Wieczorne Spotkanie

Spotkanie po latach

Zosia była najbardziej niepozorną dziewczynką w klasie. Przynajmniej tak o sobie myślała. Niska, szczupła, do tego z rudymi włosami… Zosia miała kompleksy na punkcie swojego wyglądu, z zazdrością patrząc na blond i niebieskookie koleżanki z klasy.

– Córeczko, jeszcze rozkwitniesz jak róża – pocieszała ją mama – ja również późno zaczęłam przypominać młodą damę. Dopiero koło szesnastego roku życia. Więc nie spiesz się, jeszcze będziesz zdobywać serca chłopaków. A teraz masz dopiero trzynaście lat.

– Mamo, ja się wcale nie spieszę – spuszczała wzrok Zosia, ale jej zielone oczy mówiły co innego. Zosia smutno patrzyła na swoje odbicie w lustrze i wzdychała.

Od dawna podobał jej się chłopak z równoległej klasy – Mateusz. Sportowy, wysoki, wesoły. Jego odwaga w grach i zabawach była niemal lekkomyślna. Patrząc na chłopaków grających w koszykówkę na wf-ie, Zosia śledziła ruchy Mateusza. Jego zapał i energia zarażały wszystkich graczy, a drużyna zawsze wygrywała.

Nawet gdyby Mateusz nie był tak przystojny, i tak by się Zosi podobał, ale jego wyrazista uroda nie dawała jej żadnych szans na przyjaźń z takim liderem.

Wokół Mateusza zawsze kręciło się wielu przyjaciół i koleżanek – ciężko było się przebić. Nigdy nie był sam. Zawsze w tłumie chłopaków i dziewczyn. Nawet sporadyczne spotkania na korytarzu podczas przerw były dla Zosi radością. I tu znów zawodziła ją niepewność. Przechodząc obok Mateusza, ledwo na niego spojrzała, od razu odwracała wzrok…

Nikomu Zosia nie mówiła o swojej dziecięcej miłości, ale miała wrażenie, że cały świat zna jej tajemnicę, i czerwieniła się na samą myśl, że będą się z niej śmiali koledzy z klasy, a co gorsza, sam Mateusz…

Postanowiła więc zapomnieć o przystojniaku, starać się nie zwracać na niego uwagi i nie myśleć o nim w ogóle. Na początku jej to nie wychodziło, ale upór przyniósł efekty. Zosia się uspokoiła i poczuła ulgę. Nawet zaczęła być z siebie dumna.

– Najważniejsze, żeby nie spotkać się z nim zbyt blisko – szeptała do siebie. Widząc obiekt swojego podziwu w szkole, od razu zmieniała kierunek albo szybko przechodziła dalej, ukrywając się za plecami innych uczniów.

Minęły dwa lata. Zosia dobrze się uczyła, urosła, przestała się tak wstydzić siebie, ponieważ przepowiednia mamy się spełniła: Zosia zmieniła się z dziewczynki w delikatną, smukłą dziewczynę dosłownie przez jedno lato.

Po ósmej klasie Zosia przeniosła się do technikum. O losie Mateusza i pozostałych dzieciaków dowiadywała się z rzadkich spotkań z byłą wychowawczynią. Pani Emilia mieszkała na tej samej ulicy, co Zosia.

Na szkolne zjazdy Zosia nie chodziła. Jakoś ich klasa nie była zbyt zgrana, a szkolnych przyjaciół Zosia nie miała. Kiedy jednak zorganizowali zjazd z okazji jubileuszu pani Emilii, Zosia postanowiła pójść, żeby złożyć życzenia ukochanej nauczycielce.

W końcu minęło trzydzieści lat od ich matury! Spotkanie było wzruszające, ponieważ wiele osób nie widziało się od czasów szkolnych. Przyszli też uczniowie z równoległej klasy.

