koty wylegujące się w słońcu, a toy terier Werki zaczął piszczeć jak opętany.

Nastka, Ty mnie wykończysz! Weronika otarła łzy, poleciała po ścierkę, a Marysia poczęła uspokajać rozhisteryzowanego pieska.

Małgośka, no co tam u Was było? syknęła, uciszając dzieci, które prędko ulotniły się na drugi koniec działki, by nie przeszkadzać dorosłym.

Och, Marysiu! Romans był!

Słowo romans Małgorzata Janina wypowiedziała takim tonem, że Nastka, która wstała już, by dołączyć do młodszych, znów usiadła z westchnieniem ciężkim jak cały świat, a Swietka znów zgięła się w pół ze śmiechu.

Nastka, Tobie jeszcze nie czas!

Ta? Kiedy będzie czas? Nastka zabrała ścierkę od mamy, otarła kałużę i ciężko westchnęła. Żadnego życia osobistego! A ile Ty miałaś lat, babciu, gdy było to?

Szesnaście! Małgorzata wzrok zatrzymała na Werce. Co tak patrzysz, dziewczyno? Tak, byłam młoda, głupiutka i zielona jak szczypiorek! Twojej Nastce to nie grozi. Cała w Ciebie mądra i śliczna! Ale o pokusach i skutkach wczesnych miłości wiedzieć powinna! Jak sądzisz?

Małgośka, no gadaj już! Swietka, ocierając łzy, podsunęła kubeł ze śliwkami.

Nastka spojrzała z wdzięcznością na ciotkę i usadowiła się wygodniej, wpatrując się w babcię. Jej oczy miały ten sam szmaragdowy kolor, co oczy Małgorzaty Janiny tę niezwykłość zauważali wszyscy znajomi Sokołowskich, choć przecież Małgorzata Janina i Nastka nie były spokrewnione krwią. Tak zresztą, jak i Weronika, Maria i Swietka nie były córkami Małgorzaty z urodzenia, choć na matkę zasłużyła bardziej niż ktokolwiek.

Małgorzata Janina pojawiła się w rodzinie Sokołowskich krótko po śmierci ich matki. Ojciec, zrozpaczony i zagubiony, nie rozumiał, jak dalej żyć. Cały jego świat zapadł się razem z żoną, która odeszła nagle po krótkiej chorobie.

Werka, mając wtedy ledwie osiem lat, musiała sama zająć się młodszymi siostrami. Ojciec na każde pytanie odpowiadał:

Weroniko, zapytałabyś mamy… Ona by wiedziała.

Werka tego się bała najbardziej. Myślała, że ojciec postradał zmysły, więc przestała go o cokolwiek pytać i sama próbowała być mamą.

Jeszcze z Marysią jakoś dawała radę, bo ta była pięciolatką stateczną jak na swój wiek. Za to z dwuletnią Swietką to był cyrk! Ws everywhere, zero wytchnienia.

Babcia dziewczynek, która przyjechała na pomoc, złapała się za głowę, a po paru tygodniach oznajmiła, że nie da rady.

Wybacz zięciu, nie dam rady! Wiek, zdrowie Gdybyś chciał, mogę Weronisie wziąć, z młodszymi radź sobie sam.

Weronka słuchała tego przerażona groziło jej odebraniem wszystkiego, co znała i kochała.

Nawet Swietka, która z kluczem od śrubokręta biegła do kontaktu, zawyła tak, że Weronika chwyciła ją i tuliła, sama przerażona do szpiku.

Ale babcia nie szukała więcej. Ojciec zamruczał coś i teściowa wróciła do siebie, przekonana, że swoje zrobiła.

Parę tygodni później pojawiła się Małgorzata Janina.

Świetka gorączkowała już drugi dzień, Weronika poprosiła ojca, zamkniętego w gabinecie, by wezwał lekarza.

Co tam Werko, pilne to?

Werka już non stop żyła w strachu. Bała się od rana: Czy zdąży do szkoły? Czy kaszę ugotuje tak, że Marysia zje bez kręcenia nosem? Czy Swietka nic nie narozrabia podczas jej nieobecności? Bała się wszystkiego.

Ale teraz rozumiała, że nie czas się bać Swietka trzęsła się na spoconej poduszce, wołała raz Werę, raz mamę.

Tak, tato! Pilne! Swietka umiera!

Może właśnie ta fraza podziałała drzwi się otworzyły, lekarz został wezwany, i pierwszy raz od śmierci mamy Werka poczuła ulgę. Kontrolę przejął ktoś, kto powinien ją sprawować.

