Widowisko

**Spektakl**

Dzisiaj Weronika z niecierpliwością wyczekiwała końca pracy. Marzyła o tym, jak wyjdzie z biura i spotka ukochanego męża, by razem pojechać do ich ulubionej kawiarni. Tam właśnie poznali się pięć lat temu, tego samego dnia.

Wyskoczyła z pracy szybko i zobaczyła Bartka stojącego przy samochodzie. Uśmiechał się:
— Cześć, Bartku! — przytuliła się do niego, a on pocałował ją w policzek.
— No to ruszamy do naszej kawiarni — stwierdził, choć brzmiało to jak pytanie. Roześmiała się i skinęła głową. Czekała na prezent.

W kawiarni posiedzieli chwilę, ale Bartek nic jej nie wręczył. W końcu powiedział:
— Dobra, jedźmy do domu. Prezent na ciebie czeka.
— Naprawdę? Co to? Dlaczego nie zabrałeś go ze sobą? — zdziwiła się.
— Zobaczysz i sama zrozumiesz — odparł zagadkowo.

Gdy dojechali, Bartek podszedł do nowego auta i otworzył je pilotem.
— To dla ciebie, kochanie. Używaj z radością.

Weronika oniemiała. Nie spodziewała się samochodu! Rzuciła mu się na szyję:
— Bartku, dziękuję! Zawsze mówię, że mam najlepszego męża na świecie. Tak bardzo cię kocham!

Naprawdę go uwielbiała — każdym gestem udowadniał jej swoją miłość. Ciężko pracował, często bez urlopu, by zapewnić jej drobne przyjemności. Oszczędzali też na dom za miastem. Potem dopiero dzieci. Mieszkali w trzypokojowym mieszkaniu Weroniki, które odziedziczyła.

— Teraz to twój wóz. Wiem, jak o nim marzyłaś.

W domu świętowali rocznicę i nowy samochód. W kawiarni nie pili wina — Bartek prowadził.

Następnego dnia Weronika przyjechała do pracy nowym czerwonym autem. Koledzy już czekali, ciekawi, co dostała. Winszowali jej:
— Mój Bartek sprawił mi auto! Rozumie mnie bez słów — przymknęła oczy. — Dziewczyny, gdybyście wiedziały, jaki jest wspaniały. Przez pięć lat nawet się nie pokłóciliśmy!

Niektórzy szczerze się cieszyli, inni — jak Patrycja, była koleżanka Bartka — gotowi byli ją rozedrzeć ze złości. Zawsze mu zazdrościła. Patrzyła na nią i myślała:
— Dlaczego jedni mają wszystko, a inni nic? Jeszcze się naśmieję, jaka z niej szczęściara.

A Weronika, naiwna, nie rozumiała, że szczęście lubi ciszę. Sądziła, że koledzy ją lubią. Nie przeczuwała, że ktoś jak Patrycja zrobi wszystko, by zabrać jej radość.

Pod koniec dnia Bartek zadzwonił, że ma pilną fuchę i się spóźni. Westchnęła. Nic — pracuje na ich dom.

Pożegnała się i wyszła.
— No to jedziemy, piękna — powiedziała do auta.

Wstąpiła do galerii, by kupić Bartkowi zegarek.
— To będzie idealny prezent — myślała.

Pakując elegancko upominek, ruszyła w stronę domu.
— Też lubię dawać prezenty — uśmiechała się.

Gdy zwalniała przed blokiem, nagle usłyszała uderzenie. Wyskoczyła — na jezdni siedział mężczyzna, trzymając się za nogę.
— Boże, ja cię potrąciłam? Przepraszam, zaraz wezwę pogotowie!
— Nie trzeba. To tylko stłuczenie. Wystarczy lód.

Zaprosiła go do domu. Zrobiła opatrunek, ciągle przepraszając.
— Nie martw się. Warto było, żeby cię poznać. Jestem Krzysztof. A ty?
— Weronika…

Patrzył na nią zbyt śmiało. Po chwili wstał, ale nagle zatrzymał się przy zdjęciu Bartka i Weroniki.
— Znasz go? To twój brat? — zaśmiał się.
— Mój mąż. Ty go znasz?
— Oczywiście. To mąż mojej siostry. Ciągle pracuje, zbiera na dom…

Zrobiło jej się słabo. Krzysztof szybko wyszedł. Słowa wbijały się jak drzazga.
— To niemożliwe… — szeptała.

Gdy Bartek wrócił, udawała, że śpi. Nie chciała pytać. Bała się odpowiedzi.

Zamknęła się w sobie. W pracy koledzy też nie pytali.

— Gdzie teraz jest? U tej drugiej? — dręczyły ją myśli.

Nie miała z kim pogadać. Tylko Krzysztof ciągle się pojawiał — koło biura, bloku.
— To już nie przypadek — mówił.

Pewnego dnia spotkali się w kawiarni. Opowiedziała o Bartku.
— To mój mąż!

— Co? Więc ma dwie rodziny? Moja siostra jest w ciąży! Powinnaś go wyrzucić!

Bartek zauważył zmianę w żonie. I ona postanowiła działać.
— Zadzwonię, niech powie, gdzie jest! — ale bała się prawdy.

Zebrała jego rzeczy do korytarza. Nagle zadzwonił telefon — z pracy Bartka.
— Weroniko, Bartka zabrano do szpitala. Uderzył się w głowę na budowie.

Był nieprzytomny. Koledzy mówili, że harował bez wytchnienia.
— Chce ten dom dla was — powiedział jeden.

Zapytała o drugą rodzinę.
— Co? On tylko o tobie gada!

Opowiedziała o Krzysztofie. Koledzy radzili iść na policję. Okazało się, że Krzysztof to brat Patrycji — oboje chcieli zniszczyć ich związek.

Wkrótce Patrycja i Krzysztof tłumaczyli się przed policją, a Weronika trzymała Bartka za rękę.
— Kochanie, tak się cieszę, że jesteś przy mnie.

Wyzdrowiał. Dała mu zegarek, on obiecał prezent.
— Może nie czekajmy z dzieckiem? — zaproponował.

— Tak bardzo tego chcę!

— Kocham cię — szepnął.

Szczęście wróciło. Wkrótce urodził im się syn. Byli w siódmym niebie.

**Lekcja:** Zaufanie jest cenniejsze niż podejrzenia. Czasem wróg kryje się tam, gdzie go nie szukasz.