Zosia zadrżała na widok Mateusza. Wysoki, przystojny mężczyzna z siwizną i zadbaną brodą. Niewiele przypominał szalonego chłopca. Tylko oczy były takie same – Mateuszowe, wesołe, z iskrą.

W sali było gwarno. Po złożeniu życzeń dla pani Emilii, uczniowie stali w grupkach, rozmawiali, wielu się obściskiwało.

Jakie było zdziwienie Zosi, gdy Mateusz podszedł do niej z szerokim uśmiechem i przywitał się:

– A oto moja tajna szkolna miłość… Zosia.

Lekko się ukłonił i pocałował Zosię w dłoń. Jakby nie minęły dziesiątki lat – Zosia zarumieniła się.

– Miłość? Ja? – zapytała zaskoczona – jak to, dopiero teraz się o tym dowiaduję?

Oboje się zaśmiali. Oczywiście wszyscy mieli już rodziny i dzieci. Mateusz i Zosia również.

Zosia i Mateusz stali na uboczu. Opowiadał jej o pracy, rodzinie i synu.

– Mam też syna – odpowiedziała Zosia, o czym zawsze marzyła. Westchnęła i patrząc na Mateusza, nagle zapytała:

– Ale powiedz mi: dlaczego? Dlaczego ci się podobałam? Przecież byłam taka cicha i skromna… I do tego niezbyt ładna…

– W tym rzecz. Nie chciałaś być ze mną jak wszyscy. Zawsze przechodziłaś obok z wysoko uniesioną głową… Nawet nie mógłbym pomyśleć, żeby do ciebie podejść. Dumna byłaś. Ale bardzo mi się podobałaś. Teraz jednak to już zostało jako słodkie wspomnienie młodości.

– A ty mi się podobałeś nie mniej, nawet nie mogę ci wszystkiego powiedzieć… – wypaliła nagle Zosia – ale nie dało się przebić przez tłum twojej świty… I podejść pierwsza też bym nie mogła. Ale to rzeczywiście tylko dziecięce zauroczenie.

– Kto wie… – zamyślił się Mateusz – może nieświadomie coś przegapiliśmy w naszym życiu.

– Możliwe – zaśmiała się Zosia – Może jeszcze się spotkamy. W następnym życiu…

– Będę szukał twoich zielonych oczu – szepnął Mateusz i smutno się uśmiechnął. Było widać, że jest zauroczony Zosią. Ona naprawdę była piękna. Późny kwiat – jak mówiła kiedyś jej mama.

Nagle ktoś zawołał Zosię.

– Mamo! Przyjechaliśmy z tatą po ciebie, tak jak prosiłaś…

Do Zosi i Mateusza przepychał się przez tłum młody chłopak.

– Poznaj… to mój syn – powiedziała Zosia, uśmiechając się.

– Mateusz – energicznie podał rękę syn Zosi.

– Mateusz Adamowicz – wyciągnął szeroką dłoń Mateusz. Spojrzał na Zosię, w jego oczach widać było zdziwienie, czułość i zakłopotanie.

A Zosia pomachała mu na pożegnanie i udała się do wyjścia. Już na progu szkoły Mateusz ją dogonił.

– Posłuchaj, Zosiu… – patrzył na nią zamglonym wzrokiem – dziękuję ci…

– Za co? – zdziwiła się Zosia.

– Za syna. Rośnie taki drugi Mateusz. Dzięki, że pamięć trwa…

Zosia skinęła głową. Podeszła do samochodu i usiadła na tylnym siedzeniu.

Mąż Zosi zapytał:

– Jak tam, udał się zjazd?

– Dobrze – odpowiedziała Zosia – sporo znajomych przyjechało. Miło było zobaczyć wszystkich. Choć trochę też smutno, oczywiście. Czas nas zmienia… Cieszę się za panią Emilię, to prawdziwa bohaterka. Oby miała dużo zdrowia na kolejne pokolenia uczniów…