Małgorzata Janina, która zastępowała koleżankę w przychodni, przyjęła zgłoszenie i wieczorem przyszła do mieszkania Sokołowskich, złoszcząc się na drogowców i podziwiając styl przekazywania informacji przez sąsiadki na ławce.

Sokołowscy?

Po kilku zdaniach wiedziała już wszystko i popędziła do rodziny. Od tej pory dla Weroniki stała się skałą dawała bezpieczeństwo i stałość, a Wera nie była już tylko pyłkiem we wszechświecie.

Sprawnie załatwiając sprawy, Małgorzata zabrała chore dziecko do szpitala, przy okazji robiąc porządną awanturę ojcu, aż ten w końcu zrozumiał, że dzieci wymagają od niego obecności i opieki.

Z czasem Weronika odetchnęła, że znów może być dzieckiem, a później ucieszyła się, gdy dowiedziała się, że będzie miała macochę.

Pojawienie się Małgorzaty Janiny dziewczynki przyjęły różnie. Weronika była wreszcie spokojna. Polubiła zaradną, energiczną kobietę, która nie próbowała być matką, tylko przyjaciółką. Marysia natomiast przyjęła ją z chłodem. Dopiero po długim czasie przestała płakać za mamą.

Gdy emocje uderzyły w dzieci z całą siłą, Małgorzata Janina solidarnie przygarnęła je na piersi i długo kołysała, pozwalając płakać, być słabym i żałować.

Nie będę Twoją mamą, ale będę przyjaciółką. I nie pozwolę nikomu was skrzywdzić! Rozumiecie?

Dzieci płakały, Marysia jeszcze próbowała się wyplątać, lecz Swietka tak usnęła wtulona w Małgorzatę.

Dojrzałość przyszła później. Małgorzata Janina, która sama dzieci mieć nie mogła, została matką z prawdziwego zdarzenia dla dziewcząt Sokołowskich.

Ojciec zmarł niespodziewanie w rok po ślubie z Małgorzatą. Dosłownie zawiesił się na pasach pod pędzącym samochodem

Gdy Małgorzata Janina dowiedziała się o śmierci męża, wybiegła z pracy w samych pantoflach, pobiegła do szkoły, by przekazać dzieciom dramatyczną wiadomość i ich nie zostawić. Potem, przy kolacji, otoczyła je opieką, obiecując, że zawsze będzie przy nich i nigdy nie zostawi.

Słowa dotrzymała. Zaadoptowała dziewczynki, zrezygnowała z pracy w przychodni i zaczęła utrzymywać rodzinę, pracując równolegle w dwóch prywatnych gabinetach lekarskich. Starczało na wszystko no, prawie.

Dzieci były charakterne i miały swoje pasje. Każdej pozwalała próbować sił w tym, czego pragnęła.

Aktorka? Dobrze, spróbujesz! I dwa dni później Marysia była na próbie w teatrze dziecięcym.

Po dwóch latach Marysia zmieniła zdanie na temat kariery, a Małgorzata odetchnęła znała, jak trudny to zawód.

Swietka! Jeśli chcesz się roztrzaskać, to rób to przynajmniej w kasku! zamówiła specjalny strój motocyklowy, a na motocykl sprzedała nawet rodzinną działkę. Dla bezpieczeństwa córki była gotowa poświęcić wszystko. Udało jej się także znaleźć kaskadera, który podjął się uczenia Swietki.

Z czasem pieniądze z działki wystarczyły na garaż dla Swietki, która otworzyła tam swój warsztat. Słysząc o nietypowym fachu córki, Małgorzata tylko wzruszała ramionami:

Kto ustala, co jest normalne? Dziecko zadowolone, pieniądze są, ja też szczęśliwa to może tak właśnie ma być?

Weronika spośród wszystkich sprawiała najmniej kłopotów. Była zamyślona, poważniejsza od wieku. Małgorzata czasem tuliła ją mocno, szeptając:

Spokojnie, już jestem!

Weronika kochała te chwile, bo wtedy na powrót była małą dziewczynką, za którą ktoś czuwa i którą chroni.

Małgorzata starała się zrobić wszystko, by chronić, troszczyć się, pomagać. Nie zawsze się udawało, ale po latach patrzyła wstecz bez poczucia winy. Wychowała całą ich gromadkę, każda ma już rodzinę Czegoż chcieć więcej?

