Widowisko

**Sen**

Wisia dziś nie mogła doczekać się końca pracy. Wyobrażała sobie, jak wyjdzie z biura, a tam czeka na nią ukochany mąż i razem pojadą do ich ulubionej kawiarni. Właśnie tam poznali się pięć lat temu, tego samego dnia.

Wypadła z biura jak burza i ujrzała męża stojącego przy swoim aucie, uśmiechniętego.
– Cześć, Wojtku – przytuliła się do niego, a on pocałował ją w policzek.
– No to co, jedziemy do naszej kawiarni? – zagadnął, choć brzmiało to jak stwierdzenie. Wisia rozbawiła się i skinęła głową. Czekała na prezent.

Po krótkim posiedzeniu w kawiarni, gdzie Wojtek niczego nie wręczył, zaproponował:
– Chodźmy do domu, tam na ciebie czeka niespodzianka – i tajemniczo się uśmiechnął.
– Naprawdę? Co to? Dlaczego nie przywiozłeś tego tutaj? – zdziwiła się.
– Zobaczysz i zrozumiesz – odparł, pozostawiając ją w niepewności.

Gdy podjechali pod dom, wysiedli, a Wojtek podszedł do jakiegoś samochodu i nacisnął pilota. Drzwi się otworzyły.
– Kochanie, to dla ciebie. Niech ci służy.

Wisia oniemiała. Nie spodziewała się takiego prezentu. Rzuciła mu się na szyję:
– Wojtuś, dziękuję! Zawsze mówię, że mam najlepszego męża na świecie. Jak ja cię kocham!

Uwielbiała go za wszystko, co dla niej robił. Ciężko pracował, czasem bez wolnych, żeby kupować jej prezenty i oszczędzać na dom. Marzyli o dużym domu za miastem. Potem dzieci. Mieszkali w trzypokojowym mieszkaniu Wisi, które dostała w spadku.
– Teraz to twoje auto. Wiem, jak o nim marzyłaś.

W domu świętowali rocznicę i nowy samochód. W kawiarni nie mogli napić się wina – Wojtek prowadził.

Nazajutrz Wisia przyjechała do pracy nowym, czerwonym autem. Promienna weszła do biura, a koleżanki już czekały, ciekawi, co dostała. Gratulowały.
– Mój Wojtuś dał mi auto. Rozumie mnie bez słów – przymrużyła oczy. – Dziewczyny, gdybyście wiedziały, jaki on jest. Wyobraźcie sobie, przez pięć lat nawet się nie pokłóciliśmy poważnie.

Niektórzy cieszyli się z nią, inni gotowi byli rozedrzeć tę promieniejącą istotę na strzępy. Wśród nich była Magda – była koleżanka ze szkoły Wojtka, która zawsze Wisi zazdrościła. Od lat była w nim zakochana. Patrząc teraz na nią, myślała:
– Dlaczego jednym się wszystko, a innym nic? No nic, jeszcze się wywróci. Taka szczęśliwa… – a na zewnątrz uśmiechała się słodko.

Naiwna Wisia nie rozumiała, że szczęście lubi ciszę. Myślała, że wszyscy są jej życzliwi. Nie podejrzewała, że znajdzie się ktoś, kto zechce jej to szczęście odebrać. Gotów na wszystko. Nawet na zdeptanie drugiego człowieka.

Pod koniec dnia Wojtek zadzwonił, że ma pilną fuchę i się spóźni. Westchnęła. Nic dziwnego, przecież pracuje na ich dom.

Pożegnawszy się z koleżankami, podeszła do auta.
– No to jedziemy, kochanie – pogłaskała kierownicę.

W drodze wstąpiła do galerii. Wybrała dla męża drogie zegarki.
– To będzie idealny prezent – myślała.

Z paczuszką w dłoni wsiadła do auta, zadowolona.
– Czas i mnie sprawić mu radość. Dawanie też jest przyjemne.

Pod domem zwolniła, chcąc zaparkować, gdy nagle usłyszała głuchy łoskot. Wyskoczyła, widząc mężczyznę trzymającego się za nogę.
– Boże, ja pana potrąciłam? Przepraszam, zaraz wezwę pogotowie! Albo zawiozę pana samodzielnie!

Mężczyzna pokręcił głową.
– Nie trzeba. To tylko stłuczenie. Lód by pomógł.

Zaproponowała, żeby wszedł do niej. Zgodził się. W mieszkaniu założyła mu bandaż, wciąż przepraszając.
– Niech pani nie martwi się tak. Gotów jestem codziennie się potłuc, byle panią widzieć. Jestem Krzysiek. A pani?
– Wisia…

Jego spojrzenia były zbyt bezpośrednie. Po chwili wstał, odmówił podwózki. Nagle zatrzymał się przed ich zdjęciem.
– Zna pani tego faceta? Chociaż po co pytam, skoro jesteście na jednym zdjęciu. Brat? – zaśmiał się. – Oczywiście, brat!

– Pan go zna? – zdziwiła się.
– Jasne. To mąż mojej siostry. Ciągle pracuje, na fuszkach, wyjazdach, zbiera na dom. Rzadko bywa w domu, no ale ma cel.

Zrobiło jej się słabo. Nie pamiętała, kiedy wyszedł. Jego słowa tkwiły w niej jak drzazga. Chciała krzyczeć, płakać. Zamykała oczy, powtarzając:
– To nie może być prawda. To jak sen.

Ale gdy je otworzyła, wiedziała, że to rzeczywistość. Skąd Krzysiek wiedział o ich marzeniach?
– Czy Wojtek ma drugie życie? A nasze plany realizuje z inną?

Gdy wrócił, udawała, że śpi. Nie chciała go widzieć, a tym bardziej rozmawiać. Bała się prawdy.

Postanowiła milczeć. W pracy też nikt nie pytał, choć widzieli zmianę. Czasem myślała:
– Gdzie teraz jest? W pracy? U tej kobiety? A może te fusyki to druga rodzina?

Nie miała z kim pogadać. Tylko Krzysiek się pojawiał – niby przypadkiem pod biurem, niby niedaleko domu. Zawsze mówił:
– To już nie przypadek, Wisia. To przeznaczenie.

Pewnego razu w kawiarni wyznała:
– Wojtek to nie mój brat, tylko mąż.
– Co? To łajdak! Żyje podwójnie? Moja siostra jest w ciąży! Powinnaś go wyrzucić! – nalegał.

Wojtek widział, że coś jest nie tak. Postanowił porozmawiać. Ale ona też miała dość pytań.
– Zadzwonić? Spytać, gdzie ta fucha? A co, jeśli tam ona?

Wiedziała, że nie wytrzyma. Zamierzała spakować jego rzeczy i postawić pod drzwiami. Nie chciała tłumaczeń. Ale wtedy zadzwonił telefon – z pracy męża.
– Wisia, Wojtka zabrało pogotowie. Uderzył się w głowę na budowie.

W szpitalu leżał nieprzytomny. Jego kolega Jarek wyjaśnił:
– Cały czas pracowaliśmy. Przecież pani wie, jak marzy o domu.
– Naprawdę tylko pracował? – spytała.
– Oczywiście! Cały czas tylko o pani mówi.

Zaczęła opowiadać o KrzZrozumiała wtedy, że Krzysiek i Magda uknuli tę całą intrygę, by zniszczyć jej małżeństwo, ale teraz, trzymając dłoń Wojtka, wiedziała, że ich miłość jest silniejsza niż wszystkie ich podłe sztuczki.