Do czasu… Trzy dni temu zadzwonił dawno niesłyszany głos, Małgorzata wypuściła filiżankę świeżo zaparzonej herbaty, odsunęła na bok spłoszoną Nastkę i próbując z wdziękiem opaść na fotel usiadła obok niego i tak została, wpatrzona w sufit, nie odpowiadając na pytania wnuczki.

Nastko, dzwoń po mamę! Potrzebuję natychmiast wsparcia psychicznego i moralnego!

Weronika przyjechała pędem, próbując ściągnąć obie siostry.

Małgośka, co się stało?!

Chyba zwariowałam!

Ha! To akurat żadna nowość! Weronika rzuciła kurtkę na krzesło i spojrzała w stronę korytarza. Swietka! Jechałaś znowu jak wariatka? Tak sama się boisz, a znowu pędziłaś?

A Ty się nie wtrącaj, poduszka kota jest moja! Swietka z szelmowskim uśmiechem poklepała swój kask. Małgośka, zobacz jaki wzór smoczy! Podoba Ci?

Arcydzieło! Tylko co to dokładnie jest?

Smok!

W Twoim stylu! Małgorzata wreszcie oderwała wzrok od sufitu. Dziewczyny! Mogę się umówić na randkę?

Gdzie?!

Na widok min córek Nastka popędziła do kuchni nastawiać czajnik. Matematyka mogła poczekać, ciekawiej być nie mogło. No, istny szał! Babcia na randkę! Ciekawe, z kim?!

Rodzinne debaty nad tym, co robić, trwały kilka dni. W końcu, w weekend, cała rodzina zebrała się w domu Weroniki, a Małgorzata „umierała”.

Co chcecie wiedzieć? Był moją pierwszą miłością! Miał piękne włosy, był wysoki I ten głos, który od razu mnie rozbrajał!

Babciu, kochałaś go?

Szalenie! Małgorzata przewróciła oczami. I cierpiałam!

A po co cierpieć?

Bo moja miłość nie była odwzajemniona. Była źródłem moich wielkich nieszczęść. Zgubiłam się w tym uczuciu! Jakim stylem powiedziałam nieźle, co?

Opowiadaj, babciu, proszę!

Dziecko, tego się nie opowiada, to się powinno śpiewać! Baladę jak dla trubadurów! Ale dziś mogę jedynie opowiedzieć.

Bez patosu, tylko konkrety! Swietka podsunęła nowe wiadro śliwek.

Nie obrażaj mnie! Jak będziesz marudzić, dostaniesz jedynie trzy palce, a nie swoje ulubione eklerki!

Już się zamykam! śmiała się Swietka.

Małgorzata usiadła w bujanym fotelu, wachlowała się zeszytem Nastki, jakby był koronkowym wachlarzem, i zaczęła:

Słuchajcie, bez przerywania! Mojej pierwszej miłości nie było dane rozkwitnąć. Jakie związki, jeśli miałam 16 lat, on 17, a ta, przez którą się rozeszliśmy, była tylko o rok starsza? Wtedy to przepaść! Studiowała, mieszkała po sąsiedzku. Nasze mamy się przyjaźniły. Oto lekcja pierwsza, Nastka: nigdy nie pokazuj koleżance, jakiego cudownego masz chłopaka. Zazdrość jest trująca! Najpierw nie widać, potem przeżera wszystko. Tak skończyło się u mnie milczałam i cierpiałam, choć byłam zakochana po uszy.

Nie zostałaś Tatianą Łariną, babciu?

Nie. Kochałam za bardzo Mickiewicza i czytałam z uwagą. Nie poszłam jej drogą. Może szkoda? Może gdybym wyznała, byłoby inaczej. Ale milczałam. On wyjechał, chciał być marynarzem. Ja lekarką. Chociaż to udało się obojgu On do mnie pisał! Dwa razy. W pierwszym liście przyznałam się do miłości.

Hurra! Nastka aż fiknęła ze schodka.

Swietka pochwyciła ją i spojrzała na Małgorzatę. W jej słowach czuć było ból, a siostry wymieniły pełne troski spojrzenia.

A później? Nastka zacisnęła dłonie.

Przerwa była długa. Swietka już chciała ogłosić koniec wieczornych wspominek, gdy Małgorzata odezwała się:

Ale w drugim liście już mu odmówiłam

Czemu?! dziwiła się Nastka.

Bo, dziecko, nie mogłam mu dać nic oprócz miłości, a czasem mężczyzna potrzebuje czegoś więcej.

Czego?

Na przykład dzieci, przedłużenia siebie A ja nie mogłam mu tego zapewnić. W miłości trzeba patrzeć na dobro drugiego człowieka, nie tylko swoje szczęście. Masz drugą lekcję: jeśli znajdziesz kogoś, kto będzie dbać o ciebie nawet bardziej niż o siebie łap go i pod ołtarz! To będzie Twój człowiek.

Nastka kręciła śliwkę w rękach i ścierała nalot z ciemnej skórki.

A potem? spojrzała na babcię i ujrzała, jak jej po policzkach płyną łzy. Podbiegła, objęła Małgorzatę i wycałowała ją po policzkach. Nie płacz, babciu! Już nic nie mów! Wszystko rozumiem! Popatrz, nosek Ci się zaczerwieni!

Masz rację! Małgorzata przytuliła wnuczkę i wstała. Muszę odpocząć! Dziś wielki wieczór przede mną! W końcu nie co dzień przeżywa się takie wejście!

Siostry odprowadziły Małgorzatę w milczeniu. No bo co tu dodać? Uczyła ich, że jak przewrócisz stronę, nie oglądaj się, idź dalej nawet jeśli fabuła już prosta i koniec niemal pewny.

Swietka skończyła oczyszczać śliwki i wróciła do domu. Weronika starannie ogarnęła stół, a Marysia zapadła w drzemkę w hamaku przy książce Tak cicho zrobiło się w domu, że aż ją to zaniepokoiło, ale sen był silniejszy.

Oj, jak później tego pożałowała!

Bo kilka godzin później pod furtkę podjechał samochód. Ze środka wysiadł starszy, niewysoki pan w modnej kaszkiecie, sprawdził adres na kartce i zapukał.

Dobry wieczór! Czy mogę zobaczyć Małgorzatę Janinę?

Weronika podniosła pytające brwi, ale wpuściła gościa do środka do spotkania jeszcze parę godzin, kto wie, może potrzebuje pomocy?

Kiedy przedstawił się, Werka prawie wybuchła śmiechem. To był właśnie bohater romansu Małgorzaty.

Umawialiście się w mieście, tak?

Tak, ale zwolniłem się szybciej i nie mogłem doczekać.

Dobrze, proszę wejść. Zaraz ją zawołam.

Zdążyła tylko zrobić krok, kiedy na taras wyszła Małgorzata Janina i odjęło mowę wszystkim.

Wejście Małgorzaty Janiny było spektakularne

Wnuki przebiły samych siebie: czarne kreski wokół oczu, artystyczny makijaż, fryzura budowana ponad czterdzieści minut przez juniorki w tajną wieżę z kwiatkami i wsuwkami czysta awangarda.

Matko! Małgośka! Werka aż klasnęła w dłonie i nie wytrzymała, wybuchając śmiechem.

Gość przez chwilę stał na jednej nodze, aż zapomniał postawić drugą zdumiony rozmazanym widokiem. Kiedy w końcu ściągnął kaszkiet, łysina błysnęła w złocistym świetle wieczoru.

Sza sza szewirowa czupryna!

Zdezorientowany gość rozejrzał się i zastanowił, po czym sam zaczął się śmiać.

Byłem kiedyś kręcony, przystojny i groźny! Teraz to przeszłość! Małgorzato, cieszę się, że Cię widzę!

Małgorzata Janina, otrząsnąwszy się, rzuciła się do domu. Najpierw rozległo się rozpaczliwe wycie, potem już ryk śmiechu, aż Swietka pobiegła na wyścigi do łazienki, by się tam schować.

Dopiero gdy emocje opadły, a babcia umyła się z artystycznych eksperymentów wnuków, cała rodzina zgromadziła się na tarasie i wieczór zamienił się w początek nowego rozdziału tej niezwykłej rodziny.

Kolejna strona została przewrócona.

Siostry Sokołowskie nie umawiając się ze sobą jednogłośnie doszły do wniosku, że dobrych ludzi nigdy za wiele.

A skoro ten człowiek, taki inny od wyobrażeń o nim, nie uciekł, lecz śmiał się razem z nimi i wyciągnął rękę nie tylko do Małgorzaty, ale i jej całego świata to może rzeczywiście warto dać mu szansę?

Czas pokaże. Ważne, by go dać temu, kto o niego prosi. Prośba była wyraźna dziewczyny to widziały i w oczach gościa, i tych Małgorzaty, wciąż ciemnych od wzruszenia.

Weronika, stawiając kolejną herbatę przed swoją macochą, lekko ją objęła i szepnęła do ucha:

No już! Nie bój się niczego! Jesteśmy blisko! Próbuj!